Wanneer engelen neerdalen

'Dit gaat zwaar worden,' verzucht Jean-Claude Acquaviva als we samen op de circustent aflopen waar hij en de andere zes zangers van A Filetta zullen optreden. Plaats van handeling is het Sfinks-festival nabij Antwerpen en dat is nou niet bepaald de ideale setting voor een muziekvorm die al uit de elfde eeuw dateert: polyfonie.
'Dit is inderdaad geen kerk,' grap ik, 'waar zijn de clowns?'
Jean-Claude is al vanaf vier uur 's ochtends op en lacht als een boer met kiespijn.

Een uur later. Zo'n duizend toeschouwers bevolken de circustent als de zeven Corsicanen in het zwart gehuld het podium betreden. Bastonen van andere acts en het geroezemoes van festivalgangers vormen een irritant behang. Maar Jean-Claude haalt een stemvork uit een borstzak, en slaat het ding tegen zijn jukbeen, waarna zijn gezicht een opmerkelijke metamorfose ondergaat. Is het een grimas van pijn, passie? Reeds zijn de zeven heren met zingen begonnen. Klaaglijk klinkt het, je kunt er Gregoriaanse gezangen in herkennen, maar ook Arabische invloeden. Bovenal is het betoverend mooi. Ik moet iets wegslikken en als ik zo om me heen kijk, geldt dat voor alle toeschouwers.

De bastonen, het geroezemoes, ze zijn er nog steeds, maar gaandeweg het optreden verandert de circustent in een andere dimensie, waar eigen wetten gelden. Het publiek, de zangers zelf, niemand hoort het rumoer op de achtergrond nog. Er zijn slechts de zeven stemmen van A Filetta die de toon aangeven. Tussen de nummers door reageert het publiek met een steeds stormachtiger applaus. Voor me vlijt een man zich op de rug en sluit genietend de ogen. Naast me zie ik tranen over de wangen van een vrouw biggelen. En ik? Mijn mond zakt regelmatig vanzelf open, merk ik en ik heb kippenvel.

Het slotnummer. De zeven stemmen sterven uit tot alleen nog maar een ruis hoorbaar is. Dan weet ik het zeker: er zijn engelen neergedaald op aarde. Dankbaar breekt het publiek de tent af. Even dankbaar nemen Jean-Claude en de zijnen de staande ovatie in ontvangst.

'En,' vraag ik na afloop, 'was het zwaar?'
Jean-Claude grijnst van oor tot oor. 'In het begin wel,' geeft hij toe, 'maar toen gebeurde er iets.'
'Klopt,' zeg ik, 'de hemel ging een beetje open.'

Foto: Suzan Lohez

Femme Fatale (twee versies)

(Versie I; voor X)

Femme Fatale


Mijn lief is een goed’rentrein
Maar ze is ook een schip met gouden zeilen

Mijn lief is een wervelstorm
Maar ze is ook een zaal vol zachte bedden

Mijn lief is een ratelslang
Maar ze is ook een korf met liters honing

Mijn lief is een tekentang
Maar ze is ook een wei met duizend bloemen

Mijn lief is een femme fatale
Maar ze is ook een kind met ogen vol angst

__________________________________________________________


(Versie II; voor iedereen)

Femme Fatale


Mijn lief is een goed’rentrein
Maar ze is ook een schip met gouden zeilen

Mijn lief is een wervelstorm
Maar ze is ook een zaal vol zachte bedden

Mijn lief is een ratelslang
Maar ze is ook een korf met liters honing

Mijn lief is een tekentang
Maar ze is ook een wei met duizend bloemen

Mijn lief is een femme fatale
Maar ze is ook een kind met ogen vol angst

Mijn lief is gewoon niet te doen
Maar van mij krijgt ze’n ontzettend dikke …


Op de plaats van de puntjes kunt u van alles invullen. Geeft u de fantasie de kost en rijmt u erop los! Hieronder alvast wat suggesties:

Zoen, balloon, harpoen, meloen, niet-praten-maar-doen, jeroen, oen, tongzoen, cartoon, nekzoen, nekzoen (aan de andere kant), mihoen, miljoen, citroen, lul.

Verliezen

Mijn vriendin en ik hadden het er nog over.
‘Zou jij hem opstellen?’ vroeg ik.
‘Ik zou hem naar huis sturen,’ antwoordde ze.

Zo dacht ik er ook over. Alleen had ik nog een reden. Boulahrouz opstellen was vragen om een rode kaart. Er hoefde maar één Rus op het lumineuze idee te komen om onze verdediger fijntjes aan de tragedie te herinneren of hij zou door het lint gaan.

‘Hey you! Next time, make a live one!’

Geheid dat Boulahrouz erop was gaan slaan en uit het veld zou worden gestuurd.
Voetbal is oorlog. Niet opstellen dus.

Maar wat deed Van Basten?

Hij stelde Boulahrouz op en ik denk te weten waarom. Het team wilde hem niet laten vallen, juist nu niet. Het team voelde met de verdediger mee, een tikkeltje teveel zelfs. Het team realiseerde zich dat er belangrijker zaken zijn dan een rond ding waar je achteraan holt. De focus was eraf.

Dat, gevoegd bij een tactische meesterzet van de coach van de Russen, ons aller Guus Hiddink, om Schneijder en Van der Vaart het opbouwen onmogelijk te maken, en de pijnlijke uitschakeling van het Nederlands elftal tijdens het EK van 2008 is verklaard.

Boularouz is zijn dochtertje kwijt. Dat is nog het ergste.

Maar hoe zit het nou met de waarheid?

Misschien is het wel omdat we weten dat we doodgaan. Als we echt gingen nadenken dan werden we ons bewust van iedere tel die ons nog tot de dood rest. Da’s geen leven.

Wat te doen als je niet de hele tijd aan sterven wilt denken?

We doen gewoon alsof we gek zijn. We maken er een complex gezelschapsspel van, met tal van geschreven en vooral ongeschreven regels. Komt dat zien, er is een rol weggelegd voor iedereen!

De waarheid? We ontkennen de waarheid omdat we hem niet aan kunnen. We haten de waarheid.

De waarheid is dat we, om met Multatuli te spreken, van de maan bezien allen even groot zijn. Ik zou zelfs nog verder willen gaan: vanaf die hoogte verschilt de mensheid in niets van een verzameling mierenkolonies.

De waarheid is dat we ons druk maken om niets. En dan gaan we dood en veranderen we in wormenvoer.

De waarheid? Die zeg je elkaar alleen als je ruzie hebt.
‘Je bent een egoïstische klootzak!’
‘En jij een hysterische heks!’

Je zou bijna zeggen dat de waarheid er is om afgezoend te worden. In werkelijkheid helpt niets tegen de waarheid. Niet echt.

Maar wat nou als ik hem opschrijf, althans in mijn versie? De Amerikaanse schrijver Dave Eggers deed het, maar o wat hadden de mensen in zijn naaste omgeving het er moeilijk mee. Ik heb het ook eens gedaan, maar met dat boek moet ik wachten tot sommige mensen dood zijn.

Met de waarheid doe je niemand een plezier.

Toch moet het er op deze plaats maar van komen. De waarheid en niets dan de waarheid. Ademt u diep in, want hier komt die.

Ik was gisteren voor het eerst in mijn leven voor Duitsland.

Mosterd na de maaltijd

Onlangs publiceerde ik een stukje op dit podium met de titel ‘veer in mijn reet’. Ik had er een tweeledig doel mee. A wilde ik mijn gal spuwen over de manier waarop middelmaat op Hyves tot kunst verheven wordt. B wilde ik gewoon opscheppen over het compliment dat ik van de VN-thrillergids gekregen had.

Maar ik deed nog iets. Ik betrok er mijn vriendin bij met wie ik op dat moment in een crisis zat. In de slotzin verzuchtte ik dat ik hoopte dat zij ook onder de indruk was.

Waarom ik dat deed? Ik was dronken en sentimenteel. Bovendien snap ik helemaal niets van de liefde. Iets in mijn wezen denkt nog steeds dat ik bovenmaats moet presteren wil er iemand van me (gaan) houden.

In werkelijkheid had mijn vriendin al lang gereageerd op de recensie van De regels in de VN-thrillergids. Ze was hartstikke blij voor me.

Toch liet ik de slotzin staan. Want, dacht ik overmoedig, een blog heeft een twist nodig. Wat was er trouwens op tegen om een beetje met de werkelijkheid te spelen?

Dom, dom, dom.

Ik zou me er nu gemakkelijk van af kunnen maken, door te schrijven dat alcohol inderdaad meer kapot maakt dan je lief is. Maar ik heb een betere slotzin: het spijt me, schat.

Ep

Held van beroep

Eén van de vervelende dingen van het schrijverschap is de kift waar je mee wordt geconfronteerd, niet alleen van de buitenwacht, maar ook van vakbroeders. Doorgaans gunnen schrijvers elkaar het licht in de ogen niet.

Adriaan Jaeggi en ik debuteerden ongeveer tegelijkertijd. Onze eerstelingen werden weliswaar geprezen, maar bleven onopgemerkt bij het grote publiek. Toen verscheen Held van beroep en was het wel raak. Adriaan Jaeggi brak door, werd vertaald in het Duits en kreeg een column in Volkskrant Magazine. Mijn tweede boek, Geluk voor gevorderden, stond op het punt van uitkomen en ik kon niets anders dan tegen Adriaan Jaeggi opkijken, ook letterlijk. Als ik hem tegen het lijf liep, tijdens één van de talrijke borrels in de grachtengordel waar mijn redacteur mij naartoe sleepte, viel mijn 1 meter 75 in het niet bij zijn boomlange gestalte. Toch raakten we telkens opnieuw in gesprek. We lachten wat af samen, ook over mijn bekentenis dat ik jaloers op hem was.

Held van beroep komt tot een tragikomische climax met een begrafenis op zee, vanaf een veerboot. Zo mogelijk nog hilarischer is wat eraan vooraf gaat, de autotocht met het lijk in een dakdrager.

Gisteren werd bekend dat Adriaan Jaeggi op 45-jarige leeftijd aan darmkanker overleden is. Hij wordt waarschijnlijk gewoon op land begraven of gecremeerd. Hij was namelijk te groot voor een dakdrager.

Beste Adriaan, je hebt me altijd laten lachen en nu moet ik om je huilen. Aan je succes heb je nu niets meer, maar wat gun ik het je met terugwerkende kracht.

Ep

Kat in het bakkie

Heel Nederland is na de eclatante zege op wereldkampioen Italië trots op de verrichtingen van Marco van Basten en de zijnen.

Heel Nederland?

Er is één individu van Dietschen bloed dat het wonder van Bern met gemengde gevoelens aan heeft gezien.

Wat hem betreft walsen Frankrijk en Roemenië straks over Oranje heen. Mocht het toch zover komen dat het Nederlands elftal de groepsfase overleeft, dan rekent hij in de knock out-fase op keiharde tackles van de tegenstanders, zodat onze sterren trekkebenend het veld moeten verlaten. Koste wat het kost dient vermeden te worden dat ‘we’ verder komen.

En waarom?

Pieter Vink wil de finale fluiten. Als voetballer kon hij de top niet halen. Misschien, zo liet hij in diverse interviews weten, lukt het als scheidsrechter wel. Als het keurkorps van Marco van Basten zo blijft spelen als tegen Italië, gaat er een Turk of een Zweed met de eer strijken. Vandaar dat Vink publiekelijk hoopt dat Nederland vroegtijdig sneuvelt.

Even publiekelijk heeft hij al laten weten dat hij het liefst in het zwart gekleed gaat tijdens de eindstrijd. Die kleur kleedt immers zo slank af.

Pieter Vink mag een prima arbiter zijn. Maar ik stel voor hem naar een ander toernooi af te vaardigen: het Europees Kampioenschap ijdelheid. Succes verzekerd.