Het einde van de wereld

‘Dames en heren, het ongelofelijke is gebeurd. Onze speciale verslaggever Kevin Kaal heeft in de woestijn van Afghanistan contact weten te leggen met een buitenaardse beschaving. Kevin, over naar jou.’

‘Ongelooflijk is inderdaad het woord, Sjors. Sergeant Bombrief had zojuist zijn record geëvenaard. 148, zoals je weet de maximale score bij sjoelen. Nou ja, en die middag zijn er ook nog eens vijf Talibanvrouwen weduwe gemaakt. Kortom, er heerste een jubelstemming in het Hollandse kamp. Tja, en toen spleet de aarde dus open en vonden we deze, eh, brief. Ik zal hem voorlezen.

Waarde Gezanten van de Galactische Raad,

Onderstaand mijn bevindingen aangaande de vraag of het raadzaam is om de planeet aarde al in dit stadium te koloniseren. Ik zal het kort houden.
Enkele duizenden dagjars hebben we het gepruts nu moeten gadeslaan. Zo langzamerhand wordt toch wel duidelijk dat het helemaal nergens toe leidt. Ja, tot zelfvernietiging. In theorie lijkt het dan ook een kwestie van geduld voor we de planeet aarde zonder bloedvergieten kunnen opeisen. Nog even en alles gaat er vanzelf dood. Dat is juist het probleem. Als we wachten blijft er niets over om te koloniseren. Derhalve stel ik in deze eerste termijn voor om de verovering van de aarde ten spoedigste te starten.

Hoogachtend,

mq. Zic de Quadsteplonjk (gezagsdrager, gewichtsloos)’

‘Hoe serieus moeten we dit dreigement nemen, Kevin?’

‘Ik ben bang heel serieus, Sjors. Maar gelukkig lonkt er ook een glimpje hoop. Naar verluidt is een volslagen onbekende schrijver in onderhandeling met de Galactische Raad, waarvan in de, eh, brief sprake is. We kunnen er eigenlijk alleen maar het beste van hopen.’

‘Wat je zegt, Kevin. En dan nu het weer. Edwina, wanneer ga je nu eindelijk eens met zwangerschapsverlof, sorry, blijft het zo warm?’

Ruilhandel

Hij doet het liever met condoom, hoewel dat minder oplevert. Dat spul in zijn mond. Het blijft kleven aan zijn tanden, zijn gehemelte. Die scherpe nasmaak. Radijsjes proeven zo als je ze hebt doorgeslikt.

Nu heeft hij geluk. De man had zelf een condoom bij zich. Net zoals de vorige Alfarijder. Misschien ligt het aan het merk. Duitse auto's, ze ruiken altijd nieuw van binnen. De geur van alarm. De Mercedesmannen, de BMWmannen, de Audimannen. Ze hebben altijd haast. Schelden als het niet naar hun zin is. ‘Zuigen, godverdomme! Sneller!’ Kijken hem niet aan als het voorbij is. Smijten bankbiljetten aan zijn voeten. Doen de deur niet voor hem open, terwijl zij vooraf de beleefdheid zelve waren. ‘Doe alsof je thuis bent, ha, ha.’ Aardappels in kelen. De motor die aan blijft staan. Airco. Koude wind die tegen zijn slaap waait. Teveel gas als ze wegrijden. Streepjes rubber op het wegdek. Stinkende visitekaartjes.

De routine. Je gaat tegen een lantaarnpaal staan. Leunen. Achteloos. Spijkerbroek. T-shirt. Je trekt een been op. Kijkt alsof je niets ziet, kijkt alsof je droomt. Daar houden ze van. Die lege blik. Niet thuis. Een lichaam. Beschikbaar. Vanzelf stopt een auto. Altijd. Alleen de eerste keer is eng. Wat moet je doen? Hij vertelt het je wel. Of duwt gewoon je gezicht in zijn kruis. Daarna went het. Alles went.

Hij heeft nog jaren op zijn duim gezogen. Lekker. Gewoon lekker. Nu proeft hij plastic. Een grote duim. Het zuigen gaat vanzelf. Uit een ooghoek ziet hij de pook. 1, 2, 3, 4, 5, R. Als hij later groot is, koopt hij een automaat. Een hand op zijn achterhoofd. Niet dwingend. Nog niet. De Alfaman is er bijna. Hij beweegt zijn hoofd over de piemel heen, tuit zijn lippen nog meer. Een siddering. ‘O, God!’ zegt de man. Er wordt aan zijn haren getrokken. Pijn. Kort, gelukkig. Het is voorbij. Snel, heel snel stopt de man zijn piemel in zijn broek. De condoom zit er nog om. De ritssluiting zingt. Hij krijgt een verfrommeld biljet van twintig Euro. ‘Bedankt,’ zegt hij. ‘Jij bedankt,’ zegt de Alfaman zacht en kijkt hem evenmin aan.

Het is genoeg zo. De Alfa verdwijnt met knarsetandende banden. Hij draait zich om, loopt weg, steekt de handen in de zakken. Voelt het geld tussen rechterduim- en wijsvinger. Lacht. Gauw verdiend.

In de speelgoedwinkel loopt hij recht op het rek af. Een schat. Zijn schat. Morgen, op het schoolplein, is hij de koning. ‘Ruilen?’ zal hij voorstellen. Hij zal genieten. Van zijn macht. Omdat er niemand, niemand is die zoveel Yugioh-kaarten heeft als hij.

All you need is love

De Evangelische Omroep zond al een tijdje harde pornofilms uit, toen uitlekte dat er ruzies waren uitgebroken tijdens de wekelijkse ministerraad. Twee staatssecretarissen wilden de minister-president simultaan oraal bevredigen. De vice-premier, ofschoon volop bezig de minister van Justitie anaal te penetreren, meende dat niemand anders dan hij het recht had om het zaad van de premier te slikken. In landsbelang, stelde hij. Den Haag Vandaag raakte niet uitgepraat.

Waar ruzie is, ontstaan regels. Het kabinet ging voortaan nog slechts een uur per dag uit de broek. Om de pikorde te bepalen, werd een formateur aangesteld, die volgens hardnekkige geruchten van de gelegenheid gebruik maakte om het staatshoofd een geheim gebleven aantal malen te beffen.
Groen Links en de SP maakten er een punt van, interpelleerden zich, tussen de gang bangs op het paarse pluche door, een ongeluk. Of de dames en heren politici nog aan iets anders konden denken dan aan de bevrediging van louter lichamelijke behoeften? En hoe zat het trouwens met de maatschappelijke gevolgen van de wiplash? De kleine christelijke partijen bleven zich fanatiek verweren tegen de pogingen van links om de normen en waarden alweer overhoop te gooien. Fractievoorzitter Strengma van de staatskundig gereformeerden kondigde met een dildo tot aan de blindedarm in zijn aars een motie van wantrouwen aan, voor het geval de regering gehoor zou geven aan de subversieve verzoeken om het feest van God te beëindigen. Die motie van wantrouwen kwam er. Hij werd met ruime meerderheid verworpen.

Seks werd onderwerp tijdens CAO-onderhandelingen en mocht nog slechts tijdens koffie- en lunchpauzes. Dominees en pastoors preekten over matiging. In de kranten verschenen ingezonden brieven, die de noodzaak van geld verdienen benadrukten. Op tv werden spotjes vertoond, die duidelijk maakten dat er nog iets anders in het leven was dan je lul of kut achterna lopen. Werken bijvoorbeeld. Zodat iedereen ervan kon profiteren. Met wegen waarop je in de rij mocht staan en wachtlijsten waarop je een nummer was.

Al gauw werden seksloze dagen ingevoerd. Wat later kon je niet neuken voor goede doelen. Er begonnen weer mensen te trouwen. Het was overzichtelijker zo, verklaarden ze stralend voor de camera. Jaloezie was trouwens een mechanisme dat de economische groei ten goede kwam, dus waar lulden we over. De klimaatverandering? Ach, na ons de zondvloed. En met die lage rentestand zou je gek zijn als je niet leende. Toch?

Koopzondag

Het is koopzondag in Roermond. Alsof op afstand bestuurd melden de drommen zich in de binnenstad, weer of geen weer. In de plassen weerspiegelen zich donkere wolken die tomeloos voorbij kolken. Zowel op straat als op de stoep is het moeilijk manoeuvreren. Hoeveel paraplu’s passen er naast elkaar, wanneer er zojuist een auto naast je aan het parkeren is? Onwillekeurig zet je dan wat passen opzij, dus twee, hooguit, maar dan moet je wel de nodige acrobatische toeren uithalen. De storm trekt bijna je arm uit de kom en het skelet van de paraplu wordt danig op de proef gesteld. Van ver weg komt het geluid van een politiesirene aangewaaid. Dichterbij wordt er boos getoeterd, want het parkeren duurt te lang. Het is wel zondag, maar hé, tijd blijft geld. Waarom, denk ik, zijn we vandaag niet allen in bed blijven liggen?

De winkels strooien een regenboog aan kleuren over de natte stoeptegels. Psychedelische sfeerverlichting die er zonder regen niet eens was geweest. Ik word overvallen door het Sinterklaas-gevoel. Ineens ben ik weer een jongetje van acht. Ik zit met mijn moeder in de bus, wat sinds mijn vijfde levensjaar niet meer gebeurd is, lang, lang geleden. Ik druk mijn neus tegen de ruit en zie verlichte etalages, die zich in iedere regendruppel weerspiegelen. We zijn onderweg naar de stad om er Sinterklaas-inkopen te doen. Mij is pas enkele dagen geleden geopenbaard dat mijn werkelijkheid tot dan toe één grote leugen is geweest. Ik ben nog steeds boos. Heb ik me daar voor Jan Lul tegen mijn klasgenoten volgehouden dat Hij wel degelijk bestond. ‘Het zijn gewoon hulpsinterklazen,’ bepleitte ik vurig, ‘logisch, in zijn eentje zou Hij nooit cadeaus kunnen brengen aan al die duizenden kinderen in Nederland!’ Bedrogen voel ik me, maar bovenal voel ik me bestolen.

Toch overheerst de trots. Mijn moeder en ik gaan Sinterklaas-inkopen doen. Mijn twee broertjes weten lekker nog van niets. Ik ben een illusie armer, maar een besef rijker. Vanaf nu behoor ik tot de grotemensenwereld. Sinterklaas mag niet bestaan, maar ik wel. Ik vraag niet eens aan mijn moeder of ik op het stopknopje drukken mag.

Thuistap

Het probleem in dit land is een schrijnend gebrek aan creativiteit. Neem nou de files. We moeten ermee leren leven, wordt ons wijs gemaakt, want een echte oplossing bestaat er zogenaamd niet. O nee? Toevallig hebben de vorsers van Graaf, Spit & co net iets bedacht wat de rijen op ’s lands wegen aanzienlijk kan bekorten. En passant zouden we ook nog de hoeveelheid zwerfafval minimaal halveren. Bovendien zou het straatbeeld er danig op vooruit gaan.

Hoe? Heel eenvoudig: door drank uit flessen te verbieden. Dat scheelt op jaarbasis toch al gauw zo’n kilometer of twintigduizend aan vrachtverkeer. Maar ook op microniveau gaat de kwaliteit van ons leven drastisch omhoog. Al dat gehannes met kratten en lege flessen, die in automaten moeten die briefjes uitspugen die je doorgaans toch verliest of bij de kassa vergeet in te leveren. En dan die lelijke glasbakken nog, waar je als omwonende gek van wordt. Dat alles is verleden tijd. Voortaan komt drank comfortabel via een leiding de huishoudens binnen. Dat is met aardgas toch ook gelukt? Nou dan. Er zit een knop aan de muur, waarmee je de gewenste vloeistof kunt selecteren. Maandelijks betaal je een voorschot, gebaseerd op de gemiddelde consumptie. Gemak dient de mens.

Let op mijn woorden, binnen een paar jaar moeten we de standaard openingszin uit iedere vakantie aanpassen: ‘Schat, heb je de drank en het gas uitgedraaid?’ Graaf, Spit & co is gaarne bereid om zijn slagzij makende zolderetage als proefproject aan te bieden. Zullen we met bier beginnen?

Venus & Mars

Zoals ze me aankijkt. Ogen waarin het onweert. Ooit smeekten diezelfde ogen om mijn zaad. Ik had het nog niet vergoten of het gedonderjaag begon.

Kijk hem nou zitten. Knieën uit elkaar, armen over elkaar heen geslagen, zo’n triomfantelijke grijns rond de lippen. Een muur. Soms vraag ik me af wat ik in hem heb gezien. Hij leek zo charmant. En in bed? Geweldig, hij maakte me zijn heilige, zijn hoer. En nu? Hij haat van me. Ik begrijp niet waarom.

Als ik voetbal wil kijken, mag dat. Tenminste, als er op één van de 78 andere netten niets is dat zij of de kinderen prefereren boven ‘dat domme gehol achter een balletje aan’. 78 Netten zijn er veel. Ik kijk dus nooit voetbal meer.

Wat is dat toch met die mannen? De intimiteit gaan ze voortdurend uit de weg. Liever gaan ze onderuitgezakt voor de tv hangen, voetbal kijken. Gek word ik ervan, vooral van die hitsige commentatoren. Alsof dat scherm niet gevuld is met 22 mannetjes die achter een rond ding aansjouwen, maar met wereldschokkende gebeurtenissen.

Als het van seks komt, als het nog van seks komt, moet ik niet vergeten zijn de vuilniszakken buiten te zetten, moet ik zorgen dat de keuken aan kant is als ze thuis komt van haar werk, moet ik God weet wat doen en vooral niet doen. Ze zegt dat ze me niet kan aankijken zolang ik niet eerlijk ben over wat ik wil. Ik ben eerlijk over wat ik wil! Dat wat ik wil, komt alleen niet in haar kraam te pas. Ik moet willen wat zij wil dat ik wil.

Wat ik hem vooral verwijt is dat hij me overal zo alleen voor laat staan. Laatst had ik nog een deurwaarder aan de deur, omdat hij vergeten was een rekening te betalen. Boos worden mag niet. Iedereen kan toch zien dat meneer wel wat anders aan het hoofd heeft dan zo’n rekeningetje?

Eenmaal in bed kruip ik tegen haar warme rug aan. Ze beantwoordt de beweging. Mijn handen gaan voorzichtig op verkenning. Haar schouders, haar middel en tenslotte de zijkant van haar linkerborst. Ik durf nauwelijks nog te ademen. Dan veegt ze mijn vingers weg alsof het vliegen zijn.
‘Ik wil slapen,’ murmelt ze.
Ze wacht altijd tot ik een stijve heb voor ze dat zegt.

Seks? Ik heb er gewoon geen zin in. Wat denkt-ie trouwens wel? Dat hij over me heen mag als het hem belieft? Kom nou, ik ben toch zeker geen hoer! Ik wil best met hem naar bed, hoor. Maar dan moet de sfeer er wel naar zijn. Soms ben ik gewoon ook te moe. Ik wil er eigenlijk rond tienen in liggen. Hij niet. Dus wordt het altijd half twaalf. Dan ben ik gewoon uitgeteld, dat snapt toch iedereen?

IJskoud hot

In de actualiteit heb ik even geen zin. Dan heb ik namelijk de neiging om te vertellen dat het natuurlijk verschrikkelijk is dat er in Hoogerheide een achtjarig jongetje vermoord is, maar dat dit lot dagelijks vele leeftijdgenootjes in de Derde Wereld treft. Dan zou ik, zelf vader van een zoon van acht, opschrijven dat achtjarige jongetjes niet voortijdig aan hun einde horen te komen, maar dat hun dood, door honger, ziekte of oorlogsgeweld, mondiaal gezien zo gewoon is dat die nooit het nieuws haalt. Zoals gezegd, daar pas ik even voor. In plaats daarvan wil ik het weer eens met u hebben over onverklaarbare trends.
Het begon bij mijn weten met een prachtige documentaire over pinguïns op Antarctica, ergens aan het begin van dit jaar. Ik geloof zelfs dat hij meedong naar een Oscar, wat heel bijzonder is voor een natuurfilm. Daarnet kwam op Nickelodeon reclame voorbij voor Happy Feet, de nieuwste animatiefilm van Disney, ook al weer tussen de ijsbergen gesitueerd en met pinguïns in de hoofd- en bijrollen. Zelfs bij ‘Dit was het nieuws’ vanavond figureerde een pinguïn! In de tussenliggende maanden groeide op de gratis gamesites het aantal spelletjes met pinguïns explosief. Eén van de meest gespeelde überhaupt is het spelletje pinguïn slaan. Er is één variant waarbij het gereedschap bestaat uit een knuppel met spijkers. Het bloed spat zowat van het scherm af, wat dan wel weer fijn is bij opkomende sneeuwblindheid.
Waar komt deze plotselinge interesse in de pinguïn vandaan? Op zich gaat het om een dier dat Darwins evolutietheorie prachtig illustreert. Er was maar één manier om de barre arctische omstandigheden te overleven: ongelooflijk saai worden. Zeven dagen per week staat er vis op het menu, de meeste pinguïns zijn in zwartwit uitgevoerd en het ergste nog: ofschoon behorend tot de vogels, hebben pinguïns het vermogen om te vliegen verloren. Met een eufemisme dan, want die vlerkjes lijken meer op armpjes als ze zo aan komen waggelen. Wat doe je op Antartctica als je alleen nog maar onder water kunt vliegen? Juist ja, in de rij naar de zee, in de rij weer terug en tussen de bedrijven door ga je maar een beetje op een kluitje staan. Samen saai, ja gezellig! Zoek de tien verschillen.
Waarom ijskoud hot is? Ik heb zo mijn vermoedens, want Ikea schijnt al een filiaal op Antarctica te plannen.