Een hoogst noodzakelijk Post Scriptum

Vergeeft u me dat ik me nogmaals meld, ditmaal niet vanuit Londen, maar vanuit het idyllische Pinksteradeel, mijn woonplaats. Er is in de media inmiddels zoveel commotie ontstaan rond mijn persoon dat ik wel in het geweer moet komen. Tijd voor duidelijkheid, dames en heren. Punt 1. Het is pertinent onwaar dat ik mij na de sluitingsceremonie met de stokjodeldames in de slaapverblijven van het Olympisch Dorp heb opgehouden. De waarheid is dat ik de hele nacht met Baby, Ginger en Posh heb doorgebracht, in de Presidential Suite van het Savoy om precies te zijn; Scary en Sporty deelden overigens een tienbeurter. Punt 2. De Nederlandse sierbrei-equipe kampeert niet in mijn achtertuin, maar bij mijn buurman boer Krelis. Punt 3. In tegenstelling tot wat de Telepost beweert, leg ik geen eieren. Evenmin heb ik 17 langbenige secretaresses bezwangerd tijdens mijn tijd als Directeur-Generaal van het Ministerie van Uitzonderingen. Zoals mijn trouwe lezers weten vervulde ik die functie bij het Ministerie van Oeverloze Zaken. Punt 4. Het gerucht als zou ik aan de verkiezingen mee willen doen onder de vlag 'Nationaal Belang' is volkomen uit de lucht gegrepen. Politieke ambities zijn mij vreemd, ik ben meer van de matrasakkoorden. Tot slot punt 5, de wat mij betreft meest delicate kwestie: niets, maar dan ook helemaal niets heb ik te maken met de ontvoering van het Higgs-deeltje. Vanuit Pinksteradeel, hopelijk voor het laatst, uw ir. Sicco deQuadsteniet

Jammerlijk falen

Als ik dit schrijf is de vlam bijna uit, dames en heren, de Olympische Spelen van Londen zijn zo goed als verleden tijd. Om het alvast duidelijk te stellen: ik behoor niet tot degenen die de polonaise inzetten vanwege de behaalde twintig plakken. Daarvan waren er namelijk slechts zes van goud. Zo vinden we het vaderland in de medaillespiegel terug op een even smadelijke als omineuze dertiende plaats. We hebben zelfs de woestijnstaat Kazachstan opnieuw moeten laten passeren! Hoogtepunten? Ikzelf heb er vele mogen beleven, gisternacht vooral in de kleedkamer met de ritmisch sliksters. Maar laten we eerlijk zijn, het is een blamage dat ons prachtige volkslied niet meer dan een schamele zes keer heeft geklonken. In Rio moet het anders. Maar hoe? De vaderlandsche jeugd lijkt de tucht te ontberen die nodig is om op het hoogste toneel uit te kunnen blinken. Maatschappelijk beschouwd is gamen belangrijker dan fatsoenlijk lichamelijk onderwijs. Vervuld met sombere gevoelens over de Olympische toekomst van ons vaderland, beëindig ik de verslaggeving vanuit Londen dan ook, niet na mijn kandidatuur te hebben gesteld om de komende vier jaar als chef de mission op te treden. Nu ga ik met uw welnemen even backstage met de Spice Girls. Vanuit Londen, uw ir. Sicco deQuadsteniet

Het summum van Olympisch genot

Soms, dames en heren, wordt zelfs een door de wol geverfde verslaggever door emoties overmand. Nee, ik heb het niet over de verrassende zege van de Mexicaanse teenworstelaars of de spannende halve finales bij het handenwringen. Vanmiddag was ik getuige van de finale van de ritmische spijsvertering. Als liefhebber van vrouwelijk schoon was ik met de vaderlandse paardenstaarten al ruimschoots aan mijn trekken gekomen. Dacht ik. Maar de gratie waarop de vooral Oosteuropese sportsters mij in de O2-Arena trakteerden, zorgde voor het summum van genot. Ze overtroffen elkaar niet alleen qua bevalligheid en lichaamsbeheersing, ook was hun slikvermogen indrukwekkend. Wat een devotie, wat een peristaltiek! Ik kon me niet bedwingen, dames en heren, zozeer was ik vervuld van een ongekende Olympische gloed. Vandaar dat ik nadien in de kleedkamer de proef op de som ben gaan nemen. Hier en daar blijkt, zelfs bij deze zeer vaardige atletes, nog een puntje op de i te kunnen als het om positiespel en ritmisch slikken gaat. Mocht u me vanavond missen in het Holland Heisa House, dan weet u waar ik ben. Vanuit Londen, uw ir. Sicco de Quadsteniet

Gemiste kansen

Dan heb je bij het puffen op kinderfietsjes twee man in de finale staan – en daarmee 25 procent kans op een gouden medaille – en resteert slechts de schande van een vierde en een vijfde plek. Hoe dit echec te verklaren? Voorbereiding is alles, dames en heren. Het puffen op kinderfietsjes is bij uitstek een sport waar je cool moet zijn. De uiteindelijke winnaar heeft zich voorafgaande aan het toernooi een week lang in een diepvrieskist opgesloten. Vandaar dat hij tijdens de voorrondes niet opvallend presteerde; hij moest nog ontdooien. Op die manier verspeelt het vaderland wel meer kansen op eremetaal. Wat te denken van magnetronwurgen? Onze landgenoot Arend-Jan Knijpgraag werd zoals dat heet knap vierde. Had hij maar een voorbeeld genomen aan de Georgiër Platski. Die ontbijt met anacondasap, bestrooit al zijn boterhammen met pythonpoeder en incasseerde het goud met twee vingers in de neus. Een atleet is wat hij eet, dames en heren. Nog een voorbeeld, gewichtslikken. Dankzij persoonlijke tussenkomst van president Poetin kunnen de Russen naar believen met de olifanten van de Moskouse Zoo trainen. In Londen bleken ze opnieuw onverslaanbaar. Willen we in Rio daadwerkelijk kans maken op het podium, dan zal dierenpark Amersfoort toch echt moeten gaan meewerken! Vanuit Londen, uw ir. Sicco deQuadsteniet

De overtreffende trap van valsspelen

Valsspelers heb je in soorten en maten. Zo zijn er deze Spelen natuurlijk alweer de nodige dopingzondaars tegen de lamp gelopen, waaronder de langzamerhand haast obligate Bulgaarse fluitketelstamper. Stimulerende middelen zijn nog tot daaraan toe, dames en heren. Er bestaan ook deelnemers die het valsspelen tot doel op zich verheven hebben. Men neme Wladimir Rotmow uit het verre Tadjikistan. Het viel al op dat hij bij het puffen op kinderfietsjes wat gezwollen aan de start verscheen. Hij had, voorafgaand aan zijn heat, de lucht uit de banden van al zijn concurrenten gezogen. Onze eigen Chantalle Bitterbloed dan. Zij saboteerde bij het figuurzagen op muziek de geluidsband van haar voornaamste concurrent, waardoor ineens niet AC/DC, maar Frans Bauer uit de speakers schalde. Maar het kan nog erger. Dames en heren, met trots presenteer ik u de overtreffende trap van valsspelen. Vandaag, in de North Greenwhich Arena. Heeft u zich al eens afgevraagd waarom het kunsthuppelen altijd en eeuwig door Taiwan gewonnen werd, met zelden vertoonde amplitudes? Welnu, het mysterie is opgelost. Hier de beelden. Kijk, daar zit-ie, op de tribune, een klein mannetje dat met iets wat op een smart phone lijkt, de zwaartekracht bestuurt. Vanmiddag drukte hij iets te hard, waardoor iedereen in de hal fluks het luchtruim koos. We mogen nog van geluk spreken dat het kunsthuppelen zich niet net zoals in Peking in de vrije natuur afspeelde. Vanuit Londen, uw ir. Sicco deQuadsteniet

Het gaat om goud, oelewappers!

Spanning genoeg, dames en heren, nu de Spelen de laatste dagen in gaan. Ondergetekende heeft nog kramp in het zitvlak van de shootouts bij het stokjodelen. Gelukkig bereikten onze dames de finale, maar wat scheelde het? Juist nu de eindstreep in zicht komt, is het van landsbelang om niet te verzaken. Daarom is het ronduit verwerpelijk om, zoals de afgelopen dagen herhaaldelijk is gebeurd, niet alleen in het Holland Heisa House, maar ook in de social media, te doen alsof zilver een hoofdprijs is. Tweede is tweede, met andere woorden, er is er één beter. Een dag van nationale rouw, dat is opportuun als we weer eens net naast de pot piesen! Laten we ons spiegelen aan een land als Kazachstan. Ruim 15 miljoen inwoners en voornamelijk in de woestijn gelegen. Maar wel mooi zeven medailles, waarvan zes goud, ergo de nummer tien van de medaillespiegel, twee plaatsen voor het vaderland. Niet voor het eerst, dames en heren, komt de wijsheid uit het oosten. Vanuit Londen, uw ir. Sicco deQuadsteniet

Het spel of de regels?

Goed, we hebben er twee gouden plakken bij, maar hadden we die niet stiekem al geteld? Elders op de velden heerste als vanouds de droefenis. Zo werd Edward Snottergok al in de eerste ronde uitgeschakeld. Datzelfde geldt overigens voor alle andere deelnemers, want niemand wist bij nader inzien hoe droefplukken gespeeld moet worden. In die categorie gebeurde er meer vandaag. Gaat u er maar eens goed voor zitten. Wat een groot hippisch festijn had moeten worden, liep uit op een complete chaos. Kijkt u even goed naar de beelden, dames en heren. We zien hier hoe de Costaricaan Arturo Losbollos paarden het publiek in slingert. Betreft het een nieuw Olympisch onderdeel? Welnee. Arturo is boos, heel boos, omdat de jury het gewaagd heeft zijn optreden te belonen met een alleszins magere 41,032 procent. Na afloop, toen de gemoederen enigszins bedaard waren, kwam juryvoorzitter Jim Hortsik met een verklaring. Onze vriend Arturo blijkt de spelregels niet helemaal goed begrepen te hebben. Hij drapeerde vellen met bladmuziek op de arena voor hij aan zijn kür begon. Dat is, aldus Hortsik, toch echt niet waar het paardenstapelen op muziek om draait. Vanuit Londen, uw ir. Sicco deQuadsteniet

De ballen eraf voor het vaderland

Nu de Spelen over de helft zijn, is een analyse gepast. Wat blijkt? De zwaar tegenvallende oogst aan medailles komt voor meer dan driekwart op het conto van vrouwen. Zo verwonderlijk is dat echter niet. Uit een recent onderzoek van de Blacademie van Luttelgeest blijken mannen last te hebben van hun hormonen. De zogenaamd sterke kunne is op genetisch niveau voortdurend bezig de lengte van het geslachtsorgaan te bewijzen. Dus willen mannelijke sporters per definitie een tikkeltje te graag, waardoor ze hun Olympische doel niet zelden voorbij schieten. Vrouwen daarentegen tonen op momenten dat het erom gaat wél de vereiste koelbloedigheid. De les is duidelijk, dames en heren. Ik heb het NOC dan ook voorgesteld om slechts vrouwen en euneuchen naar Rio af te vaardigen. Wil je als man naar de Spelen, dan gaan je ballen eraf. Je moet wat over hebben voor het vaderland, nietwaar? Vanuit Londen, uw ir. Sicco deQuadsteniet

Holland Heisa House

Dames en heren. Hoezeer ik ook van mening ben dat het hier om sport zou moeten gaan, moeten we het eerst over andere zaken hebben. In de social media circuleert een foto waarop te zien is hoe ondergetekende met zijn neus verdwijnt in het decolleté van een niet nader te noemen vaderlandse strandhapster. Volgens het onderschrift ging het er in het Holland Heineken House gezellig aan toe na het behalen van onze derde gouden plak. Dat is – het kan niet genoeg benadrukt worden – slechts ten dele waar. Inderdaad was het gezellig na Morani's goud op de 50 nanogram vrij, erg gezellig zelfs. Maar onder die foto zou iets anders moeten staan, namelijk: ir. Sicco de Quadsteniet zoekt het borrelnootje waarmee hij zojuist de ideale landing van een zweefploffer heeft willen voordoen. Waarom neemt hij dan geen ander borrelnootje? Omdat het schaaltje leeg was. En waarom wilde ir. Sicco persé dat ene borrelnootje? Omdat hij toevallig erge zin had in borrelnootjes, want hij is gek op borrelnootjes, vooral als ze naar borsten smaken. Dat en niets anders is de waarheid, dames en heren. Mogen we het dan nu weer over echte Olympische heldendaden hebben? Ik krijg een seintje van de eindredactie. Gelukkig, het mag. Dan ben ik tenminste de eerste van wie u het hoort. Later zal zich iedereen herinneren waar hij was en wat hij deed op het moment dat het nieuws bekend werd. Kan ik wat tromgeroffel op de achtergrond krijgen? Houdt u vast, daar komt-ie: het goud bij het onderdeel kuisheid is wederom naar de Maagdeneilanden gegaan. Vanuit Londen, uw ir Sicco deQuadsteniet

Rampetampen voor het vaderland

Nu de vaderlandse sierbrei-equipe op borgtocht is vrij gelaten, wil ik het met u eens niet over (het gebrek aan) medailles hebben. Nee, dames en heren, ik heb een verheugende mededeling: het lek is boven. Ik citeer uit een lijst met zogenaamd leuke wetenswaardigheden over de Spelen, die het organisatiecomité onder het journaille heeft verspreid om de reportages op te leuken. Let wel. Er wordt in Londen niet alleen 700.000 kilometer aan toiletpapier verbruikt (van hier naar de maan en terug), ook zijn 150.000 condooms in het Olympische dorp verspreid. 150.000, dames en heren. Met andere woorden, ruim 9 per deelnemer. Ervan uitgaande dat alleen mannen zo'n ding, eh, aantrekken, gaat de gemiddelde sporter tijdens zijn of haar verblijf in Londen 18,6 keer van bil. Well excuse me. Staat rampetampen soms ook al op de Olympische agenda? Ik dacht het niet. Het vaderland, diep door de crisis getroffen, heeft zich opgeofferd en iedere cent opzij gezet om de dames en heren sporters optimaal op dit evenement voor te bereiden. En wat krijg je als dank? Ze gaan een beetje liggen wippen. Over focus gesproken, geen wonder dat de prestaties zo tegenvallen. Meneer Botte, ik weet niet of u dit stukje in uw hoedanigheid als voorzitter van het IOC leest, maar ik heb wel een aardige toevoeging voor de Olympische agenda: kapotjeploffen. Vanuit Londen, uw ir. Sicco de Quadsteniet

Het maximaal haalbare

Laten we na een dag vol andermaal louter teleurstellingen één ding afspreken, dames en heren: het maximaal haalbare is niet de vijfde of vierde plaats noch is het een bronzen plak: het maximaal haalbare is goud. Dat is het eremetaal dat wij van onze atleten eisen. Laat ons immers niet vergeten op wier kosten zij in Londen verblijven. We willen iets terug voor onze, in tijden van crisis extra kostbare belastingcentjes! Mijn excuses, dat moest me even van het hart. Over tot de orde van de dag. Er is vandaag Olympische geschiedenis geschreven. Met hoofdletters. De Amerikaan Bibber Johanson heeft voor de vierde maal in successie het onderdeel hoogtevrees op zijn naam geschreven. Bij de prijsuitreiking laat hij wederom verstek gaan, omdat het IOC nog steeds weigert hem met een parachute op de hoogste tree toe te laten. Van zulke Olympiërs kunnen wij alleen maar dromen, landgenoten. Wij moeten het doen met een Anky Messcherp, één van onze gedoodverfde medaillekandidaten, die morgen namens het vaderland in het strijdperk treedt om de titel in de automutilatie te betwisten. Wedden dat ze al tijdens de voorronde de verkeerde arm amputeert, net als in Helsinki, tijdens het WK? Een karrenvracht medailles is ons beloofd. Gelooft u er nog in? Vanuit Londen, uw ir. Sicco de Quadsteniet

Het is niet alles goud dat er blinkt

Met twee bronzen plakjes tot nu toe is er vandaag natuurlijk maar weinig om over naar huis te schrijven. Gelukkig vallen er elders op de velden genoeg prestaties te noteren die ons Olympische hart sneller doen slaan. Wat bijvoorbeeld te denken van het optreden van Kim Fok Yu, de enige deelnemer die het dwergstaatje Simblabla naar Londen heeft gestuurd? Zelf zal hij zich bij het tobbepletten waarschijnlijk weinig kansen hebben toegedicht. Maar omdat alle concurrenten bij de laatste hindernis ten val kwamen, kon vriend Kim geschiedenis schrijven en zijn land het eerste goud ooit schenken. Naar verluidt is het openbare leven in het 700 inwoners tellende Simblabla geheel tot stilstand gekomen. Tja, dan waren er vandaag de eliminatierondes in het harakiri, wat mij betreft altijd het hoogtepunt van de Spelen. Wat een passie hebben we gezien, wat een strijd! Vanwege bloedverlies bereikte geen van de deelnemers uiteindelijk het podium, maar een kniesoor die daarover klaagt. Soms is meedoen gewoon belangrijker dan winnen. Laten wij ons ook maar aan dat aloude motto vastklampen in deze voor het vaderland zo teleurstellende dagen. Vanuit Londen, uw ir. Sicco de Quadsteniet

Brons is een klap in ons gezicht

Als je op goud hebt gerekend is een bronzen plak natuurlijk een klap in je gezicht. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de aandacht vandaag vooral ging naar een incident op Trafalgar Square. In een poging de pechduivel te bezweren, probeerde een groepje atleten uit Lusanda hun jongste hordenverfster te offeren. De argeloze toeschouwers dachten dat het om een wedstrijd uit het kunstbarbecuen ging en moedigden de sporters luidkeels aan. Enkele passerende juryleden staken zelfs bordjes met bewonderende scores in de lucht. Het IOC heeft bij monde van voorzitter Zack Botte furieus gereageerd. In een verklaring heet het dat – en ik citeer nu – het vanzelfsprekend niet de bedoeling is dat mensen naar sport kijken zonder dat ze voor een kaartje betaald hebben. De Olympische Spelen vinden in de stadions plaats en niet daarbuiten. Wat de raddraaiers uit Luanda betreft tenslotte: die bevinden zich reeds in het vliegtuig naar huis. Want, zo schrijft meneer Botte, het is algemeen bekend dat mensenoffers pas na zonsondergang toegestaan zijn. Vanuit Londen, uw ir. Sicco de Quadsteniet

Topsport of tobsport?

Alweer een dag zonder plakken. Laten we het daarom in vredesnaam maar over iets anders hebben. In een poging om ook moderne jeugd te trekken, heeft het IOC ons de afgelopen decennia kennis laten maken met vele 'hippe' sporten, zoals het trampolinehappen, de 400 meter stijldrijven en het jongleren met Stanley-mesjes. Een wat minder bekende nieuweling is het tobsporten. Om precies te zijn telt de Vaderlandse Tobsport Bond slechts één lid. Namens ons doet hij mee aan Londen 2012 en volgens de experts maakt hij nog kans op een medaille ook. Dames en heren, uw applaus voor Berend Draaigraag! 'Wat gaat er door je heen, Berend?' 'Eh. Moeilijk te zeggen. Ik kan niet kiezen, het is zoveel. Medaillekansen, ik? Je hebt als tobsporter ontelbaar veel factoren niet in de hand. Zelfs de luchtdruk en de temperatuur spelen een rol, om over de wind nog maar te zwijgen. Als alles mee zit, dan maak ik een kans, ja. Maar wanneer maak je dat nou in het leven mee, dat alles meezit? Bovendien ben ik nog maar een groentje. Kijk eens naar de voormalige Oostblokstaten. Negentig procent van de bevolking is er permanent aan het tobsporten. Daar kan ons kikkerlandje echt niet tegenop. Maar waar hebben we het over? De aarde is een speldenprik in een onmetelijk heelal. Niets van wat wij doen stelt op de schaal van het universum ook maar iets voor.' U hoort het, dames en heren, er gloort eindelijk licht in deze voor ons vaderland zo donkere plakloze dagen. Berend Draaigraag gaat ons een medaille bezorgen. Als hij tenminste aan de start verschijnt. Vanuit Londen, uw ir. Sicco de Quadsteniet

Kort Olympisch nieuws

+ + + Grote beroering in Dover. De afgelopen drie dagen hebben zich reeds 17 mensen van de kliffen gestort. Het blijkt niet om zelfmoordenaars te gaan, maar om sporters die aan het trainen waren voor het blindkuieren. Er zijn inmiddels strobalen op het strand geplaatst + + + Alle waterevenementen in Londen zijn tot nader order opgeschort. In sommige banen is een verboden glijmiddel aangetroffen + + + Een Cubaanse deelneemster aan het heestertemmen is gediskwalificeerd omdat zij een complete suikerplantage in haar badmuts bleek te houden + + + Coach Ama Huulha van de Birmese vrouwenstoffeerploeg is op het bezit van een knolraap betrapt. Hij is door zijn bond met onmiddellijke ingang op nonactief gesteld + + + De vaderlandse sierbrei-equipe is in hechtenis. De vier terreinknechten maken het naar omstandigheden goed + + + Bij het kogelkoppen kon de finale geen doorgang vinden. Bijna alle deelnemers waren geveld door een hersenschudding + + + Nog een afgelasting: voor het onderdeel verstoppertje kwamen er slechts 16 deelnemers opdagen. De rest is nog steeds zoek + + + De wedstrijden rechtop staan zijn verplaatst naar de Schotse hooglanden. Daar lopen de deelnemers ook lang na de Spelen tenminste niet in de weg, aldus de organisatie + + +

De pijn van de troostprijzen

Een dag zonder medailles is een dag niet geleefd. Goed, we hebben de eerste poulewedstrijd in het computersteken gewonnen, zij het met de hakken over de sloot. Maar verder? Er is een plakloze dag voorbij gegaan en we zijn gekelderd in de medaillespiegel. Gelukkig hebben we de synchroondammers nog, hoewel tijdens de voorbereiding zelfs verloren werd van de Far Oer-eilanden en de kwalificatie voor de finale slechts via de herkansingen lukte. In de studio de even bevlogen als geplaagde coach, Jeroen Deplee. 'Jeroen, wat gaat er door je heen?' 'Goede vraag. Tja. Ze zeggen van een coach altijd dat hij de neuzen dezelfde kant op moet zien te krijgen. Dat is het probleem. Synchroondammers hebben geen neus. Dus moet je een ander handvat zien te vinden. Ik dacht dat het hun geslachtsorganen waren, maar dat werd door het IOC verboden na die toestanden in het Olympische dorp. Daar sta je dan met je goede gedrag. Nu heb ik te maken met 12 spelers die alle kanten oprennen behalve dezelfde. In de herkansingen ging het nog wel goed, ja. Maar dat kwam omdat ik een foto van een blote dame aan de finish had opgehangen. In de finale kom je daar natuurlijk niet mee weg.' U hoort het, dames en heren, het leven van een bondscoach gaat niet altijd over rozen, net als dat van u en mij. Rest ons dankbaar te zijn voor deze, alweer de derde Olympische dag. Een dag zonder plakken. Mooi zo. Op deze manier wennen we aan de pijn van de troostprijzen in de sportzomer die net als de zomer zelf maar geen echte zomer wil worden. Vanuit Londen, uw ir. Sicco de Quadsteniet

Eén goud maakt nog geen zomer

Oké, we hebben goud. Maar laat ons niet meteen victorie kraaien. Discusverven is nu niet bepaald een aansprekende discipline. In dezelfde categorie heeft vandaag een Chinese gewonnen met kettingslikken, op het onderdeel stretch. Boeien. In de Londen Times staat 'ons' goud van vandaag op pagina 17, bij de uitslagen. Laat ons de werkelijkheid onder ogen zien. In de takken van sport waar een medaille wel telt, heeft ons vaderland er sinds 1928, toen we zoals bekend met drie bronzen plakken huiswaarts togen, niet meer zo slecht voor gestaan als nu. Iedereen kent het verhaal van het spijkerpoetsen. Roy Zuildam, onze onverzettelijke captain, werd betrapt op migranitralol. Omdat niemand wist wat dat was, werd hij voor de zekerheid geschorst. Die klap dreigt het team niet te boven te komen. We boffen als we de groepsfase overleven. Nog erger is het gesteld met het koningsnummer van de Spelen. We dachten met onze sierbrei-equipe een serieuze kans te maken. Niets is minder waar. Vanaf het moment dat de dames in het Olympisch Dorp gehuisvest zijn, nu drie dagen geleden, is het hek klaarblijkelijk van de dam. Zelfs de druiflikkers – toch geen watjes – klaagden over het lawaai. Wiettaxi's rijden af en aan en sinds het begin van de Spelen worden er vier terreinknechten vermist. Bereidt u er zich maar vast op voor: we gaan een modderfiguur slaan in het sierbreien.

Breaking nieuws uit Londen

Onze meiden dolven het onderspit. Een gedroomd goud werd zilver, een plak die we al geteld hadden, veranderde in een stukje blik dat niet eens meetelt in de medaillespiegel. Hoe kon het zover komen? Een analyse. 15 juni 2012. Ten huize van Bob Hoofdstra gaat de telefoon. Het is de bond. Of hij de Olympische equipe voor zijn rekening wil nemen? De ploeg is al compleet. Bob hoeft alleen maar de neuzen dezelfde kant op te krijgen, zeg maar. Natuurlijk sputtert Bob tegen. Hij heeft anderhalve maand! Bovendien staat hij onder contract in de Verenigde Arabische Emiraten. Enfin, de bond appelleert aan zijn chauvinistische gevoelens en de vorstelijke beloning doet de rest. 22 juni 2012. Je verhuist niet zomaar vanuit de Verenigde Arabische Emiraten naar het vaderland. Bovendien zijn er wat contractuele zaakjes te regelen. De sjeik is niet blij. Hij belooft Bob dat hij diens ballen 'for lunch' zal verorberen. Er is een week voorbij gegaan. Bob Hoofdstra heeft nog 36 dagen om de ploeg op de rails te krijgen. 24 juni 2012. Kennismaken op het kantoor hoort er ook bij. Bobs voorganger blijkt middenin een lachbui heen te zijn gegaan. Het zal niet lang duren of Bob ontdekt waarom de man zo vrolijk is geweest. 25 juni 2012. De bond is onverbiddelijk. Bob zit contractueel aan deze klus vast. 27 juni 2012. Bob Hoofdstra typt een afscheids-sms aan twee exvrouwen, maar drukt niet op de verzend-knop. Dezelfde avond staat hij bovenop een hoog gebouw en haalt hij een paar keer diep adem zonder dat de sprong ervan komt. 28 juli 2012. Het is zover, de wedstrijddag. Vandaag wordt de belofte ingelost, een zeker goud voor het vaderland moet behaald! Bob is het zwaar te moede. De erfenis van zijn voorganger is een team dat uit een verzorgingstehuis lijkt te zijn geplukt. De meiden blijven maar vergeten wat een keerpunt is. Hun hoofden zitten onder de builen. 29 juli 2012. Bob Hoofdstra maakt bekend dat hij om gezondheidsredenen opstapt als bondscoach Rollatorraspen.

Live uit Londen

Nu de Spelen van Londen eindelijk begonnen zijn, gaan onze gedachten onwillekeurig naar de roemruchte tijden dat de vaderlandse sporters nog iets in de Olympische melk te brokkelen hadden. Wie herinnert het zich niet? De ronduit legendarische manier waarop Leendert van Beusekom het onderdeel arbiterketsen op zijn naam schreef, Aafje Sonderlandt die solo het dwarsflossen won... Hoe het u vergaat, weet ik niet, beste dames en heren. Maar als ik de delegatie bekijk die namens ons in Londen de kastanjes uit het vuur moet gaan halen, vrees ik het ergste. Zelfs synchroonhinniken, de tak van sport waarin ons land sinds Sabine Poverheide de toon aangaf, is inmiddels het domein van de Aziaten. En dan heb ik het nog niet eens over het bisschopwerpen gehad! Laat ons niet vergeten dat de eer van de nationale driekleur op het spel staat. Vandaar dat ik ervoor pleit om ons te spiegelen aan de vastberadenheid die Evert Plufkens nu al meer dan een halve eeuw tentoon spreidt. In 1956 reisde hij af naar Melbourne om er deel te nemen aan de marathon rechtop staan. Helaas, Nederland besloot last minute tot een boycot. Maar Evert bleef. En Evert staat er nog steeds. Fier overeind. En we hebben hem live in de uitzending, dames en heren. 'Evert, wat gaat er door je heen?' 'Eh, dat ben ik vergeten.' 'Je bedoelt dat alles, inclusief je bagage, overboord moet voor dat ene doel?' 'Eh,' U hoort het, dames en heren. 76 jaar oud en hij heeft zijn hoofd zoals het hoort he-le-maal leeg gemaakt. Wat een focus! Waarom? Om te winnen, om de beste te zijn. Dat waarvan wij in Nederland niet meer weten hoe het moet. Misschien lukt het in Rio.

Doorgestoken kaart

Nog belangrijker dan de Tour de France was de Toer-de-broer. Mijn broers en ik kozen van iedere ploeg één renner. Per etappe konden er punten verdiend worden. Het ging er eenvoudig om welke renners er bij de eerste tien zaten. Het eindklassement telde ook als etappe, maar dan dubbel.

In 1996 leken de ploegen van mijn broer Koen en mij als twee druppels water op elkaar. Maar er was een verschil. Bij Telekom had ik voor het zekerheidje Zabel gekozen, Koen had op Riis gegokt, een Deense knecht die het jaar daarvoor schijnbaar bij toeval op het podium was beland.

Het was stuivertje wisselen aan de kop van het klassement van de Toer-de-broer dat jaar. Iedere etappe weer zat ik op het puntje van mijn stoel. Erik Zabel was in een bloedvorm en leek de groene trui voor het grijpen te hebben. Wanneer de sprinters ook maar een klein kansje hadden, zat hij erbij. Bovendien won hij twee etappes, goed voor tweemaal de maximale score van 20 punten! Heerlijk was het dan om Koen een mailtje te sturen, met alleen maar letters z die samen een hele grote Z vormden. Intussen liet ook Bjarne Riis zich niet onbetuigd. In bergetappes stond er geen maat op hem. Al gauw zat het geel vast om zijn schouders. Koen nam wraak en stuurde me een gigantisch mailtje met ‘Riis is een reus!’

Dat was hij waarlijk. In de Alpen en de Pyreneeën geselde de Deen haast sereen een onmenselijk verzet. Hij keek niet eens naar zijn concurrenten, hij negeerde ze uit het wiel.

Al met al had de zege van de knecht Bjarne Riis in de Tour de France van 1996 iets van een jongensboek. Hoe een dubbeltje toch een kwartje werd.

Zabel won trouwens de groene trui. Met overmacht. Maar ja, daar krijg je geen punten voor in de Toer-de-broer. Koen schreef de editie van 1996 met afstand op zijn naam. Het eindklassement telde immers dubbel.

Eigenlijk had mijn jongste broer Lasse moeten winnen, want zijn keuze uit de Telekom-ploeg van 1996 was Jens Heppner en die heeft het gebruik van epo nog niet bekend, in tegenstelling tot Bjarne Riis en Erik Zabel. Gefeliciteerd, bro, met terugwerkende kracht.

In mijn wielerthriller De Vlucht is ook sprake van een wondermiddel, een vorm van doping die niet op te sporen valt. Er is alleen een probleem: dit wondermiddel zit letterlijk en figuurlijk tussen de oren.

Bestellen? Klik hier.


Laat een REACTIE achter.