Ep Meijer

Overdrijven is ook een vak

2008-04-29T13:15:00.003+02:00

Hij is één van onze grootste troeven op het aankomende WK overdrijven. De hyperbool zit hem haast letterlijk in het bloed. Toch zijn sterallures Norbert Neuzelaer volledig vreemd. Een gesprek met een tobsporter die ondanks een karrenvracht aan eremetaal bescheiden is gebleven.

‘Natuurlijk maak ik een kans op de titel,’ erkent Norbert Neuzelaer. Plaats van handeling is een Spartaans ingerichte zolderkamer, waar hij, met de wereldkampioenschappen overdrijven in het verschiet, in het kader van een laatste hoogtestage dag en nacht doorbrengt. ‘Maar dat is een kwestie van statistiek. De concurrentie is beresterk.’

Het wekt bevreemding dat uitgerekend de meervoudig wereldrecordhouder overdrijven zijn titelkansen relativeert. Probeert Norbert Neuzelaar zich misschien in de rol van underdog te manoeuvreren?
‘Welnee,’ ontkent hij met klem. ‘Neem Uruguay. Dat land vaardigt dit jaar leden van een Indianenstam af die tot voor kort nooit met de westerse beschaving in aanraking is geweest. Overdrijven wordt er de kinderen met de paplepel ingegoten. Of kijk naar Oezbekistan. Daar is overdrijven nog letterlijk een vak. In Nederland gaan we om de zoveel tijd naar de kapper, maar in Oezbekistan is het de gewoonte regelmatig de overdrijver te bezoeken. Wat kan ik daar als veredelde hyperboolhobbyist nou helemaal tegenover stellen?’

Dat lijkt, met palmares waarop liefst zestien nationale, dertien Europese en evenveel wereldtitels prijken, eerder een retorische vraag. Maar Norbert Neuzelaer blijft de favorietenrol categorisch weigeren. Hij schuift wat ongemakkelijk heen en weer op zijn stoel en wijst naar boven. ‘Laatst,’ fluistert hij haast, ‘zag ik nog een onweersbui overdrijven. Daar werd ik toch wel even stil van.’

Zeekoeien neuk je niet en champagne drink je koud

2008-04-22T18:29:00.000+02:00

Is het mogelijk verliefd te worden op een stem? Hij kent op zijn minst één film waarin dat gebeurt, een Duitse film, ver uit de vorige eeuw, in zwartwit zelfs nog, hij is de titel vergeten. Een graaf valt als een blok voor de stem van een zangeres op een grammofoonplaat en jaagt het hele familiekapitaal erdoor om haar te zoeken. Als hij de zangeres eindelijk gevonden heeft, blijkt ze inderdaad beeldschoon, maar natuurlijk is ze een kreng en wil ze niets van de graaf weten. Zou er een hersenkwab bestaan die gevoelig is voor timbre? Geuren, die spelen een bewezen rol als lokstof, maar geluid? In ieder geval weet hij sinds vijf minuten dat het tegendeel van verliefdheid ook kan optreden bij het horen van een stem. Die van Sara lijkt op een cirkelzaag.

Hij kent Sara via gezellie, een gratis dating site. Hoewel hij haar in de chatbox op het hart heeft gedrukt dat hij absoluut geen amoureuze bedoelingen koestert, was ze niet te houden. Ze wilde persé een blind date en ze zou hem mee uit eten nemen. Dat trok hem over de streep. Eens wat anders dan noedelsoep. Hij had met haar afgesproken dat ze hem moest bellen als ze bij de afslag Ruislo was. Dan kon hij alvast naar de parkeerplaats lopen waarheen hij haar gedirigeerd had. Inmiddels is hij onderweg en kan hij duizend dingen verzinnen die hij liever zou doen. Hij kijkt omhoog. De contouren van de gevels happen gaten in een oneindige rijstebrij. Er zal vermoedelijk geen hulp van boven komen.

Hij is net op tijd bij de parkeerplaats om te zien dat de Japanse auto waarin ze rijdt, een beetje scheef hangt. Hij hoopt nog dat het de vering is, maar dan stapt ze uit en komt ze op hem af waggelen, wat ongetwijfeld seismografen tot in de verre omgeving op tilt doet slaan. O my God, denkt hij. Op haar profiel op gezellie staat dat ze een normaal postuur heeft. Als dit normaal is, was Hitler een overtuigde pacifist. De hielen lichten moet hij. En wel onmiddellijk. Maar dat kan hij niet maken. Ze is helemaal voor hem uit de provincie Krenthe gekomen.

‘Geloof jij in liefde op het eerste gezicht?’ vraagt hij als ze net plaats hebben genomen hebben in het restaurant.
Bliksemsnel legt ze haar linkerhand op zijn rechter. Haar vingers lijken op worstjes. Ze komt met haar gezicht dichterbij en kijkt hem doordringend aan. Zelfs aan haar ogen kan hij niets moois ontdekken.
‘Oh ja!’ zaagt haar stem.
Alsof er een ratelslang in het spel is, zo fluks trekt hij zijn hand terug.
‘Sorry,’ mompelt hij, ‘even een sjekkie draaien.’
Terwijl hij de daad bij het woord voegt, schuift hij zijn stoel steels stukjes van haar vandaan. Hij steekt de sigaret aan en gaat zover mogelijk achterover zitten.
‘Liefde op het eerste gezicht is een mythe,’ liegt hij, rook uitblazend. ‘Je kunt alleen spreken van aantrekkingskracht. Met heel veel geluk is die aantrekkingskracht wederzijds. In de praktijk schijnt op ieder potje een dekseltje te passen, maar dat moet ik in mijn geval nog zien gebeuren, want ik ben verschrikkelijk kritisch.’
Sara schuift haar stoel dichterbij en kijkt nog steeds naar hem alsof ze ieder moment een huwelijksaanzoek verwacht.
‘Met andere woorden,’ vervolgt hij, ‘ik ben schuldig. Ja, ik let op uiterlijkheden. Volgens mij is het lichaam namelijk de spiegel van iemands ziel.’
Sara’s blik blijft schaapachtig.
‘Op mijn profiel op gezelli staat heel duidelijk te lezen waaraan mijn ideale vrouw moet voldoen. Sprankelend, slim en slank.’
De laatste vier woorden heeft hij met gevoel voor drama uitgesproken, met net iets meer stilte tussendoor en met de nadruk op ‘slank’. Hoewel ze in alledrie categorieën een vette onvoldoende scoort, vertoont Sara’s gezicht geen enkele emotie.
Eindelijk verschijnt de serveerster om te vragen wat ze willen drinken. Zij een advocaat met slagroom, hij een biertje graag. De niet onaanzienlijke billen van de serveerster zouden een keer of vijf in die van Sara passen, schat hij zo. Wie niet horen wil, die moet maar voelen. Hij heeft het lef om haar recht aan te kijken, want het gaat om de liefde.
‘Beste Sara,’ verzucht hij, ‘het gaat niets worden tussen ons.’
Sara’s gezicht plooit zich tot een vage glimlach. ‘Hoezo dan niet?’ vraagt ze.
Hij haalt de schouders op om tijd te winnen. De ware verhoudt zich niet tot advocaat met slagroom, denkt hij. Hoe zeg je zoiets op een aardige manier? ‘Gewoon,’ antwoordt hij, ‘ik voel geen chemie.’
‘Ik wel,’ zegt Sara terwijl ze haar ogen net iets verder open doet. Heel even raast er een diepvriestrein door zijn ruggengraat.
‘Het zal toch op zijn minst wederzijds moeten zijn, denk je niet?’
‘Wat niet is, kan nog komen,’ stelt Sara, ‘liefde is iets dat moet groeien.’
‘Zonder voedingsbodem?’ lacht hij, want het moet vooral een grapje lijken als je de waarheid zegt. Dit is zielig, denkt hij dan. Eens een ridder, altijd een ridder. Een Bomelprijswinnaar heeft eens gezegd dat medelijden de hoogste vorm van liefde is. Hij pakt Sara’s hand. ‘Maar ik vind het wel hartstikke gezellig dat je helemaal voor mij uit Mekkel gekomen bent.’

Hij heeft alles geprobeerd, maar daar zit ze nog steeds, tegenover hem op zijn sleetse tweezitsbank: Sara, de anti-ware. Hij vond het zo lullig om haar direct na het eten helemaal terug naar Krenthe te sturen. Bijna 200 kilometer rijden. Daarom mocht ze voor een kopje koffie mee naar zijn slagzij makende zolderetage. Hij is blijven herhalen dat ze niet lang kan blijven, omdat hij vroeg naar bed moet. Maar Sara heeft de moed blijkbaar nog steeds niet opgegeven. Af en toe staat ze op, niet zoals hij vurig hoopt, om haar jas te pakken, maar om met een hand achterin een broek te verdwijnen die veel weg heeft van een tent. Dan wordt er iets omhoog gehesen. Haar string, Godbetert? Het is zulk zwaar werk dat ze erbij puft. In haar gezicht ontstaan voren die de kanalen op Mars naar de kroon steken. Als ze weer gaat zitten, duurt het een paar seconden tot de naschokken verstomd zijn.
‘Ga je me de slaapkamer niet laten zien, hihi?’ giechelt ze.
‘Nee, die is gereserveerd voor de ware.’
‘Ik heb een joint meegenomen,’ zegt ze, ‘zullen we die oproken? Misschien krijg je dan wel zin om me rond te leiden, hihi.’
Daar zegt hij geen nee tegen, behalve tegen die rondleiding dan.
‘Oh!’ roept Sara na twee trekjes amechtig uit, ‘ik ben zo stoned, ik geloof niet dat ik nog kan rijden.’
‘Dat zal toch echt moeten,’ reageert hij kortaf en neemt nog een hijs.

Zwijgen, denkt hij, ik moet zwijgen. Als hij haar negeert, snapt ze misschien eindelijk dat hij onder geen beding met haar tussen de lakens wil belanden. ‘Als er maar een gat in zit,’ zeggen mannen onder elkaar dan, ‘en anders leg je toch een handdoek over het hoofd?’ Zo wanhopig is hij niet. Bovendien valt Sara in de categorie die mannen onder elkaar met ‘honderd pond zout en nog geen dorst’ betitelen. Hij ziet voor zich hoe hij haar vulva moet zoeken tussen al die speklagen. De Odyssee is er niets bij. Walgelijk trouwens om jezelf op een presenteerblaadje aan te bieden, zoals Sara dat doet. Liefde, ware liefde heeft veel meer om het lijf dan jeuk in het onderlichaam. Even krabben, klaar. Ware liefde is iets heiligs.
‘Ik heb in de auto nog een fles champagne liggen,’ steunt ze, nadat ze nogmaals achterin haar broek heeft gegraaid. ‘Zullen we die samen soldaat maken?’
‘Champagne drink je koud,’ antwoordt hij koeltjes.
‘Dan leggen we de fles toch even in de vriezer?’ suggereert ze.
Hij mag onder invloed van geestverruimende middelen zijn, maar er bestaan grenzen.
‘Nee,’ zegt hij kil. ‘Nogmaals, ik moet morgen vroeg op. Kom, ik breng je even naar de auto.’

De klokken van de kathedraal kondigen net de volgende dag aan. Het is opgeklaard. Op het parkeerterrein kijken miljarden sterren op hen neer als hij met neutrale zoenen op haar wang afscheid wil nemen. Niets wat zich hier op aarde afspeelt heeft ook maar enige betekenis, realiseert hij zich. Maar Sara grijpt zijn hoofd en drukt haar lippen op de zijne, die hij stijf gesloten houdt. Zij omhelst hem en drukt zijn lijf in het hare. Hij is stoned. Een moment lang lijkt het alsof hij van heel hoog uit een vliegtuig gesprongen is, zonder parachute. Nu wordt zijn val gebroken door een gigantisch matras. Er komt geen einde aan. Hij zwemt in vet, het heeft geen zin zijn ledematen te bewegen, want hij komt er voor- noch achteruit mee. Intussen krijgt hij geen lucht. Sara heeft hem gevangen en zuigt hem als een bidsprinkhaan helemaal leeg.
‘Dit is voor herhaling vatbaar,’ komt uit zijn mond wanneer hij zich met de laatste krachten los heeft weten te worstelen. ‘Plop!’ zegt het, zoals wanneer je een beugelfles van Krolsch ontkurkt, maar dat komt waarschijnlijk door de wiet. ‘De volgende keer kom ik naar Mekkel en dan trakteer ik,’ komt uit zijn mond. Vuige leugens, maar ze sorteren effect. Sara vertrekt. De Heere zij geprezen. Arm asfalt, denkt hij en wuift de scheefhangende Missan heel hypocriet na tot die uit het zicht verdwenen is. De uitlaatgassen hangen als een omgekeerd vraagteken aan de bumper.

Waarom ik ga

2008-04-12T02:21:00.001+02:00

Het moet maar eens afgelopen zijn met dat hypocriete gedoe. Toute politiek correct Denerland probeert me weliswaar op andere gedachten te brengen, maar ik ga lekker toch naar de Blogympische Spelen in Jeijbing.

Waarom? Omdat ik schijt heb aan mensenrechtenkwesties in den vreemde, net zoals al die Denerlandse handelsdelegaties die de afgelopen jaren vette orders in de wacht hebben gesleept in Chani, want hé, de wereld draait toevallig wel om geld.

Wat nou onderdrukte Bidetanen? De Lamai Dama mag nog zo’n sympathieke en wijze man zijn, hij vertegenwoordigt in de ogen van de Chanische autoriteiten een opstandige provincie. Bidet hoort historisch gewoon bij Chani. Punt. Laten we vooral de feiten niet uit het oog verliezen. De meeste Chanizen in Bidet zijn toeristen.

Wat zouden wij doen als de wereldwijde publieke opinie zich ineens druk maakte over de stiefmoederlijke manier waarop, pak ‘m beet, het buitengewest Bimlurg al sinds jaar en dag behandeld wordt? Dan zou Hen Daag ook op de achterste benen staan.

Trouwens, wat heb je aan vrijheid van meningsuiting als er niemand luistert? Het bezoek aan mijn weblog is de laatste weken dramatisch gekelderd.

Dus als u het mij niet kwalijk neemt, veeg ik mijn reet af met wat links vindt en ga ik schitteren in Jeijbing. Wedden dat u trots bent als ik met een medaille thuis kom?

Bermbommen en ander vuurwerk

2008-04-05T02:04:00.001+02:00

Deze week was het Afghaanse verzet met twee bermbommen opvallend actief in Uruzgan. Bijgevolg zijn enkele landgenoten gewond geraakt en moet één Nederlandse militair zijn beide benen missen, mocht hij het overleven.

Met veel rood, wit en blauw getinte toeters en bellen presenteerde Rita Verdonk afgelopen donderdag haar politieke peniskoker. Zij deed dat op een boot, wat te denken geeft. A is het onder intimi al jaren bekend dat Hare Majesteits Marine op de voormalige Minister van Integratie aast, niet vanwege haar denkbeelden (als je ze persé zo wilt noemen), maar vanwege haar postuur. Immers, een likje grijze verf eroverheen, een kanon erop en klaar is de torpedobootjager HMS Verdonk. B is het knap dat ze een boot heeft kunnen vinden die in staat was het gewicht te dragen van haar alsmede al die andere volgevreten ontevreden VVD’ers.

In Suriname stortte een klein vliegtuigje na een doorstart te pletter op een berg. Ooggetuigen, waaronder de broer van de pilote, spraken van een heftige explosie. Twintig doden bedroeg de tol. De vader van de pilote verklaarde doodleuk dat zo’n ongeluk ‘all in the game’ is.

Vanavond heb ik na drie weken eindelijk de mannetjes weer over de vloer. Sietse van 9 heeft Rollercoaster 3 gekocht. Je kunt er ook special effects mee samenstellen. Bart van 5 kiest op basis van de namen die ik voorlees uit het menu. Galactic Encounter, Crazy Krakatao. Sietse plaatst de elementen op een soort toonladder en synchroniseert ze, altijd in overleg met mij. Uiteindelijk worden we het gedrieën eens. Het is af zo. Bart mag op de startbutton klikken. Op aanwijzingen van zijn oudere broer tovert hij dag in nacht en dan begint onze show. Virtuele bloemen bloeien boven ons pretpark. Ze doven weer uit, slechts om plaats te maken voor nog meer kleurenpracht. Vanzelf verschijnt een grijns op mijn gezicht. Opzij kijkend zie ik er nog twee. In de ogen van mijn zoons weerspiegelt het vuurwerk zich met glans.

Zo gek als een deur

2008-03-25T19:22:00.000+01:00

Laatst beklaagde een Marokkaanse kennis zich bij mij over de Nederlandse taal. Hij had vooral moeite met sommige uitdrukkingen.
‘Neem nou zo gek als een deur,’ foeterde hij, ‘waar slaat dat in Allah’s naam op?!’
In eerste instantie stond ik met de mond vol tanden. Ik kon inderdaad niets ontdekken wat er gek kon zijn aan een deur.

Maar nu, na enig nadenken, ben ik eruit. Op het eerste gezicht lijkt het alsof een deur normaal is. Een deur is een ding dat toegang verschaft tot een andere ruimte. Daar zit geen woord Chinees bij, zou je zo zeggen. Toch begint de adder onder het gras hier vorm te krijgen. Immers, tot wat voor ruimte verschaft een deur eigenlijk toegang? Gekken verblijven ook in andere ruimtes, maar dan in hun hoofd (gelooft u me, ik kan het weten).

Voorlopige conclusie: in ieder geval gaat de deur niet geheel vrijuit. Je zou zomaar in een ruimte kunnen belanden waar je helemaal niet in wilt belanden, tussen gekken bijvoorbeeld. Reden genoeg om het verschijnsel ‘deur’ met nog meer argwaan te betrachten.

Wat blijkt? De deur is er in vele verschijningsvormen. Je hebt er die schuiven, maar ze kunnen ook draaien en zwaaien. Ik weet niet hoe het met u is, maar ik heb het er niet zo op als dingen een beetje onduidelijk gaan zitten doen. Ik wil gewoon klip en klaar weten wat het wordt. Mijn baas zou het ook niet waarderen als ik het nietje de ene keer zus, en de andere keer zo door zijn rapporten zou slaan.

Kortom, Omar, een deur heeft een gespleten persoonlijkheid en is derhalve gek.

O, wacht, mijn baas roept me, momentje. Hij heeft een rood hoofd. Kennelijk zit er toch een nietje dwars. Wat zegt-ie nou, versta ik het goed? Verduld, hij roept het echt.

‘Daar is de deur!’

Kopzorgen

2008-03-24T14:10:00.001+01:00

Ieder ander zou het toeval hebben genoemd. Maar voor hem was het een uitgemaakte zaak dat er een verband bestond tussen zijn besluit om zijn haar te laten groeien en de wilde staking die juist die dag uitbrak onder mestkevertelers. Het was tijd, meende hij, om de natuur op zijn beloop te laten.

Aanvankelijk was het rustig op zijn hoofd. Toen nestelde zich een kolonie kliekendieven in zijn haardos. Hun aanhoudende gekwetter hield hem dag en nacht wakker en werkte als een magneet op de plofbonzen in de buurt, die zich zoals bekend voeden met de vibraties die gepaard gaan aan de stoelgang van kliekendieven.

Er leek sprake te zijn van balans of zelfs een biotoop, maar dat was slechts schijn. In werkelijkheid wilden de plofbonzen zoals gewoonlijk meer. Hij kreeg een kind met een houten kop van het gekrakeel rondom zijn kruin. De kliekendieven begonnen uit arren moede hun snavels te scherpen aan de kop van het kind, dat het daarom op een klaaglijk huilen zette.
Zijn haar zoemde en zwitste zonder weerga. Was het eigenlijk wel zo’n goed idee om de boel de boel te laten? vroeg hij zich af. Er leek alleen maar ruzie van te komen. Ondanks het slaapgebrek (de wallen onder zijn ogen werden inmiddels als halfpipes gebruikt door hangjongeren) bleef hij halsstarrig bij zijn voornemen. Zijn haar groeide en groeide en omvatte inmiddels een hele provincie. Her en der woedden felle gevechten, want ook de dwaaldiva’s waren zich ermee gaan bemoeien. Met hun scherpe nagels ritsten ze de onderbuiken van de plofbonzen open en verorberden de ingewanden zonder enige tafelmanieren. Het toch al broze evenwicht dreigde voorgoed verstoord te worden. Er was maar één oplossing: de blauwhelmen moesten eraan te pas komen.

Twee politionele acties later was zijn haar weer maagdelijk. Alleen begon het bij bosjes uit te vallen. Dra bedekte een dikke laag krullen het land, zodat het openbare leven lam gelegd werd. Hij voelde over zijn kale hoofdhuid en kwam voor het eerst sinds mensenheugenis in beweging. Enkeldiep wadend door zijn voormalige hoofdbedekking begreep hij ineens hoe de vork in de steel zat: op hersens groeide nu eenmaal geen haar.

Raarbezwaar

2008-03-15T18:26:00.002+01:00

Een vriendin van mij vindt veel, zoniet alles raar. Ik heb daar moeite mee. Niet omdat zij dingen niet raar mag vinden, hoor, ieder zijn meug, we leven in een vrij land. Het gaat me vooral om de taalkundige gevolgen.

Wat is raar?

Sneeuw in september, dat is raar. Maar wat doe je met sneeuw in, pakweg, augustus of zelfs juli? Als er hartje zomer sneeuw valt, dan is dat niet gewoon raar. Er is sprake van een situatie die om meer vraagt.

Toch gebruikt mijn vriendin voor alles wat haar verbaast het woord ‘raar’. Een auto met vierkante wielen? Raar. Een wolk in de vorm van Noraly Beyer? Raar. Eskimo’s neuzen en eten rauw zeehondenvlees? Raar.

Nee, nee en nog eens nee.

Het wordt hoog tijd dat we de term ‘raar’ van wat spoilers voorzien, zodat de wegligging verbeterd wordt. Medeklinkers zat. Onderstaand wat suggesties voor mijn vriendin alsmede de volgende editie van Van Dale’s Groot Woordenboek der Nederlandse Taal.

Raar: alles wat enigszins van de norm afwijkt; sneeuw in april; André Rouvoet die in een bordeel betrapt wordt.

Braar: alles wat behoorlijk afwijkt van de norm; sneeuw in mei; André Rouvoet die in een bordeel betrapt wordt met vrouwenlingerie aan.

Fraar: van de ratten besnuffeld; sneeuw in juli; André Rouvoet die er samen met Rita Verdonk op kosten van de belastingbetaler een love nest aan het Lange Voorhout op na blijkt te houden.

Graar: absoluut van de pot gerukt; een hittegolf met Kerstmis; Nederlandse militairen in Irak.

Kraar: te gek voor woorden; Pinksteren en Pasen die op één dag vallen; elektrische luchtverfrissers.

Praar: grenzend aan het krankzinnige; een grote lul als minister-president; beleggen in elektrische luchtverfrissers.

Traar: de overtreffende trap van ‘praar’; stemmen op een grote lul; elektrische luchtverfrissers aanschaffen.

Vraar: onvoorstelbaar raar; Wouter Bos die meent wat hij zegt; doe-het-zelven.

Wraar: als ‘vraar’, maar dan met een wreed tintje.

De volgende keer in dit theater: hoe vreemd is bizar eigenlijk en wanneer wordt geweldig nou fenomenaal?

© Ep Meijer 2008

Afschieten

2008-03-06T22:16:00.002+01:00

Hij kijkt naar het blanke staal in zijn hand en streelt de loop. Daar komt de kogel uit, met een snelheid van honderden meters per seconde. Als die kogel in contact komt met menselijke huid, ontstaat een inslagkrater die veel wijder is dan de zes millimeter die de kogel breed is. Dat is het ergste niet. De kogel snijdt zich een weg dwars door de ingewanden heen en veroorzaakt fatale inwendige bloedingen.

Hij laat zijn handpalm met de kolf spelen. De wrijving voelt aangenaam. Hij weegt het pistool in zijn rechterhand. Zwaar nog voor zo’n klein voorwerp. Toch geeft het hem macht, bijna zoveel macht als een God.

Hij kijkt op zijn horloge. Het gaat nu bijna gebeuren. Zo meteen zullen er twee jonge mannen aan komen. Hij zal ze zonder pardon afschieten.

Hij laadt de patronen in het magazijn, wacht nog even met de veiligheidspal. Eerst alles nog een keer controleren. Functioneert het magazijn, is de haan gespannen? Er mag niets aan het toeval worden overgelaten. Die twee jonge mannen moeten weg.

Als afgesproken krijgt hij een knikje van een man aan de overkant. Hij zet de veiligheidspal om en zucht diep. Concentreren nu. Hij sluit de ogen en ziet wat er te gebeuren staat. Het helpt om dingen te visualiseren. Zo kun je de toekomst beïnvloeden. De levens van die twee jonge mannen behoren hem toe. Hij mag geen fout maken.

Daar komen ze. Als een ijsklontje raast een rukje door zijn ruggengraat. Hij ademt diep in. Weten de jonge mannen wat ze te wachten staat? Ze staren naar beneden, lijken hem niet in de gaten te hebben.

Kalm nu.

Hij tilt het pistool op en legt zijn wijsvinger om de trekker.

De jonge mannen komen tot stilstand. Ze buigen zich, staan dan doodstil, alsof ze deemoedig hun straf ondergaan.

Iedereen houdt de adem in, het is alsof de tijd hikt.

Dan schiet hij. De knal echoot tegen het plafond en walst de ijshal rond. Het klauwen van de schaatsers geeft er vreemd ritme aan.

© Ep Meijer 2008

De film

2008-02-29T23:50:00.002+01:00

Ooit heb ik me voorgenomen hem verder gewoon dood te zwijgen. Maar nu ontkom ik er niet meer aan. De oorzaak: zijn film.

Laat me voorop stellen dat van mij alles mag. Je beledigt mij niet als je zegt dat God zich in zijn hol laat poken door president Bush. Voor mijn part ga je morgen op straat staan roepen dat iedereen zich met roomsoesjes moet insmeren, omdat anders het einde der tijden aanbreekt.

Dat is het leuke van dit land: je mag er alles zeggen wat je wilt, behalve over het Koningshuis en de Holocaust. Verder mag ik onze minister-president naar hartelust een grote lul noemen – en gelooft u mij, daar schep ik een schier satanisch genoegen in, want een lul, dat is onze premier in mijn ogen. Aardige man, hoor, daar niet van, maar eens een lul blijft een lul.

Kortom, we hebben het over vrijheid van meningsuiting. Dat is een groot goed, een verworvenheid waarop we trots mogen zijn. Spoel de film 70 jaar terug of kijk in het heden over de grenzen en je begrijpt waarom. Zou dit stukje in China door de beugel kunnen?

Die film? We kunnen hem kennelijk niet tegenhouden. Ik weet niet wat het is met die man. Er zit toch iets suïcidaals in zijn drang naar aandacht.

Laat hem vooral doen wat hij niet laten kan. Als hij die film zo nodig wil maken dan staat hij in zijn volste recht. Vertonen? Natuurlijk! Nogmaals, we hebben het hier over vrijheid van meningsuiting.

Maar mag het alsjeblieft in besloten kring?

Let's Hyve!

2008-02-25T01:41:00.004+01:00

De afgelopen weken ben ik er helemaal verslaafd aan geraakt. Hyves, een snel groeiend vriendennetwerk. Maar Hyves is veel meer. Hyves is een kruising tussen een virtueel schoolplein, een dating site en Second Life. Dan ben ik nog iets belangrijks vergeten, voor mij als schrijver althans. Hyves biedt mij de kans om een geheel nieuw publiek aan te spreken. Ik kan er mijn stukjes publiceren. Mijn ‘gewone’ weblog is een speld in een hooiberg. De meeste mensen komen er trouwens terecht omdat ze gegoogled hebben op hete tienermeisjes die het anaal willen. Zo heb ik mijn honderdste stukje gedoopt, heel bewust trouwens. Traffic is alles op Internet. Dat of de geilaards komen bij kabouter Plompzak terecht, één van mijn typetjes.

Op Hyves is er een veel grotere kans dat iemand zich aan een stukje van mij prikt. Bovendien krijg ik op Hyves feedback. Heel positieve feedback. Goed voor je ego, maar omdat het de teneur is op Hyves om elkaar vooral veren in de bips te steken, daalt een compliment op een gegeven moment vanzelf in waarde. Toch blijft het leuk om een schouderklopje te krijgen, ook al doen de mensen die ze uitdelen het soms ook om aandacht te trekken voor hun eigen stukjes. Het maakt me niet uit, ik doe het zelf soms ook. Net als in de echte wereld gaan oprechtheid en schijnheiligheid op Hyves hand in hand. Leve de kruisbestuiving!

Bovenal vond ik het leuk. Nieuwe mooie mensen leren kennen en tegelijk het product Ep Meijer promoten, in het kader van mijn nieuwe boek Liefde is een ziekte.

Toen gebeurde het.

Ene Nanda stuurde me een zogenaamde krabbel. Waar is Brabbel? zult u zich afvragen. Wat u zegt, Hyves is iets voor kleuters. Dat gedoe met die smileys. Ik vond het zooo kinderachtig in het begin. Ik heb er nog eens een boos stukje over geschreven. Maar weet u wat? Het wonder is geschied. Zelfs ik ben smileys gaan waarderen. Ik vind het zelfs jammer dat ik, om er honderd extra te krijgen, eerst Gold Member van Hyves moet worden.

Zoals gezegd, Nanda krabbelde me. Hihi, haha, ze had even een stukje van me geleend om vrienden voor de gek te houden.

Heel even zakte de vloer onder me weg. In een flits realiseerde ik het me. Die Nanda was nog zo dom om het toe te geven. Wie weet vormde ze slechts het topje van de ijsberg. Waarom zou met stukjes niet hetzelfde gebeuren als wat met muziek gebeurd is? Kopiëren en uitwisselen maar!

Zover is het nog lang niet. Feit is dat Hyves op de echte wereld lijkt. Dus kunnen mijn stukjes er gestolen worden. Ik word zelden kwaad, maar vanavond was het zover. Gelukkig blijft Liefde is een ziekte van mij tot het van publicatie komt.

Let’s Hyve? Bezint eer ge begint.

© Ep Meijer 2008

Ieder huisje heeft zijn kruisje

2008-02-19T01:34:00.003+01:00

Mijn buurvrouw lijkt zo uit een roman van Louis Couperus weggelopen. Ze is een statige dame van in de zeventig. Ik maak wel eens een praatje met haar. Ze is niet alleen statig, ze is ook beschaafd. Ze articuleert keurig en als vanzelfsprekend stelt ze op de gepaste momenten de juiste vragen om het praatje gaande te houden. Alles volgens de etiquette. Behalve dat ik haar aardig vind, weet ik eigenlijk niets van haar.

Vandaag staat ze achter me bij de kassa van de buurtsuper. We besluiten samen terug te lopen. Dat gaat in haar tempo, heel bedaard.
‘Heeft u eigenlijk kinderen?’ vraag ik als we staan te wachten om de Groenestraat over te steken.
‘Vijf,’ antwoordt ze en er trekt iets in haar gezicht. Er ontstaat een gat in de rivier van blik. We steken over.
‘Hoe oud?’ vraag ik.
‘De oudste is dit jaar 50 geworden,’ antwoordt ze, ‘de jongste is op haar 22-ste vermoord door een TBS-er.’
Daar ben ik even stil van. Om naast haar te blijven lopen, moet ik een struik ontwijken.
‘Wat verschrikkelijk,’ verzucht ik.
‘Ze studeerde in Groningen,’ vervolgt mijn buurvrouw. ‘Het was een mooi meisje. Een beetje naïef nog. Hij heeft haar van de fiets getrokken en een weiland in gesleurd. Daar heeft hij haar verkracht en gewurgd.’
We zijn inmiddels de Guido Gezellestraat ingeslagen. Ik merk dat ik mijn vrije linkervuist gebald heb.
‘Wat erg voor u,’ zeg ik.
‘Wat kan daar nou aan zijn,’ vraagt ze, ‘seks in een nat, koud weiland?’
‘Sommige mannen zouden een spuitje moeten krijgen,’ zeg ik.
‘Drie dagen na de begrafenis,’ vertelt mijn buurvrouw, ‘kreeg mijn man een zware beroerte. Hij raakte halfzijdig verlamd en moest in een rolstoel. Hij was nog maar een kinderlijke schim van zichzelf. De dood van onze dochter was hem teveel geweest.’

We zijn op de hoek met de Thijmstraat aangekomen. Voor ons gaapt de spoorkuil. De lucht erboven is van een lichtblauw waarvoor ik geen woorden kan vinden. Maar dat geldt wel voor meer.
‘Ik heb zelf kinderen,’ stamel ik. ‘Als er iets met ze gebeurt… Brr, ik moet er niet aan denken. Hoe kom je als ouder ooit over zoiets heen?’

We staan voor mijn huisdeur. Mijn buurvrouw kijkt me recht aan. Er blinken tranen in haar ogen, maar dat kan ook de kou zijn.
‘Als je er niet overheen kunt,’ zegt ze, ‘dan moet je er maar langs.’

Draakje

2008-02-16T03:12:00.002+01:00

Iedere avond voor het slapen gaan vertel ik mijn jongste zoon Bart een verhaal over Adrie, de vegetarische draak die bij mij in de tuin huist. Meestal moet ik het ter plekke verzinnen. De vorige keer dat de mannetjes er waren, veranderde het ritueel ineens. Bart wilde mij ook een verhaal vertellen. Ik was te verwonderd – te overdonderd ook - om te onthouden wat hij precies vertelde.

Vanavond let ik op. Terwijl ik Bart instop vertel ik over Adrie, de vegetarische tuindraak. Voluit heet hij Adrianus Gerardus Balthazar van Vuurtand tot Drakesteijn, maar dat bekt wat lastig als het eten klaar is. Adrie de vegetarische tuindraak bedoelt het goed. Toch zet hij vaak dingen in de hens, meestal per ongeluk. Met name als hij niest, kun je maar beter uit de buurt blijven. Hup, daar komt de brandweer alweer aan! Bart moet er telkens om lachen.

Dit keer heb ik een verrassing in petto. Ik vertel hoe Adrie baalt dat alles steeds in de fik gaat. Hij voelt zich schuldig en klopt bij mij aan om raad.
‘Ik heb wel eens gelezen dat veel drinken helpt,’ zeg ik om Adrie op te beuren. ‘Hoe meer een draak drinkt, des te minder is er kans op vuur.’
Enfin, u raadt het al. Adrie wandelt wat, loopt toevallig tegen de Waal aan en drinkt deze rivier vervolgens helemaal leeg. Al die aken op het droge. Bart schatert het uit, vooral als ik Adries buik beschrijf die zo dik is dat hij niet eens meer in het land past.

‘Zo,’ zeg ik, ‘nu jij.’

Bart legt het hoofd achterover. Zijn blauwe poppenogen rollen.
‘Moet ik je helpen?’ vraag ik.
Mijn jongste zoon antwoordt niet. Hij kijkt naar het plafond, maar hij kijkt er ook dwars doorheen.
‘Het gaat over een draakje,’ zegt hij. ‘En dat draakje heet…’ Bart perst de lippen op elkaar. Dan glijdt er een glimlach over zijn gezicht. ‘Draakje,’ zegt hij.

Draakje zit op school met allemaal andere draakjes, zo blijkt. Op een dag wordt er een vergissing gemaakt. De drakenjuf is ziek, maar er wordt een menselijke invaller gestuurd. Die wordt dus opgegeten. Daarna gaat het nog veel erger mis. Er gaan zelfs mensenkinderen naar de drakenschool. Hun lot laat zich raden. Daarna gaat het snel. Draakje lost alle problemen met glans op en gaat slapen.
‘Einde verhaal,’ zegt Bart.

Hij is vijf jaar oud. Vijf! Wat ben ik blij dat ik zijn pappa ben.

Smaken verschillen

2008-02-12T01:53:00.000+01:00

‘Dag, ik wil graag een koikarper.’
‘Dat is een verstandige beslissing, meneer. In deze barre beurstijden is een koikarper een zekere belegging.’
‘Pardon?’
‘In Japan is er wel eens een half miljoen dollar betaald voor een koikarper. Ik maak geen grapjes, meneer. Als u werkelijk van plan bent er één aan te schaffen, raad ik u dringend aan om een alarminstallatie te laten installeren bij u thuis. Er zijn gespecialiseerde dievenbendes op pad die ook uw vijver in een handomdraai leeg roven.’
‘Tjonge, wat een gedoe om een vis.’
‘Een vis?! U weet niet wat u zegt. De koikarper is het neusje van de zalm, meneer. Vergelijk het met de queeste naar de Heilige Graal. Iedere bezitter van koikarpers hoopt op de perfecte nakomeling: de witte vis met één grote, rode vlek. De rijzende zon. Nippon.’
‘Dat zal allemaal wel. Heeft u er toevallig één in de aanbieding?’
‘U treft het, meneer. Als u even met me mee wilt lopen? Kijkt u eens hier. Dit is ons instapmodel. Van 0 tot 100 in 4,6 seconden, voorzien van ABS, ADS, zeventien airbags én tractiecontrole.’
‘Maar dat is een goudvis.’
‘Welnee, meneer. Kijkt u nou eens goed. Dit is heel duidelijk een onvolwassen koikarper die nog op oranje oefent. Het gaat al een beetje richting rood, ziet u wel? En een wegligging! Ik zweer het u, alsof je op rails rijdt. Wat wilt u ook? Actieve vering, hè?’
‘Sorry, ik raak u even helemaal kwijt. Ik dacht dat we het over een vis hadden, niet over een auto.’
‘Ik heb het over een vis, meneer, en wat voor een vis! Een flappy paddle-versnellingsbak, zodat je niet eens meer hoeft te ontkoppelen!’
‘Nou doet u het weer.’
‘Wat?’
‘Doen alsof een goudvis een auto is.’
‘Welnee, meneer. Laat me u vertellen hoe het werkelijk is. U en deze prachtige koikarper zijn voor elkaar gemaakt. Er is chemie, ik voel het gewoon. En u krijgt er gratis een grote beurt bij en nieuwe ruitenwissers!’
‘Sorry, hoor. U bent echt geschift.’
‘En een abonnement op Garnalen vangen vandaag!’
‘Goed dan. Ik ben overtuigd. Maar zegt u eens, hoe fileer ik hem het beste?’
‘Fileren, u wilt een koikarper fileren?!’
‘Het zwemt, maar het is voedsel, toch? Het schijnt nog heel gezond te zijn ook.’
‘Bent uw werkelijk van plan om een koikarper op te eten?!’
‘Om eerlijk te zijn is hij voor op de barbecue.’
‘Maar dat is monsterlijk!’
‘Wat een onzin, lekker knapperig juist.’

Verzamelwoede

2008-02-10T23:41:00.000+01:00

‘Vandaag in De Globe Glijdt Af majoor Bertus de Bré van het elfde wielrijdersdetachement, buiten dienst. Mag ik eigenlijk Bertus zeggen?’
‘Majoor, graag, b. d. Dat hoort eigenlijk tussen haakjes. Dat d. b. dan en het mag zonder spatie.’
‘Goed dan, majoor…’
‘B.d.’
‘Majoor de Bré, b.d…’
‘Nee. Eerst majoor, dan b.d. en dan pas De Bré.’
‘Majoor b. dré. de B. Zo goed?’
‘Nee. U heeft de b. en de d. omgedraaid. En de r. ook trouwens.’
‘Die b. en die d. van uw naam of die van buiten dienst?’
‘Geen idee. Probeert u het gewoon nog eens.’
‘Majoor bré d. De Dé. Shit. Majoor d.b. De Bé. Hè, alweer niet. Oké, nu concentreer ik me. Majoor b.d. De Bré. Yes, gelukt!’
‘Heel goed, maar wat wilde u eigenlijk vragen?’
‘We hebben u hier uitgenodigd omdat u zich na uw pensionering op een bijzondere hobby geworpen heeft. Wilt u de kijkers vertellen welke?’
‘Dat wil ik best vertellen.’
‘Gaat uw gang.’
‘Is dat een bevel?’
‘Klets, majoor dinges. Zegt u nou maar gewoon wat u verzamelt.’
‘Majoor b.d. de Bré, is de naam.’
‘Dat weet ik, maar onze zendtijd raakt op. De mensen thuis zitten op het puntje van hun stoel. Toe, wat is uw hobby?’
‘Welnu, ik verzamel jeuk.’
‘Jeuk?’
‘U heeft het goed gehoord. Ik bezit momenteel al 947 soorten.’
‘En, zitten er favorieten bij?’
‘Hier vlak boven mijn linkeroor zit een heel lekker plekje op mijn hoofd. Verder is de jeuk in het onderlichaam mij zeer dierbaar, maar daar zal ik maar niet op ingaan, want het is nog voor achten en er kijken wellicht kinderen mee.’
‘Zoals iedereen weet is een verzameling nooit compleet. Zijn er nou missende stukjes van de puzzel, soorten jeuk, zeg maar, die u persé nog moet scoren?’
‘Ja. En daarbij kunt u me helpen. Wilt u misschien even krabben? Tussen mijn schouderbladen. Iets omhoog. Daar ja. Nee, een tikkeltje naar links. Jaha, jeuk op de plek waar ik net niet bij kan!’

Het verschil tussen vraag en aanbod

2008-02-07T15:34:00.000+01:00

‘Dag meneer, hoe kan ik u van dienst zijn?’
‘Graag een kilo aanhalingstekens, mag ietsje meer zijn.’
‘Sorry, die zijn uitverkocht, zullen we maar zeggen.’
‘Hoe bedoelt u, uitverkocht?’
‘We hebben geen aanhalingstekens meer op voorraad. Er zijn problemen met de leverancier. De Vlamerikaanse kredietcrisis grijpt dieper om zich heen dan je denkt, zullen we maar zeggen.’
‘Wat voor problemen?’
‘Zoals u misschien weet, meneer, worden aanhalingstekens in dagbouw gewonnen, met name in Oostmeuropese landen. Nou ja, en daar is het ergonomisch en qua arbeidsvoorwaarden niet helemaal op orde, zullen we maar zeggen. En nu wordt er dus gestaakt, ook al omdat de lonen niet uitbetaald worden. Vandaar dat wij al dagen niets meer binnen hebben gekregen, zullen we maar zeggen.’
‘Wat moet ik nou zonder aanhalingstekens?’
‘Dat weet ik ook niet, meneer.’
‘Zijn ze nog ergens anders te koop, bij uw weten?’
‘U zou de Vidl kunnen proberen. Maar ja, dat zijn restpartijen uit Kwattanga. Je moet geen eisen stellen aan de kwaliteit. Goedkoop is vaak duurkoop, zullen we maar zeggen.’
‘Shit, ik moet echt eersteklas aanhalingstekens hebben. Weet u zeker dat u er toch niet ergens een paar heeft liggen? Ik ben bereid er goed voor te betalen.’
‘Het spijt me, meneer. Heeft u anders misschien interesse in een partij Umlauts? Ze zijn weliswaar over de datum, maar ze komen uit Buitsland. Dus dan weet u het wel, zullen we maar zeggen.’
‘Ligt eraan hoeveel ze kosten.’
‘U kunt ze per ons kopen of per gros. Net wat u wilt, zullen we maar zeggen.’
‘Wat is voordeliger?’
‘Per ons. Nee, wacht. Per gros, bedoel ik. Het grote voordeel is natuurlijk dat ze tweedehands ook nog aardig wat geld opbrengen. Dat heb je met Buitse spullen, zullen we maar zeggen.’
‘Nee, laat u maar. Ik denk dat ik zelf aanhalingstekens ga verbouwen, in mijn achtertuin. Da’s wel illegaal, maar geen haan die ernaar kraait.’
‘Anders nog iets van uw dienst?’
‘Ja. 50 gram komma’s en een pond koppeltekens graag. Bij wijze van spreken dan, hè. Ik bedoel, u zegt zelf ook maar wat. U geeft het zelf toe. Zullen we maar zeggen, zullen we maar zeggen. Het is om gek van te worden, die stopwoordjes van u.’
‘Ja, hoor eens. Ik probeer een typetje neer te zetten. Ik ben ook maar een acteur op zoek naar werk. Ik dacht dat ik auditie kwam doen. In plaats daarvan beland ik in een belachelijke sketch.’
‘Belachelijk, zegt u? Let u goed op, ik haal nu iets uit mijn zak. Wat is het?’
‘Een p-pistool.’
‘Een doorgeladen p-pistool, om precies te zijn. Kijk, ik zet nu de veiligheidspal om en richt het op uw voorhoofd, tussen uw ogen. Snel! Aanhalingstekens of uw leven. Ik tel af van vijf. Vier, drie, twee…’
‘W-wacht, de accolades zijn deze week in de bonus!’

Volksgericht

2008-02-05T12:45:00.000+01:00

Zo, dan nu de andere kant van de zaak. Je zult maar in de schoenen (niet het weggegooide paar) van Joran van der S. staan, zeg! Er is niemand ter wereld die je van een strafbaar feit kan betichten, maar toch word je voor een publiek van ruim 7 miljoen tv-kijkers (bijna de helft van alle Nederlanders!) genadeloos neergezet als een groot kind dat al blowend alleen maar aan zichzelf denkt en willens en wetens een 19-jarige Amerikaanse heeft laten verdwijnen.

Advocaat S. bevestigde het gisteravond bij De Wereld Draait Door: juridisch gezien is er niets met de zogenaamde bekentenis te beginnen. Joran van der S. blijft in strafrechtelijk opzicht onschuldig aan de verdwijning van Natalee H. Het tegendeel is bij gebrek aan een lichaam namelijk niet te bewijzen.

Intussen heeft de publieke opinie zijn oordeel klaar. Op het Hyves-profiel van ene Joran van der S. kwamen gisteren honderden hate mails binnen. Op de tv verklaarde een anonieme vrouw dat hij maar beter niet haar pad moest kruisen. Ze zou hem namelijk zo vermoorden. Joran van der S. zit ondergedoken, blijkt uit Teletekst. Dat is maar goed ook. Als hij zich in het openbaar vertoont loopt hij het gevaar gelyncht te worden.

Peter R. de V. noemt zichzelf een misdaadjournalist. Hij is verre van objectief. Integendeel zelfs. Hij verheft zijn eigen oordeel tot absolute waarheid met gedachtesprongen die misschien in een kroeg werken, maar nooit in een rechtszaal. Als slagroom op de taart laat hij de moeder van Natalee H. een vloek uitspreken in zijn programma. Joran van der S, verklaart ze met heel veel begrijpelijke tranen, verdient het niet meer om te leven, van nu af aan verkeert hij in de hel.

Als u het mij vraagt heeft Joran van der S. iets te verbergen. Misschien heeft hij een pilletje in het drinken van Natalee H. gedaan. Misschien heeft hij haar gewurgd of de hersens ingeslagen. Waarom anders heeft hij niet 112 gebeld toen ze onwel werd?

Dat alles laat onverlet dat iemand in ons rechtssysteem onschuldig is tot het tegendeel bewezen wordt. Peter R. de V. is een volksmenner. Niet voor niets heeft hij een mislukte poging gedaan om de politiek in te gaan. Hoe erg het ook is wat Joran van der S. al dan niet met het lichaam van Natalee H. heeft gedaan, in deze zaak speelt ook het ego van Peter R. de V. een rol, al was het maar vanwege een glas rode wijn dat hij in zijn gezicht kreeg.

Nederland is het wilde westen niet. Mensen hebben recht op een eerlijk proces, ook al heten ze Joran van der S. en betonen ze zich voor een verborgen camera nog zo gewetenloos. Het gaat niet om de kijkcijfers, Peter R. de V, het gaat om de waarheid. Maar of die ooit boven tafel komt?

The Peter R. de V-show must go on!

2008-02-03T03:16:00.000+01:00

Vanavond gaat het dan gebeuren: Peter R. de V. presenteert de oplossing van de verdwijningszaak rond Natalee H. Er zijn de afgelopen dagen verwoede pogingen gedaan om ons nieuwsgierig te houden. Toch kan eenieder die een beetje heeft opgelet, de puzzel zelf al aardig compleet maken. Wie is de mol? is er niets bij.

Joran van der S. zal vanavond bekennen dat Natalee H. tijdens seks met hem op het strand onwel werd. Sterker nog, ze overleed in zijn armen. Wat zou ik doen als mij zoiets overkwam? Ik zou haar optillen en met spoed op zoek gaan naar een dokter. Zoniet Joran van der S. Hij regelt een vriend met een boot en die laat het levenloze lichaam van Natalee H. in zee verdwijnen.

Sorry hoor, maar moet dit de oplossing voorstellen? Je laat niet iemands lichaam verdwijnen als je niets te verbergen hebt. Als er morgenavond tijdens de uitzending van Peter R. de V. al iets bewezen wordt, dan is het dat Joran van der S. dwangmatig liegt. Ik ben geen Peter R. de V, laat staan een Sherlock H. Staat u me desondanks een poging toe om op mijn beurt het mysterie rond de verdwijning van Natalee H. op te lossen. Onderstaand wat er volgens mij echt is gebeurd, ergens op een verlaten Arubaans strand.

Joran van der S. kan zijn geluk niet op dat een mooi meisje als Natalee H. met hem seks wil. Hij heeft zo weinig zelfvertrouwen dat hij niet eens condooms bij zich heeft. Natalee H. is wel geil, maar niet gek. No rubbers, no party. Dat schiet Joran van der S. in het verkeerde keelgat. Hij is dronken. Hij wil godverdomme neuken, nu! Natalee H. verzet zich en het spreekt even heel erg vanzelf dat hij haar verzet breekt. Joran van der S. krijgt hem niet eens omhoog. Dat maakt hem nog bozer. Hij drukt de keel van Natalee H. dicht om haar gillen te smoren.

Shit, ze beweegt niet meer. Wat heeft hij gedaan?! Er zijn geen getuigen, bedenkt Joran van der S. zich, zonder lijf geen bewijs. Wat hij ook verzint, men zal hem moeten geloven, keer op keer op keer. Hij pakt zijn mobieltje en belt een kennis met een boot.

Peter R. de V. neemt genoegen met het verhaal dat Natalee H. onwel is geworden tijdens seks. Een jonge vrouw die onwel wordt tijdens seks. Hoe geloofwaardig is dat? Oude mannen worden onwel tijdens seks, jonge vrouwen zijn juist op de wereld voor seks. Trouwens, ook een rechter zou Peter R. de V. vierkant uitlachen. Zijn zogenaamde bewijs bewijst niets en is bovendien onrechtmatig verkregen. Juridisch gezien is sprake van een storm in een glas water. Maar mooi dat Peter R. de V. binnenkort misschien bij Oprah W. zit. Fijn voor hem, maar we zullen niets zeker weten tot Joran van der S. ophoudt met om de waarheid heen te draaien.

Nu Lucia de B. nog, Peter R. de V, en niet te vergeten de Deventer moordzaak. Of ga je naar Hollywood?

Bonus level

2008-02-02T00:10:00.000+01:00

Terwijl Nederland in de ban is van de zoveelste leugenachtige verklaring van Joran van der Sloot inzake de verdwijning van Natalee Holloway, zit ik met de mannetjes in een boemeltrein. Buiten schuiven weilanden grijs voorbij, binnen beklaagt Sietse van negen zich erover dat ik zo ver weg woon. ‘Het leven is stom,’ besluit hij zijn tirade.
‘Dat mag je niet zeggen,’ bemoeit Bart van vijf zich ermee.
‘Hoezo niet?’ bromt Sietse.
‘Het leven is door God gemaakt,’ zegt Bart.
‘God,’ schampert Sietse, ‘ken je hem persoonlijk?’
‘Ik ben in de hemel geweest,’ beweert mijn jongste zoon.
‘O ja,’ vraag ik, ‘hoe was het daar?’
‘Mooi,’ antwoordt Bart.
‘En, heb je de grote baas zelf ontmoet, God, bedoel ik?’
‘Nee, wel Michaël.’
‘De aartsengel! Hoe zag hij eruit?’
‘Helemaal van goud,’ zegt Bart.
‘En toen?’
‘Toen ben ik naar beneden gesprongen.’
‘Zonder parachute?!’
Bart knikt stoer.
‘Hmpf,’ zegt mijn oudste zoon en slaat de armen over elkaar. ‘De hemel bestaat niet eens. Net als de hel. Die is alleen maar bedacht om mensen bang te maken. Ja toch, Ep?’
‘Zo zou je het inderdaad kunnen zien,’ zeg ik. ‘De hel als game over en de hemel als bonus level. Misschien hebben wij mensen een beetje extra aanmoediging nodig. Ik bedoel, je kunt op ieder moment van de dag ervoor kiezen om iets goeds of iets kwaads te doen. Wat vind jij ervan, Bart?’
Mijn jongste zoon is het met me eens. Maar dan zet hij een samenzweerderige grijns op. ‘Lieg jij wel eens?’ vraagt hij.
‘Niet meer dan noodzakelijk,’ antwoord ik diplomatiek, ‘jij?’
‘Heel vaak,’ antwoordt hij trots.
‘Dus dat verhaal van Michaël heb je ook uit de duim gezogen?’
‘Nee, dat is echt gebeurd.’
‘Liegbeest!’ roep ik en kietel hem maar wat. Dan bespringt Sietse me en worden we één stoeiende kluwen met zes armen en zes benen. Dat is maar goed ook, want ik sta aardig met de mond vol tanden als ik eerlijk ben.

Vurig weekeinde

2008-01-27T23:17:00.000+01:00

Als ik zaterdag rond tweeën het huis verlaat, heeft een zwarte wolk bezit genomen van de hemel boven Nijmegen. Op straat stopt eenieder waarmee hij of zij bezig was en staart verwonderd omhoog.

In de bus lijkt het te zoemen. Alle passagiers zijn bezig met speculeren en dat schept een band. Iedereen raakt in gesprek.
‘Het zijn vast geen woonhuizen,’ hoor ik, ‘dan zou er niet zoveel rook zijn.’
‘De kleur ook,’ zeg ik tegen mijn buurman, ‘het is vast een bedrijf. Hopelijk komen er geen giftige gassen vrij.’
Dat hoopt hij ook.

Als de bus de Graafsebrug oversteekt en de busbaan in rijdt, hebben we een majestueus uitzicht op het spektakel. De brand is verder weg dan ik gedacht heb en is verdacht dicht in de buurt van de Klok Logistics, waar ik het afgelopen jaar de handjes heb laten wapperen. Zou die tijdbom dan toch? grap ik in gedachten. Er zijn geen vlammen te zien. Wel een enorme rookkolom die dankzij de harde wind richting de Waalkade wijst. Aan de voet kolken allerlei schakeringen zwart, alsof de duivel er soep kookt.

Ook in de trein gaat het over niets anders. Iedereen zit aan de ruit geplakt en praat met elkaar. Boven de brand cirkelt, als een mug, een politiehelikopter boven de plaats des onheils. Vanaf de Waalbrug weet ik het zeker: de Klok Logistics staat in de fik. Maandag zit zuidelijk Nederland zonder woningtextiel. Ik hoop dat de sorteermachine sneuvelt, dat zou nog een geluk bij een ongeluk zijn.

Zondagmiddag rond een uur of vier. Ik stap het stationsplein op en de lucht boven Nijmegen is vervuld van het gehuil van sirenes. Ik zie ook waarom. Pal voor mijn ogen verrijst een groot, grijs uitroepteken. Ik ben er eerder bij dan de hulpdiensten en kan de brand in het leegstaande Chinese restaurant van dichtbij bekijken. De wind staat van me af en ik geniet van de warmte op mijn gezicht en het vlammenballet dat voor mijn ogen opgevoerd wordt. Als ik later groot ben, wil ik een open haard, bedenk ik me. Opvallend snel zijn er ineens heel veel omstanders. Vuur, eens wat anders op een koopzondag! Her en der worden grappen gemaakt over geroosterde Oosterse lekkernijen. De hens erin, ja gezellig!

De conclusie is duidelijk: brand speelt iets klaar wat NEC maar niet voor elkaar weet te krijgen, ondanks de overwinning vandaag op FC Utrecht. Brand verbindt mensen van alle gezindten, brand verbroedert. Ik stel voor dat Nijmegen een stadspyromaan benoemt.

Het leven is een tombola

2008-01-23T19:00:00.000+01:00

‘Jullie Nederlanders snappen helemaal niets van voetbal.’
‘Pardon?!’
‘Heb je gisteren de wedstrijd AZ – NAC gezien? De ploeg van Van Gaal domineerde 85 minuten lang, maar vergat het klasseverschil met meer dan één doelpunt uit te drukken. In de slotfase scoort NAC tweemaal door blunders in de verdediging. De coach zei het zelf, je moet het gezien hebben om het te kunnen geloven.’
‘Dat is voetbal. Ik kan me nog een Champions League-finale herinneren. Bayern München leidt tot de 89-ste minuut met 1 – 0. In de laatste minuut komt Manchester United via een hoekschop langszij. Iedereen maakt zich al op voor de verlenging. Maar dan komt, anderhalve minuut in blessuretijd, via een vrijwel identieke situatie als bij de gelijkmaker, alsnog de 1 – 2 op het scorebord. Dat was echt genieten, al was het maar vanwege de rotkop die Oliver Kahn trok.’
‘Dus je hebt het eerder gezien, maar je hebt er niets van geleerd.’
‘Hoezo?!’
‘Jullie Nederlanders denken dat voetbal attractief moet worden gespeeld.’
‘Natuurlijk, het blijft een kijkspel.’
‘Onzin! Het resultaat, dat is het enige wat telt. En hoe doe je dat? Je zet een slot op de deur. Je stelt een muur van verdedigers op voor de goal, waar je alleen doorheen komt als je heel veel geluk hebt. Op het middenveld lopen bal-afpakkers rond en voorin heb je een paar snelle jongens staan. Zodra de tegenstander zich te ver waagt, krijgt hij een messteek, diep in de borst.’
‘Dat is catanaccio, dat is laf.’
‘Welnee. Weet je wat het probleem is met jullie Nederlanders?’
‘Nou?’
‘Als enige volk ter wereld denken jullie dat de bal niet rond is, dat je het toeval kunt beïnvloeden met uitgekiende opstellingen. 4-4-3, 4-4-2, met of zonder ruit op het middenveld. Bullshit. Je hebt één goede doelman, vijf spijkerharde verdedigers en vijf opportunisten nodig.’
‘Toch kijk ik liever naar AZ tegen NAC. Omdat het een beetje zoals het leven zelf is, weet je, zo’n wedstrijdverloop. Soms denk je dat je er bijna bent, maar dan slaat het noodlot toch weer toe.’
‘Nou, in dat geval wens ik jullie Nederlanders veel succes toe de komende EK. Jullie zullen het nodig hebben.’

Blijmegenaar vestigt wereldrecord!

2008-01-14T18:56:00.000+01:00

‘Vandaag is in Blijmegen het ongelooflijke gebeurd: het wereldrecord verliefdheid is verbeterd. Onze verslaggever was erbij toen de nieuwe kampioen de bijbehorende versierselen, een lauwerkrans alsmede een verguld stuk boomschors met pijl-door-hartvormige incisie, van de hand van plaatsgenoot en part-time beeldend kunstenaar Waltraut van Wolzooij, in ontvangst mocht nemen. Natuurlijk stelde hij de vraag die je een topsporter altijd stelt. En natuurlijk antwoordde de kersverse wereldrecordhouder in de jij-vorm, zoals het een rechtgeaarde topsporter betaamt.’

‘Egbert, wat gaat er door je heen?’
‘Dat zo’n lauwerkrans jeukt aan je nek.’
‘Serieus?’
‘Ja, duh. Wat er door je heen gaat? Zij! Je kunt de hele dag aan niets anders denken dan aan haar. Zij is het mooiste dat ooit bestaan heeft. Als je nu begint heb je nog minstens 956 jaar nodig om haar schoonheid te bezingen. Zij is het soort vrouw waarvoor je een oorlog begint. Je staat met haar op en je gaat met haar naar bed. Figuurlijk gesproken dan, hè? Want ze is er niet echt. Dat is het hem nou juist. Je hoeft de radio maar aan te zetten. Ja, hoor. Een liedje met het refrein ‘You are always on my mind.’ Het is om gek van te worden. Ze zit in je hoofd en ze gaat er niet meer uit. Maar ja, dan zet je door, hè. Daar ben je topsporter voor. Hier heb je heel je leven lang voor getraind. Om door die zoete pijn heen te gaan.’
‘Is dat de reden dat je helemaal niet blij kijkt?’
‘Inderdaad. Het is wel zoet, maar het blijft pijn. Het is iedere dag weer afzien. Het wordt erger naarmate je langer niets hoort. Een week duurt de radiostilte nu al. Je krijgt er hoofdpijn en hartkloppingen van. En maar denken dat je iets verkeerds geschreven hebt. Dat ze daarom niet terug mailt. Je wordt er zo onzeker van, maar je gaat door. Dan had je maar een vak moeten leren. Iemand moet dit namens de mensheid doen.’
‘Wat denk je, zal dit record ooit sneuvelen?’
‘Lijkt me stug, maar als iemand het breekt, dan ben ik het. Morgen of zo.’
‘Succes!’
‘Dank je, ik kan het gebruiken.’

‘We zijn terug in de studio, waar we napraten met professor Wladimir Watenstof, vermaard ex-Kremlinoloog. Professor, wat moeten we nu hiervan denken?’
‘Een doidelijk geval von liebesziekte. Laat uns hopen dat zij elkaar aan het ainde kraigen.’
‘Mooie woorden, professor. Over naar het weer. Edwin, blijft het zo onstuimig?’

(Uit: Liefde is een ziekte)

Fragment uit 'Liefde is een ziekte'

2008-01-10T01:31:00.000+01:00

Lieve X,

Geloof je in toeval? Vanavond ging het op tv onder andere om een deeltjesversneller. 27 kilometer lang is het ding, er gaan miljarden Euro’s aan belastinggeld in om en waarvoor? Om het bestaan van een deeltje aan te tonen dat materie gewicht geeft. Volgens de theorie moet het deeltje er zijn, maar niemand heeft het ooit gezien.

Zo bestaat er wel meer waar we nu nog geen weet van hebben. Als ik jou honderd jaar geleden verteld had dat we vandaag de dag via doosjes communiceren, zou je naar je voorhoofd hebben gewezen. Nog langer geleden werd Galileï voor gek verklaard toen hij bewees dat de aarde om de zon draaide in plaats van andersom. Wat ik bedoel is dat bepaalde inzichten tijd kosten. De waarheid bevindt zich misschien pal onder onze ogen, maar waarschijnlijk duurt het nog een paar eeuwen om te bewijzen dat er verbindingen bestaan die het oog niet kan waarnemen.

Er bestaat een schaal voor verliefdheid, wist je dat? Hij werkt net zo als de schaal van Richter. Een aardbeving met een kracht van 3 is drie keer zo zwaar als een aardbeving met de kracht van 2. Zo is het ook met verliefdheid. Om eerlijk te zijn ben ik de ware tweemaal eerder tegen het lijf gelopen. Toch scoorden beide dames achteraf beschouwd niet hoger dan een 6. Driemaal is scheepsrecht. Jij deed een 8, met uitschieters naar 9. Tot op heden kan ik dat gevoel niet vergeten. Het is bijna magisch.

Vanavond heb ik, zittend op mijn favoriete stek, de trap naar de tuin om precies te zijn, een sigaret gerookt en naar de sterren gekeken. De hemel boven Blijmegen was helder. Heel duidelijk waren ettelijke sterrenbeelden te zien. Als jij naast me had gezeten, had ik je op Cassiopeia gewezen, een ster driehonderd keer groter dan onze zon. Ik had een denkbeeldige lijn getrokken van het sterrenbeeld Pegasus in de richting tien over half tien. Ergens blonk er iets opvallend helder. ‘Kijk,’ zou ik je hebben verteld, ‘je ziet een felle lichtstip. Dus je denkt dat het een ster is. Maar in werkelijkheid is het een melkwegstelsel. Dat ene stipje zijn miljarden sterren, meer dan er zandkorrels zijn op alle stranden en in alle woestijnen van onze aarde.’

Je bent nergens. Ik kan het je niet vertellen. En ook weer wel. Plotseling begrijp ik het. Alles is het resultaat van de Big Bang. We zijn sterrenstof. Miljarden jaren geleden heeft er een gigantische explosie plaats gevonden. Wat ooit één was, is in triljarden en nog eens triljarden stukjes uiteen gereten. Jij en ik herkennen elkaar op moleculair niveau. We hebben in den beginne aan elkaar vastgezeten, zoiets moet het zijn. Anders kan ik de heftigheid van mijn verliefdheid niet verklaren. Het is een wonder, niet eens alleen op statistisch gebied.

Intussen heb ik al vijf dagen niets van je gehoord.

Zucht.

Egbert

Een doordeweekse dag in het Willemskwartier

2008-01-02T00:53:00.000+01:00

Het geluid van sirenes is niet ongewoon in Nijmegen. Bijna altijd hoor je er wel ergens eentje voorbij gillen. Maar nu komt het wel erg dichtbij. De mannetjes en ik haasten ons naar de erker. Het is een brandweerwagen. We zien ook waarom. Honderd meter verderop in de Thijmstraat steken twee tongen van vuur uit de ramen van een bovenverdieping. Er arriveren nog twee brandweerwagens, een ambulance en drie politieauto’s. Terwijl de brandweerlieden met de voorbereidingen van hun werk beginnen, zetten agenten de straat af. Maar wij zitten eerste rang. In de ogen van mijn zoons zie ik de blauwe zwaailichten als kometen heen en weer schieten.

Twee uur later is het weer prijs. Nog dichterbij dan net is een stapel bouwafval in de hens gezet. Metershoge vlammen strooien gul met grillige schaduwen. Alle huizen in de omgeving hebben fel oranje ogen. De mannetjes en ik gaan er maar weer eens prinsheerlijk voor zitten in de erker. Hier kan zelfs de Wii niet tegenop. Ditmaal hebben de spuitgasten maar een paar tellen nodig om het vuur in een grote rookwolk om te toveren. Voor hen is dit misschien wel de drukste dag van het jaar, bedenk ik me, fijn dat ze het doen.

Intussen ontploffen met de regelmaat van de klok vuurwerkbommen. Soms rillen de ruiten ervan. Aan de horizon ontluiken bijna doorlopend bloemen van licht om bijna even snel weer te verdwijnen. ‘Woaw!’ klinkt er dan uit drie kelen.

Als de volgende dag twee minuten oud is, staan de mannetjes en ik op de blinkende klinkers van de Thijmstraat met open monden naar de hemel te staren, die voortdurend van kleur en samenstelling verandert. Natuurlijk stopt Bart, met zijn fobie voor lawaai, de vingers in de oren. Oorverdovend is een eufemisme. Maar wat is het mooi.

In villawijken zit men nu aan de kaviaar en andere exquise hapjes. Hoe minder er verdiend wordt, des te meer wordt er aan vuurwerk besteed. In Nederland is voor zestig miljoen Euro de lucht in gegaan. Het Willemskwartier is verantwoordelijk voor minstens een procent.

Leve de armoede!

Gelukkig nieuwjaar

2007-12-31T21:55:00.000+01:00

Iedereen die dit leest een fantastisch 2008 toegewenst!

Dessert

2007-12-27T00:52:00.000+01:00

Gourmetten met mijn zoons is meer dan eten. Mijn oudste zoon Sietse, die anders bijna altijd het hoogste woord heeft, valt stil en bakt stukjes vlees perfect rondom bruin, niet alleen voor zichzelf, maar ook voor zijn disgenoten. Intussen haalt jongere broer Bart allerlei ongein met eieren uit. Zelf heeft hij het over recepten. Het is duidelijk: ik zit met twee Jamie Olivers aan tafel. Wat een culinair genot. En dan moet het toetje nog komen.

Na de maaltijd slingert mijn jongste zoon zich om mijn nek.
‘Ik blijf hier heel lang, hè?’ vraagt hij.
‘Ja,’ zeg ik blij, ‘tot in het nieuwe jaar.’
Bart kijkt me lang en doordringend aan.
‘Ik blijf altijd bij jou,’ zegt hij beslist.
‘Maar wat gaat die lieve juf van jou dan denken?’ vraag ik.
Bart peinst. ‘Dat ik heel lang ziek ben,’ zegt hij.
Ik leg hem uit dat zijn plan geen kans van slagen heeft. Hij moet naar school in Nederland. ‘Als ik jou thuis houd, komt de politie.’
Sietse heeft zitten meeluisteren. ‘Echt waar?’ vraagt hij.

Mijn oudste zoon is negen, mijn jongste vijf. Hoewel er raakvlakken zijn, verschilt hun beleving van dag tot nacht. Ik moet met een antwoord op de proppen komen dat beide leeftijdscategorieën tevreden stelt.

‘Ja,’ antwoord ik, ‘zo is het echt. Een vader die een zoon thuis houdt, is, eh, heel stout.’
‘Waarom dan?’ vraagt Sietse.

Nu kom ik in de problemen. Ik kan zeggen dat het belangrijk is om dingen te leren, waardoor je, later als je groot bent, veel geld kunt verdienen, zodat je zoveel computerspelletjes kunt kopen als je wilt. Maar ik kan ook zeggen dat scholen fabrieken met veel te weinig mallen zijn, waar de jeugd klaargestoomd wordt voor een bestaan als veredelde werkbij.

Het wordt zelfcensuur.

‘Omdat het moet,’ antwoord ik. ‘Het is de wet. Dus ben je heel dom als je niet luistert. Want dan ga je naar de gevangenis.’

‘Dan ga ik toch gewoon met je mee?’ oppert Bart.