Het spel of de regels?

Goed, we hebben er twee gouden plakken bij, maar hadden we die niet stiekem al geteld? Elders op de velden heerste als vanouds de droefenis. Zo werd Edward Snottergok al in de eerste ronde uitgeschakeld. Datzelfde geldt overigens voor alle andere deelnemers, want niemand wist bij nader inzien hoe droefplukken gespeeld moet worden. In die categorie gebeurde er meer vandaag. Gaat u er maar eens goed voor zitten. Wat een groot hippisch festijn had moeten worden, liep uit op een complete chaos. Kijkt u even goed naar de beelden, dames en heren. We zien hier hoe de Costaricaan Arturo Losbollos paarden het publiek in slingert. Betreft het een nieuw Olympisch onderdeel? Welnee. Arturo is boos, heel boos, omdat de jury het gewaagd heeft zijn optreden te belonen met een alleszins magere 41,032 procent. Na afloop, toen de gemoederen enigszins bedaard waren, kwam juryvoorzitter Jim Hortsik met een verklaring. Onze vriend Arturo blijkt de spelregels niet helemaal goed begrepen te hebben. Hij drapeerde vellen met bladmuziek op de arena voor hij aan zijn kür begon. Dat is, aldus Hortsik, toch echt niet waar het paardenstapelen op muziek om draait. Vanuit Londen, uw ir. Sicco deQuadsteniet

De ballen eraf voor het vaderland

Nu de Spelen over de helft zijn, is een analyse gepast. Wat blijkt? De zwaar tegenvallende oogst aan medailles komt voor meer dan driekwart op het conto van vrouwen. Zo verwonderlijk is dat echter niet. Uit een recent onderzoek van de Blacademie van Luttelgeest blijken mannen last te hebben van hun hormonen. De zogenaamd sterke kunne is op genetisch niveau voortdurend bezig de lengte van het geslachtsorgaan te bewijzen. Dus willen mannelijke sporters per definitie een tikkeltje te graag, waardoor ze hun Olympische doel niet zelden voorbij schieten. Vrouwen daarentegen tonen op momenten dat het erom gaat wél de vereiste koelbloedigheid. De les is duidelijk, dames en heren. Ik heb het NOC dan ook voorgesteld om slechts vrouwen en euneuchen naar Rio af te vaardigen. Wil je als man naar de Spelen, dan gaan je ballen eraf. Je moet wat over hebben voor het vaderland, nietwaar? Vanuit Londen, uw ir. Sicco deQuadsteniet

Holland Heisa House

Dames en heren. Hoezeer ik ook van mening ben dat het hier om sport zou moeten gaan, moeten we het eerst over andere zaken hebben. In de social media circuleert een foto waarop te zien is hoe ondergetekende met zijn neus verdwijnt in het decolleté van een niet nader te noemen vaderlandse strandhapster. Volgens het onderschrift ging het er in het Holland Heineken House gezellig aan toe na het behalen van onze derde gouden plak. Dat is – het kan niet genoeg benadrukt worden – slechts ten dele waar. Inderdaad was het gezellig na Morani's goud op de 50 nanogram vrij, erg gezellig zelfs. Maar onder die foto zou iets anders moeten staan, namelijk: ir. Sicco de Quadsteniet zoekt het borrelnootje waarmee hij zojuist de ideale landing van een zweefploffer heeft willen voordoen. Waarom neemt hij dan geen ander borrelnootje? Omdat het schaaltje leeg was. En waarom wilde ir. Sicco persé dat ene borrelnootje? Omdat hij toevallig erge zin had in borrelnootjes, want hij is gek op borrelnootjes, vooral als ze naar borsten smaken. Dat en niets anders is de waarheid, dames en heren. Mogen we het dan nu weer over echte Olympische heldendaden hebben? Ik krijg een seintje van de eindredactie. Gelukkig, het mag. Dan ben ik tenminste de eerste van wie u het hoort. Later zal zich iedereen herinneren waar hij was en wat hij deed op het moment dat het nieuws bekend werd. Kan ik wat tromgeroffel op de achtergrond krijgen? Houdt u vast, daar komt-ie: het goud bij het onderdeel kuisheid is wederom naar de Maagdeneilanden gegaan. Vanuit Londen, uw ir Sicco deQuadsteniet

Rampetampen voor het vaderland

Nu de vaderlandse sierbrei-equipe op borgtocht is vrij gelaten, wil ik het met u eens niet over (het gebrek aan) medailles hebben. Nee, dames en heren, ik heb een verheugende mededeling: het lek is boven. Ik citeer uit een lijst met zogenaamd leuke wetenswaardigheden over de Spelen, die het organisatiecomité onder het journaille heeft verspreid om de reportages op te leuken. Let wel. Er wordt in Londen niet alleen 700.000 kilometer aan toiletpapier verbruikt (van hier naar de maan en terug), ook zijn 150.000 condooms in het Olympische dorp verspreid. 150.000, dames en heren. Met andere woorden, ruim 9 per deelnemer. Ervan uitgaande dat alleen mannen zo'n ding, eh, aantrekken, gaat de gemiddelde sporter tijdens zijn of haar verblijf in Londen 18,6 keer van bil. Well excuse me. Staat rampetampen soms ook al op de Olympische agenda? Ik dacht het niet. Het vaderland, diep door de crisis getroffen, heeft zich opgeofferd en iedere cent opzij gezet om de dames en heren sporters optimaal op dit evenement voor te bereiden. En wat krijg je als dank? Ze gaan een beetje liggen wippen. Over focus gesproken, geen wonder dat de prestaties zo tegenvallen. Meneer Botte, ik weet niet of u dit stukje in uw hoedanigheid als voorzitter van het IOC leest, maar ik heb wel een aardige toevoeging voor de Olympische agenda: kapotjeploffen. Vanuit Londen, uw ir. Sicco de Quadsteniet

Het maximaal haalbare

Laten we na een dag vol andermaal louter teleurstellingen één ding afspreken, dames en heren: het maximaal haalbare is niet de vijfde of vierde plaats noch is het een bronzen plak: het maximaal haalbare is goud. Dat is het eremetaal dat wij van onze atleten eisen. Laat ons immers niet vergeten op wier kosten zij in Londen verblijven. We willen iets terug voor onze, in tijden van crisis extra kostbare belastingcentjes! Mijn excuses, dat moest me even van het hart. Over tot de orde van de dag. Er is vandaag Olympische geschiedenis geschreven. Met hoofdletters. De Amerikaan Bibber Johanson heeft voor de vierde maal in successie het onderdeel hoogtevrees op zijn naam geschreven. Bij de prijsuitreiking laat hij wederom verstek gaan, omdat het IOC nog steeds weigert hem met een parachute op de hoogste tree toe te laten. Van zulke Olympiërs kunnen wij alleen maar dromen, landgenoten. Wij moeten het doen met een Anky Messcherp, één van onze gedoodverfde medaillekandidaten, die morgen namens het vaderland in het strijdperk treedt om de titel in de automutilatie te betwisten. Wedden dat ze al tijdens de voorronde de verkeerde arm amputeert, net als in Helsinki, tijdens het WK? Een karrenvracht medailles is ons beloofd. Gelooft u er nog in? Vanuit Londen, uw ir. Sicco de Quadsteniet

Het is niet alles goud dat er blinkt

Met twee bronzen plakjes tot nu toe is er vandaag natuurlijk maar weinig om over naar huis te schrijven. Gelukkig vallen er elders op de velden genoeg prestaties te noteren die ons Olympische hart sneller doen slaan. Wat bijvoorbeeld te denken van het optreden van Kim Fok Yu, de enige deelnemer die het dwergstaatje Simblabla naar Londen heeft gestuurd? Zelf zal hij zich bij het tobbepletten waarschijnlijk weinig kansen hebben toegedicht. Maar omdat alle concurrenten bij de laatste hindernis ten val kwamen, kon vriend Kim geschiedenis schrijven en zijn land het eerste goud ooit schenken. Naar verluidt is het openbare leven in het 700 inwoners tellende Simblabla geheel tot stilstand gekomen. Tja, dan waren er vandaag de eliminatierondes in het harakiri, wat mij betreft altijd het hoogtepunt van de Spelen. Wat een passie hebben we gezien, wat een strijd! Vanwege bloedverlies bereikte geen van de deelnemers uiteindelijk het podium, maar een kniesoor die daarover klaagt. Soms is meedoen gewoon belangrijker dan winnen. Laten wij ons ook maar aan dat aloude motto vastklampen in deze voor het vaderland zo teleurstellende dagen. Vanuit Londen, uw ir. Sicco de Quadsteniet

Brons is een klap in ons gezicht

Als je op goud hebt gerekend is een bronzen plak natuurlijk een klap in je gezicht. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de aandacht vandaag vooral ging naar een incident op Trafalgar Square. In een poging de pechduivel te bezweren, probeerde een groepje atleten uit Lusanda hun jongste hordenverfster te offeren. De argeloze toeschouwers dachten dat het om een wedstrijd uit het kunstbarbecuen ging en moedigden de sporters luidkeels aan. Enkele passerende juryleden staken zelfs bordjes met bewonderende scores in de lucht. Het IOC heeft bij monde van voorzitter Zack Botte furieus gereageerd. In een verklaring heet het dat – en ik citeer nu – het vanzelfsprekend niet de bedoeling is dat mensen naar sport kijken zonder dat ze voor een kaartje betaald hebben. De Olympische Spelen vinden in de stadions plaats en niet daarbuiten. Wat de raddraaiers uit Luanda betreft tenslotte: die bevinden zich reeds in het vliegtuig naar huis. Want, zo schrijft meneer Botte, het is algemeen bekend dat mensenoffers pas na zonsondergang toegestaan zijn. Vanuit Londen, uw ir. Sicco de Quadsteniet