Ep Meijer

Fragment uit 'Katja's Plan'

2012-01-19T22:12:00.000+01:00

Als ik wakker schrik, staat de meter al op 85 Euro. De bossen hebben ons ingekapseld en de weg is smal geworden. Tot mijn opluchting herken ik de aanblik. Het lijkt gisteren dat ik hier met Katja en de kinderen reed. Toen maakte ik me zorgen of de overname wel door zou gaan, nu is die ineens een voldongen feit. Dat zit me niet lekker. Lief dat ze mijn hersens niet wilde overbelasten, maar Katja had best wat zaken kunnen overleggen. Zo zijn we toch niet getrouwd?
Voor het eerst kijk ik echt naar de chauffeur. Hij lijkt een beetje op een acteur uit oude Franse misdaadfilms wiens achternaam me niet te binnen wil schieten, want mijn geheugen blijft een zeef. Jean nog wat. Prop een sigaar in zijn mond en de gelijkenis is compleet.
'Excuseert u mij,' probeer ik in mijn beste Frans, 'waarom vroeg u me straks of ik wel zeker wist dat ik naar Merlin wilde?'
'Weet u wel zeker dat u dat wilt weten?' vraagt hij en hij lacht er niet bij.
'C'est tellement terrible?'
De chauffeur knikt gewichtig en begint te vertellen. Voor het stadje Merlin-sûr-Mordogne heette, had het een andere naam, begrijp ik: Merlin-le-Diable, genoemd naar een tovenaar die volgens de legende op een dag in de Middeleeuwen verrezen was uit de rivier. Het waren donkere tijden geweest. De inquisitie had nog maar net afgerekend met de katharen in de buurt en door heel Europa zaaide de pest dood en verderf. De inwoners konden wel een mascotte gebruiken en namen de tovenaar liefdevol in hun midden op. In ruil voor zijn bescherming gaven ze hem onderdak en voorzagen ze hem rijkelijk van voedsel en drank. Maar tegen welke prijs kwam de toverkracht? Merlin eiste mensenoffers, ieder jaar twee. Na verloop van jaren groeide het ongenoegen onder de bevolking, mede ook omdat de stad nog steeds door plagen geteisterd werd. De Mordogne bleef overstromingen veroorzaken en de ene na de andere oogst mislukte. Het zou uiteindelijk de liefde zijn die Merlins lot bezegelde. Toen de molenaarsdochter aan de beurt was, pikte de zoon van de schepen het niet langer, want hij was tot over zijn oren verliefd op het meisje. Samen met wat vrienden besloot hij de tovenaar te vermoorden door diens hart met een houten staak te doorboren. De lichtflitsen die met het gevecht gepaard gingen, schijnen tot in de verre omtrek waargenomen te zijn. Voor hij de laatste adem uitblies, had Merlin nog net de tijd om het stadje voor eeuwig te vervloeken. Voor de zekerheid werd het toch maar naar hem vernoemd, maar dat hielp niet.
'Sindsdien,' verhaalt de taxichauffeur, 'raken er ieder jaar opnieuw twee personen vermist, je kunt er de klok bijna op gelijk zetten. Soms door een overstroming maar soms ook gewoon op klaarlichte dag. Er wordt nooit iets van hen teruggevonden, nog geen haar.'
De afdaling naar het dal is begonnen. Hier was dat prachtige herfstpanorama te zien, maar nu bestaat de wereld uit vage vlakken die wel heuvels in de verte zullen zijn.
'Mooi verhaal,' zeg ik, 'maar is het ook waar?'
'Eh bien, de stad hangt het niet aan de grote klok natuurlijk, zeker nu het toerisme zo'n grote rol speelt. Kijkt u het maar na op Internet. In 1972 werd het ineens sûr Mordogne in plaats van le Diable. In datzelfde jaar werd de camping geopend. Toeval bestaat niet, monsieur, want geld regeert de wereld. Ze hebben weliswaar hun best gedaan om de naamsverandering in de doofpot te stoppen, maar af en toe verspreekt een oudere inwoner zich nog wel eens. Als u me niet gelooft, moet u maar eens dat kapelletje bij de markt bezoeken. Op het altaar is het bloed van Merlin de duivel nog steeds te zien, als een schaduw op het graniet.'
We zijn beneden. Zelfs in het donker licht het water in de stroomversnelling op en lijkt de Mordogne me likkebaardend opgewacht te hebben. Zou Katja weet hebben van deze geschiedenis? Vast niet, denk ik. Als ze al ervan gehoord heeft zal ze het haar kennende als visserslatijn af doen. Net als ik trouwens. Een stad die vervloekt is? Kom nou. Dat van die vermissingen heeft waarschijnlijk een geheel andere, plausibeler verklaring. Vloeken bestaan alleen tussen de oren. Wanneer de bewoners zo nodig willen denken dat er ieder jaar twee mensen verdwijnen, nemen ze het vast niet zo nauw met de gemeentegrenzen. Frankrijk is groot, het aantal mensen dat jaarlijks vermist raakt is vanzelfsprekend navenant hoog. Om dat te relateren aan de wandaden van een Middeleeuwse tovenaar getuigt van bijgeloof. Een paar honderd jaar geleden waren mensen misschien naïef genoeg geweest om in bakerpraatjes te trappen, maar ik leef in de 21-ste eeuw, waar rook zonder vuur hoogst zeldzaam is.

In het licht van de koplampen van de taxi doemt eindelijk de ingang van de camping op. Ervoor is een parkeerplaats aangelegd die zelfs op dit late uur nog met antiek aandoende lantaarnpalen verlicht is. Er staan vier, nee vijf auto's op met louter Nederlandse kentekenplaten. Een hemelsblauwe Porsche trekt de aandacht. Verder valt me alleen op dat onze stationcar er niet tussen staat. Zeker ingeruild tegen dat elektrische brik. Ik wist verdorie niet eens dat we al open zijn. Een groot paars bord met opnieuw die zwierige oranje letters verwelkomt me op 'Le Camping, l'endroit le plus swinging en Europe'. Over een huisstijl en een slogan hoef ik me alvast geen zorgen te maken. Swinging? Misschien zit er een disco met house parties in de planning, denk ik, het moet niet gekker worden.
Als we dichterbij komen zakt voor de zoveelste keer die dag mijn mond open. Een metershoge heg begint mijn blikveld te vullen, zodat het kampeerterrein zelf verscholen ligt. Alleen waar vroeger de slagboom stond, maar nu een manshoog hek met tanden, wordt me een inkijkje gegund. Hoewel, al wat ik zie is nog meer heg. Ik begrijp het. De gasten moeten een soort fuik door voor ze het wereldwonder mogen aanschouwen. Katja wil kennelijk geen pottenkijkers. Waar is ze toch mee bezig?
'Dat is dan 132 Euro en 40 cent,' zegt de taxichauffeur.
'Voor de rit of voor het verhaal?' grap ik en betaal met drie biljetten van vijftig Euro. 'C'est bon comme ça.'
'Merci monsieur. Et bonne chance.'
De taxichauffeur grijnst erbij als Jean de acteur in zijn meest vileine rol. Ineens herinner ik me diens achternaam weer: Gabin.

Ik sla het portier dicht en de taxi verdwijnt met een pluim aan de uitlaat. Het knerpen van de steentjes sterft uit en het is stil. Tenminste, ik heb verwacht dat het zo zou zijn, dus duurt het even voor mijn oren het geluid registreren. Het vergt nog langer tot ik me realiseer wat ik hoor, want het lijkt vanwege de afstand met golven en dalen te komen. Dit kan niet waar zijn, ik moet per ongeluk toch door een poortje naar een andere wereld geglipt zijn. Nee, achter de heg krioelt het niet van de krolse katten. Evenmin zijn er op een tennisbaan een paar gemengd dubbelwedstrijden aan de gang. Wat ik hoor is het onmiskenbare, amper gesmoorde kreunen van mensen die een seksueel hoogtepunt naderen, niet één stel, maar misschien wel vijf. Le plus swinging endroit en Europe. Aha, denk ik, op die fiets. Katja heeft me heel wat uit te leggen.

High score!

2011-07-25T01:28:00.004+02:00

Tristan 2.0 is opgestaan; een Noor schiet in anderhalf uur 68 mensen dood. Een weloverwogen daad die, volgens de dader zelf, gruwelijk maar noodzakelijk was.
We hebben te maken met een gymnasiast. Geen Tristan van der Vlist met zijn VMBO-diploma, maar iemand die de grote filosofen las. Wat bracht hem tot zijn daad?

Anders Breivik was ervan overtuigd dat hij zoveel mogelijk sociaaldemocraten in de dop moest vermoorden. Anders dan Tristan van der Vlist pleegde hij geen zelfmoord na 'de daad'. Integendeel, hij liet zich zonder verzet arresteren en verklaarde zelfs mee te willen werken aan het onderzoek. Gut, wat aardig nou.

Ieder zijn waarheid. Je hebt mensen die Guus Meeuwis van zangkwaliteiten betichten, je hebt er ook die er zeker van zijn dat de wereld op 31 oktober aanstaande (alweer) vergaat.

Anders Breivik heeft geen moment getwijfeld aan zijn missie. Alsof het een spelletje Call of Duty was, beroofde hij 86 jonge mensen van het leven. Het moest gewoon gebeuren, vond hij. High score!

Anders B. heeft iets gemeen met Karst T. en Tristan van der V. Ze besloten op eigen houtje in opstand te komen. Hun daden zijn niet goed te praten. Wel zijn ze een vingerwijzing. Een tragedie zoals op het eiland Utoya drukt ons met de neus op het feit dat we allen gegijzelden zijn van een dolgedraaid systeem. Hier en daar moet de druk wel ontsnappen.

Pang! Wat is het verschil tussen een muisklik en een rukje aan de trekker? In beide gevallen klinkt er een ijselijke kreet en valt er een soort van poppetje om.

De grenzen vervagen. Daar hadden de oude Grieken en Romeinen ook last van voor hun rijken als kaartenhuizen in elkaar stortten.

Gaat u voor mijn part iedere koopzondag naar Ikea en blijft u vooral uw hypotheek betalen, want dan groeit de economie. Maar weet dat u nergens meer veilig bent. Of u nu naar de supermarkt of naar de Efteling gaat, overal kunt u het slachtoffer worden van een 'lone wolf' die de revolutie predikt. Tristan 3.0 is waarschijnlijk al in de maak, nu al zit er ergens op een zolderkamertje een psychopaat een plannetje uit te broeden om Breiviks meesterstukje te overtreffen. Dankzij Internet is de dorpsgek ineens een mondiale bedreiging geworden.

Putlucht (of: de toekomst van het terrorisme)

2011-07-17T14:34:00.004+02:00

Op de dinsdagochtend dat Alfons F. Touwdragher zoals gewoonlijk door de week om stipt half negen zijn woning verliet, woog hij exact 72 kilo, 2 ons en 43 gram. Daar was hij zich niet van bewust. Noch kon hij bevroeden dat hij in sommige delen van de wereld spoedig als martelaar vereerd zou worden.

Pardon. Voor we verder gaan, moeten we eerst de diepte in. Sta me toe u mee te nemen naar het riool onder de stad A. Om een lang en onsmakelijk verhaal kort te maken, uitwerpselen produceren het even onwelriekende als brandbare gas methaan. De gemeente A. had het onderhoud verwaarloosd en de riolen waren in geen jaren schoongemaakt. Wel waren na klachten over stank ettelijke putdeksels dicht gelast. In de Van Speijkstraat was dat niet gebeurd. Intussen bouwde de druk in het rioolstelsel zich op. Het wachten was op de vonk.

Oké, breed nu. De markt voor putdeksels staat sinds decennia in het teken van een bittere concurrentie tussen een beperkt aantal fabrikanten. Het familiebedrijf Buderus uit Weert heeft al een tiental jaar geleden het onderspit gedolven. Toch zijn hier en daar nog modellen in omloop. De ontwerper had vooruit gedacht: de grepen waren tevens luchtgaten zodat eventuele overdruk geleidelijk kon ontsnappen. Door zo een gat verdween die dag om 54 seconden over half negen een brandende sigarenpeuk.

De zwakke plek was het putdeksel tegenover de woning van Alfons F. Touwdragher. Dit exemplaar kwam van de Doetinchemse firma Vulcanus en had vanwege de lagere productiekosten geen gaten. Maar zoals gezegd was het niet dichtgelast.

Toen Alfons F. Touwdragher de straat overstak, leek de wereld in orde: alles was precies als gisteren, zo had hij het graag. Hoogstens waren er kleine variaties op het thema. De lucht had een andere kleur en de kinderen van nummer 19 kwamen met een vertraging van een halve minuut naar buiten. Dat mocht de pret niet drukken. Het was onder controle, daar hechtte Alfons F. Touwdragher belang aan, vooral ook omdat hij de vorige avond gezondigd had. Normaal stond er op maandag een gehaktbal met groente en aardappels op het menu. In een vlaag van verstandsverbijstering was hij voor de bonusaanbieding gegaan. Iets met veel kaas, spek en room. Zijn darmen voelden nog steeds opgeblazen.

Dat putdeksel? Alfons F. Touwdragher keek er niet eens naar. Hij richtte de blik omhoog. Het leek alsof de vliegtuigen met hun condenssporen boter, kaas en eieren aan het spelen waren in het zwerk. Het leven was goed op wat buikklachten na.

Of het kauwgum is geweest, valt niet met zekerheid te zeggen. Feit is dat de tred van Alfons F. Touwdragher een moment lang vertraagd werd, juist toen hij met beide voeten tegelijk contact had met het putdeksel.

Het was precies 55 seconden over half negen. Het in jaren verzamelde methaangas en de brandende sigarenpeuk zorgden voor een enorme explosie. Alfons F. Touwdragher werd compleet met Vulcanus-putdeksel gelanceerd, om zich, na een geschatte hoogte van 9.000 voet te hebben bereikt, in de cockpit te boren van de zojuist van Schiphol opstijgende Airforce One, met aan boord de president van de Verenigde Staten en diens complete generale staf. De Boeing 747 stortte neer en niemand overleefde het ongeluk. Experts hielden het op een ongelooflijke samenloop van omstandigheden.

Terecht?

Van: Razende Dageraad
Aan: Blackbriar
Betreft: Ballistische vlucht; onmiddellijk deleten na lezing

Meester,

Alles is berekend, geregeld en voorzien, inclusief 'kauwgum' en de medewerking van het supermarktconcern. Nu is het wachten op een persoon van het juiste gewicht zodat we de factor wind kunnen uitschakelen :-)

Newton Akbar!

Kutkunstenaars

2011-06-29T18:41:00.003+02:00

Natuurlijk ben ik boos. Maar ik heb geen zin om mee te huilen met de wolven in het bos. De bezuinigingen op de cultuur? Die boekhouders in Den Haag gaan hun geheiligde populistische gang maar.

Waar ik me meer zorgen over maak is de manier waarop over kunstenaars wordt gedacht. Dat ze met de rug naar de mensen staan en met de knip richting subsidies en zo.

Iedereen mag denken wat hij wil, laat dat duidelijk zijn. Zet kunstenaars voor mijn part weg als profiteurs, maak er de nieuwe Marokkanen van tot u een ons weegt.

Maar vergeet alstublieft nooit dat kunstenaars voor hun passie hebben gekozen, ook al houdt dat in dat ze van de ene antikraakwoning naar de andere trekken om het bestaan een beetje vol te kunnen houden.

Kunstenaars betalen ook belasting. Ze nemen een doorgaans karig bestaan voor lief omdat ze hun hart volgen. In de Bijbel staat dat het een zonde is om je licht onder een korenmaat te schuiven, met andere woorden, het is je menselijke plicht om je talenten te ontplooien.

Onweerlegbaar feit: kunst maakt het leven leuker dan geld.

Helaas kijkt niet iedereen verder dan zijn neus lang is. De ME hakt er lustig op in zodra kunstenaars het lef hebben om hun ongenoegen over de bezuinigingen iets te lawaaierig te uiten.
'Doe iets nuttigs', blaat de buitenwacht, 'verdien geld!'
Daar zijn de kunstenaars nou juist naarstig mee bezig, net als iedereen. Alleen hebben ze iets gemeen met politici. Ze zijn het contact met het volk kwijt geraakt. Hun fout, toegegeven. Kunstenaars mogen best iets aan hun PR doen, de kloof tussen hen en 'de anderen' moet gedicht. Tot het zover is, kunnen ze blijkbaar genadeloos in een hoek worden gezet, net zoals Marokkaanse jongeren.

Kutkunstenaars?

Welnee, gewoon medemensen die het leven kleur geven.

Regels zijn regels

2011-06-11T19:29:00.002+02:00

'Met Alfons D. Jansen van de afdeling Naleving. Ik bel even om een gevalletje P-391 te melden.'
'Ja, ik wacht even.'

'P-391, inderdaad.'

'Goedemorgen, met Jansen van Naleving. Ik heb hier een drokkelwals die duidelijk niet op de wettelijke wijze voorzien is van een plofgenerator.'
'Wat zegt u? Nee, het is niet zo dat de plofgenerator ondeugdelijk bevestigd is. Er is zelfs helemaal geen plofgenerator aanwezig. Ik heb er het handboek op nageslagen. P-391. Zonder twijfel. Vandaar mijn belletje. Dus als u enige urgentie in mijn stem hoort, zal ik u geen ongelijk geven.'
'Wat? Ja, ik heb een moment, zij het nauwelijks.'

'Met wie spreek ik?'
'Juist. Dan lijkt u me de aangewezen persoon. Ik wil melding doen van een geval P-391. Het is eh, dringend zo langzamerhand, want ik word de hele tijd doorverbonden, terwijl de tijd voortschrijdt. Ik bedoel, P-391, het absolute worst case scenario, de moeder van alle nachtmerries.'
'Ja hoor, ik heb een ogenblik. Het is de vraag of dat voor de mensheid geldt, maar ik wacht wel weer even.'

'Met wie? Sorry, ik zou worden doorverbonden met de afdeling Beslissingen.'
'Wat nou weg bezuinigd? Ik sta hier oog in oog met een onbeveiligde drokkelwals, de toekomst van ons land staat op het spel! Ik wil nu een bevoegd iemand spreken. Maintenant. Jetzt. Right now.'
'Ja hoor, ik gooi er nog een momentje tegenaan, beltegoed zat.'

'Met de secretaris-generaal zelf? Dat treft. P-391, mevrouw, moet ik nog meer zeggen?'
'O, u bent zijn secretaresse, ik verstond u niet goed, mijn excuses. Ik zal er geen doekjes om winden. Het is van het grootste belang dat u me met uw baas doorverbindt. En wel nu. Ik sluit niet uit dat u er een lintje voor krijgt.'
'Natuurlijk heb ik een momentje mevrouw! Intussen vergaat de wereld, maar wat kan u dat schelen?'

'Hallo? Hallo?'

'Sorry, u valt steeds weg.'

'O, u staat op de golfbaan! Met Alfons D. Janssen van Naleving. Ik wil uw swingende bestaan niet door de war schoppen hoor, maar we hebben dus een geval P-391 op de fairway liggen als het ware.'

'Hallo? Hallo? Ah, daar bent u weer. De P van Pieter en dan 3, 9, 1.'

'Nee, niet de Pieter-Bas van de cricketclub. Het is ernst, excellentie. Er moet iets gebeuren. En snel ook. Anders is het te laat.'

'Wat zegt u, meteen doodschieten?'
'Die arme mensen weten niet eens wat een plofgenerator is. Ze hebben misschien kinderen thuis. En trouwens, het zou niets oplossen. Want hoe moet het met die onbeveiligde drokkelwals?'

'Oké, eerst martelen.'

Exact acht maanden, drie dagen, vier uur en negentien minuten later verspeelde Alfons Desiderius Janssen zijn pensioenrechten, omdat hij tot driemaal toe verzuimd had het formulier MZ-11391 op de adequate wijze in te vullen.

Heet van de naald.

2011-04-22T02:25:00.002+02:00

Leusdense wetenschapper verwacht Nobelprijs

'En niets minder'

LEUSDEN, vandaag – De vrij algemeen aanvaarde veronderstelling dat de mens van de aap afstamt, moet op de helling. Althans, volgens drs. Arend-Jan Seurniet, de geboren en getogen Leusdenaar die al eerder van zich liet spreken met de explosieve theemuts en de opvouwbare wasdroger. Tientallen jaren onderzoek en, zoals hij het zelf noemt, een neus voor complotten, zouden naar een heel andere voorvader wijzen. 'Geen speld tussen te krijgen,' aldus de wetenschapper, 'het rokkostuum hangt al klaar!'

Tot nu toe was het eenvoudig: ofwel was je van mening dat God de mensen heeft geschapen ofwel je dacht dat mensen van apen afstammen. Creatie of evolutie? We moeten naar het rustieke Leusden voor een verrassend antwoord. De enige verkeerslichten die het dorp rijk is, werpen hun scherpe schaduw op een leeg wegdek. Vroeger, ja vroeger was dat wel anders. Ooit was Leusden belangrijker dan het nabijgelegen Amersfoort, vanwege een kerk. Van heinde en verre kwamen de mensen in de prille middeleeuwen toegestroomd. En nu? Anno 2011 lopen er wat katten over straat, ergens in een voortuin slingert een fiets met zijwieltjes, de doorzonwoningen hebben de ogen dicht. Bijna alle inwoners lijken op vakantie deze paasdagen. Niets wijst erop dat we op het punt staan het naar eigen zeggen grootste genie sinds Albert Einstein te ontmoeten. Leusden? Nooit van gehoord.

Touringcars

Als het aan drs. Arend-Jan Seurniet ligt, gaat daar binnenkort verandering in komen. 'Denk je eens in,' roept hij, 'straks rijden hier aan de lopende band touringcars langs, Amerikanen, Japanners, Zweden, iedereen zal de plek willen zien waar het ontdekt is!'
De gedachte aan koffie komt kennelijk niet bij hem op. Nadat hij ons heeft binnengelaten, beduidde hij niet eens te gaan zitten. Toch doen we dat terwijl de wetenschapper maar blijft ijsberen.
'Ze houden ons voor het lapje,' oreert hij, 'en niet zo'n beetje ook. Omdat ze bang zijn dat we niet tegen de waarheid kunnen. Ze willen ons doen geloven dat onze betbetbetbetbetbetovergrootvaders apen waren. Het idee alleen al. Zijn die Darwinisten eigenlijk wel eens naar de Apenheul geweest?'
We lijken onzichtbaar voor Seurniet. Hij wacht niet op een antwoord.
'Vergeet het maar,' vervolgt hij, 'anders was ze ongetwijfeld opgevallen dat apen geen kleren aan hebben en mensen juist wel.'

Felle vlek

Er valt een stilte. Door een gat in de gordijnen snijbrandt de zon een felle vlek op het sleetse vloerkleed.
'Dus?' vraag ik.
Met beide handen trekt Seurniet aan de weinige haren die op zijn schedel resteren.
'Ziet u het dan niet?!' huilt hij bijna. 'De mens kan onmogelijk van de aap afstammen, anders had het beest wel een pak aan getrokken!'
De geluidsman en ik kijken elkaar aan. Beiden trekken we onze wenkbrauwen op. Hebben we iets gemist?
'Oké,' zeg ik, 'de mens stamt niet van de aap af.'
'Heel goed,' zucht Seurniet schijnbaar opgelucht. Hij is abrupt gestopt met ijsberen en heft de kin theatraal, alsof hij nadruk wil geven aan zijn woorden.
'Weekdieren,' zegt hij dan. Vervolgens kijkt hij me recht aan. 'Daar ligt onze oorsprong. En ik heb de bewijzen, de Nobelprijs kan me niet meer ontgaan!'
'Werkelijk?' zeg ik zo neutraal mogelijk.
'Ha!' lacht de wetenschapper. 'Ze doen het zo voorkomen alsof we net als apen een ruggengraat hebben. In de praktijk kun je dagelijks zien dat die theorie kolder is. Wij zijn allen slijmerds.'

Opvallend charmant

'Juist ja,' antwoord ik beduusd en zie dat ook de geluidsman ongemakkelijk op zijn stoel heen en weer schuift. 'We, eh, gaan maar eens gauw naar de redactie terug. Vanzelfsprekend moet dit op de voorpagina.'
drs. Arend-Jan Seurniet begeleidt ons, opvallend charmant ineens, naar de deur.
'Heeft uw krant er al gewag van gedaan dat de aarde een pannenkoek is?' informeert hij.
'Eh, nee,' beken ik.
Hij gebaart me dichterbij te komen en fluistert het in mijn oor. 'Waarom denkt u dat donker gekleurde mensen altijd zo aangebrand reageren? Berg u maar! Volgend jaar, in 2012, worden we omgedraaid en vliegen we met z'n allen de lucht in.'
Dan stappen we in de auto en verlaten we Leusden, nu nog een stipje aan de voet van de Utrechtse Heuvelrug, maar straks?

Genoeg is genoeg!

2011-04-10T02:20:00.003+02:00

Vandaag, lieve dames en heren, gaan we het over een onderwerp hebben dat de gemoederen al weken danig bezig houdt: de proet.

Zoals bekend wordt het bestaan van de proet officieel ontkend. Het Ministerie van Welbevinden heeft via een woordvoerder zelfs laten weten dat we hier met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te maken hebben met een collectieve psychose. Het risico om besmet te raken zou vrijwel nihil zijn.

U en ik weten wel beter.

Gisteren nog zorgde een proet voor een ernstig ongeluk in Waaiweg, waarbij een kraanwagen en drie Lego-poppetjes te betreuren vielen. En eergisteren? Ach, u allen staat die dag ongetwijfeld voor altijd in het geheugen gegrift. Moeten we het er nog over hebben, de paniek, de ontheemde families, de ontreddering die bijna compleet was?

Nee, sommige dingen moet je maar op YouTube bekijken (als je morbide bent en je maag sterk genoeg is tenminste).

Het is jammer dat het Malieveld niet in de verste verte lijkt op het Tahrirplein in Caïro. Anders zou de roep van het volk zeker al tot die wereldvreemde kliek in Den Haag zijn doorgedrongen. Waar zijn we hier, dames en heren, Tripoli?! Moeten we soms een tentenkamp op het Binnenhof inrichten om tot het grote gezelschapsspel toegelaten te worden?!

Daarom, meneer wat loop je weer te k***** Rutte, nogmaals de feiten op een rijtje:

* De proet slaat wild om zich heen (al willen sommige geruchten ons doen geloven dat het om een onschuldig gewas gaat, maar zelfs dan hebben mensen met een tuin – waaronder vele van uw kiezers - een niet onaanzienlijk probleem);
* Niemand weet wat de proet is;
* We zijn het zat.

DOE ER IETS AAN (EINDELIJK)!

Onbewoonbaar verklaard

2011-01-11T00:07:00.007+01:00

.
Het is donker in het trappenhuis, erg donker. Een veel te smalle trap wentelt zich om een lichtvlek heen omhoog. Hoe krijg je hier in hemelsnaam een tweezitsbank omhoog?

Gelukkig, ik vind een lichtknopje. Alhoewel? Nu wordt zichtbaar wat ik liever niet had gezien: de driedubbele sloten op de deuren, de versleten deurmatjes, de afbladderende verf, het gebrek aan kleur, de algehele vaalheid. In dit trappenhuis zou zelfs Erica Terpstra depressief worden.

Phew, ik ben boven. Hijgend ontdek ik waar de lichtvlek beneden in het trappenhuis vandaan kwam: er ligt gegolfd glas op het dak. Zo te zien is het al jaren niet meer schoongemaakt. De zon wordt gefilterd door mos en verft de overloop van de vierde etage junglegroen. Waar is nummer 35-E, het appartement dat mij toegewezen is? Aha, links.

Er brandt licht achter het kijkgaatje, zodat ik besluit aan te bellen. Een schilder doet open. 'Geen fijne buurt hier', waarschuwt hij.
'Ik weet het', zeg ik en loop de woonkamer in. Mijn mond valt open. Het uitzicht – tussen de flats door - bestaat uit een klein stukje A-28. Het balkon meet nog geen zestig centimeter breed, tel uit je winst. De rest is al evenmin bemoedigend. Een grote scheur ontsiert het plafond en er zit schimmel op de muren.

Het geheel is voorzien van enkel glas. Ik zou er blij mee moeten zijn, want het is tenminste een dak boven mijn hoofd. Maar ik ben niet blij. Ik ben geschokt en verontwaardigd tegelijk.
'609 Euro per maand', zeg ik tegen de schilder. 'Exclusief service- en stookkosten. Dat zou ik hiervoor moeten betalen.'

De andere kamers bieden dezelfde uitgewoonde aanblik en het toilet trakteert me op een enorme putlucht. In de keuken lopen de leidingen open en bloot vuil te zijn.

'Een jaartje hooguit', zegt de schilder, 'dan gaat de zaak tegen de vlakte en moet je eruit.'
'609 Euro', herhaal ik. 'Voor een krot. Zulke woekerpraktijken zou je van een huisjesmelker verwachten, niet van de bekendste woningbouwvereniging in Amersfoort.'
De schilder pakt me bij een schouder. 'Ik mag alleen de muren witten. Van de rest moet ik afblijven. Serieus, ik doe dit werk voor Jan met de korte achternaam. Zeg dat je het voor de helft doet. Misschien trappen ze erin.'
Nog eenmaal laat ik mijn blik dwalen langs de melaatse muren.
'Al kreeg ik geld toe', besluit ik.

.

Triage

2010-12-26T16:41:00.001+01:00

Het is niet aan mij om de grens tussen leven en dood te trekken. Toch werd dat van me verlangd, iedere dag opnieuw.

Die rijen, buiten in de modder, waar soms maar geen einde aan kwam. De meesten moesten we dood laten bloeden. Samen met een hospik liep ik ze langs. Ik probeerde het kreunen niet te horen dat op de één of andere manier altijd hoorbaar bleef boven het gebulder uit van de kanonnen, het hameren van de mitrailleurs en de explosies. Vluchtig overzag ik de aard van de verwondingen, keek bij twijfel even naar de pupillen, voelde hier en daar een pols. “Die,” klonk het dan, maar vaker, veel vaker, “die niet”.

Het was alweer voor de derde keer bijna Kerstmis deze hopeloze oorlog. De strijdende partijen leken er nog een schepje bovenop te doen. We kwamen dragers tekort om de gewonden aan te slepen. Hij lag ertussen. Hij had nog maar één arm. Waar de ander had gezeten, gaapte een gat waaruit een bot stak en haast zwart bloed gulpte, bij iedere hartslag. Dat was niet perse dodelijk. Zijn buikwond wel. De restanten van zijn darmen lagen verspreid over zijn tors, maar bungelden zelfs aan weerszijden van de brancard. Met zijn ene arm deed hij pogingen om ze bijeen te houden. Ik keek de hospik aan, gebaarde een nee, wijdde me al aan de volgende in de rij. Het volgende moment pakte hij me vast.

Zijn hand voelt als een bankschroef. Ik moet me wel naar hem omdraaien. Het tumult is eensklaps verstomd. De wereld wordt een draaikolk, of nee, een wervelstorm. Hij en ik bevinden ons in het oog. Verder is er niets. Waar ben ik? Ik knijp de ogen samen, probeer terug op aarde te komen. Maar hij is overal. Hij is in mij.

Het was de pijn die me weer bij mijn positieven bracht.
“Je doet me zeer, soldaat. Wil je me wel loslaten?!”
Zijn stem leek in een rechtstreekse verbinding met mijn zenuwgestel te staan, net zoals muziek dat soms doet.
“Eerst moet je beloven dat je me redt.”
“Ik zal een priester roepen. Meer kan ik niet voor je doen.”
“Dat kun je wel. Als je er maar in gelooft.”
Hij klonk niet wanhopig. Eerder kalm. Ik keek naar zijn hand om mijn pols, zag het bloed wegtrekken uit de knokkels. Hij verstevigde zijn greep. Waar haalde hij de kracht vandaan? Hij was stervende!
“Goed,” zei ik, of liever, hoorde ik mezelf zeggen, “breng hem naar binnen.”
De hospik schudde het hoofd.

Ondanks de geïmproviseerde kerstboom die de verpleegsters hadden neergezet – een tak met wat keukengerei en stukjes prikkeldraad - heerste binnen de gewone heksenketel. Kreten van pijn vermengd met het geluid van botzagen. Her en der slingerden nog armen en benen, soms met de laars er nog aan. Bloed, overal bloed op de grond, in krankzinnige patronen. Hospikken die gewonden af en aan droegen. Het had wel iets van een bijenkorf, een bijenkorf waar rode honing werd geproduceerd. Ik ruimde een tafel vrij en liet hem erop leggen. Zijn darmen hadden een spoor op de grond getrokken. Ik zocht zijn ogen, zuchtte. Hij had mijn gedachten geraden.
“Denk wat je wilt,” zei hij, “maar ik zweer je dat ik dit lazaret rechtop verlaat.”
“Begin maar met bidden dan,” mompelde de hospik. Ik beduidde hem te zwijgen.

Goddank hadden we die dag ether. Om de haverklap was dat niet zo. Dan zat er niets anders op dan de gewonden een paar slokken rum te geven en een houtje waarop ze hun tanden stuk konden bijten. Ik bracht hem onder verdoving en stelpte eerst het bloeden uit zijn linkerschouder. Omdat er weinig af te binden viel, brandde ik het gat dicht. De rook beet in mijn ogen. Ik gaf opdracht de darmen met een zoutoplossing af te spoelen. Intussen ging ik in de buikholte op zoek naar granaatsplinters.
Er was geen beginnen aan. Hij lag van zijn lies tot aan zijn ribbenkast open. Eigenlijk had hij al dood moeten zijn. Alles wat ik deed, was uitstel van executie. Sterven zou hij, onherroepelijk. Was het niet door het bloedverlies, dan wel door een infectie.

Iemand tikte me op de schouder. Ik keek om. Het was Smith. Hij sloeg ritmisch met een botzaag tegen zijn met bloed besmeurde schort.
“Kerstfeest of geen kerstfeest, Rawlings, maar het is weer ouderwets raak vandaag. Er ligt een rij gewonden buiten, dat wil je niet weten. Wordt het geen tijd je met iets zinnigs bezig te houden? Laten we eerlijk zijn, dit hier” - hij neigde zijn hoofd naar het slagveld op de operatietafel – “is een tamelijk verloren zaak.”
Ik knikte. “Je hebt gelijk. Ik zal hem dichtnaaien.”
“Waarom die moeite doen?” Smith klonk ineens een stuk minder vriendelijk. “Parkeer hem toch buiten, man!”
“Nee! Ik maak dit af. Dat moet ik. Geloof het of niet, maar ik weet waar ik mee bezig ben. Hij is waarschijnlijk gezonden. Eh. Door een hogere macht. Om ons hoop te geven, vermoed ik.”
“Als jij het zegt,” zei Smith, rolde met de ogen en verdween.

Zo goed en kwaad als het ging, propte ik de darmen terug de buikholte in. Bij gebrek aan voldoende huid - hechten ging al helemaal niet - gebruikte ik verband om alles op zijn plaats te houden.
“Dat was dat. Breng hem naar de zaal,” beval ik. De hospik gehoorzaamde schouderophalend.
Ik voelde me drie keer zo zwaar was als anders. Smith had gelijk gehad. Het was verspilling van tijd geweest. Reeds werd de volgende gewonde op de tafel gelegd. Een snelle blik en ik had de botzaag al in mijn handen. Voor de zekerheid amputeerde ik boven de knie, ook al had dat welbeschouwd niet gehoeven. Maar je wist nooit. Gangreen tierde welig in de veldlazaretten.

Zo moet het die dag nog uren door zijn gegaan, amputatie na amputatie na amputatie. Toen mijn dienst er eindelijk op zat, aarzelde ik. Was het niet beter hem te vergeten? Ik vermande me, sloeg het aanbod van Smith af om een borrel te gaan drinken en ging op zoek.

Het steunen van de gewonden hing als een mist in de zaal. Hier en daar bewoog wat onder de dekens, maar de meesten lagen roerloos op hun britsen. Ik zag hem niet en stond al op het punt het buiten te proberen, waar de doden van die dag in een vers gedolven gat lagen en met ongebluste kalk bestrooid waren. Ik voelde geen teleurstelling, eerder gelatenheid. Het kon ook niet anders. Hij had geen schijn van kans gehad, van meet af aan niet. Ik was alleen zo onverstandig geweest om een zinloze operatie te verrichten. En waarom? Omdat ik kennelijk, ondanks de waanzin om me heen, ondanks alles, in sprookjes wilde geloven. Dat besef deed nog het meeste pijn.

“Dokter?”
Zijn stem. Zwak, maar onmiskenbaar. Er ging een rukje door me heen.
“Het is een wonder,” fluisterde ik, “eigenlijk zou je al dood moeten zijn.”
Hij glimlachte flauwtjes. “Zoals ik al zei: ik verlaat dit lazaret rechtop.”
Er ontsnapte een mistroostig lachje door mijn neus. “Onmogelijk.”
“Dat denk je. Maar wat voel je?”
Ik keek hem aan, boos haast. Waarom leefde hij nog, hoe kon dat bestaan?
“Wat ik voel, doet dat terzake? Hoop, dat voel ik. Hoop op beter. Hoop dat dit eens over zal zijn. Hoop... Ach, weet ik veel.”
Ik keek omhoog terwijl ik de tranen voelde opwellen.
“Wil je mijn hand vastpakken?” vroeg hij.
Ik gehoorzaamde. Zijn huid voelde kil aan, als die van een dode. Toch ging, vanuit mijn vingers, schoksgewijs een warme golf door mijn lichaam heen.
“Als jij wilt dat het voorbij gaat, dan is het voorbij,” zei hij. “Als er genoeg mensen zijn die dat hard genoeg willen, dan houdt deze hel op.”
“Geloof je het zelf?”
“Ik geloof het niet alleen, ik weet het.”
Op de achtergrond klonken de kreunen weer en in de verte een ontploffing.
“Wie ben je,” vroeg ik zachtjes, “een engel?”
Er kwam geen antwoord. Zijn ogen waren dichtgevallen. Het onvermijdelijke? Ik schrok, voelde zijn pols. Ongelooflijk, het hart klopte nog. Ik dekte hem voorzichtig toe en verliet de zaal op kousenvoeten.

Op eerste kerstdag weigerde hij nog steeds te sterven. De andere gewonden en de verpleegsters beklaagden zich over de stank die hij verspreidde. Het was waar; zodra je de zaal binnenkwam, nestelde zich een geur in je neus die je de hele dag niet meer kwijtraakte. Het was de lucht van ontbinding. Hij lag levend weg te rotten. Ieder uur moest het verband worden vervangen. Ik kan het nog voor me zien: de ooit witte lappen, geel met groen en zwart, zwaar van al dat pus. De vieze gezichten die de verpleegsters trokken. Eén moest zelfs een keer braken. Haar maaginhoud mengde zich met de plas van een ondefinieerbaar bruin die zich constant om zijn bed vormde. Ik keek ernaar en was tegelijkertijd geen toeschouwer. Elders bevond ik me, God mag weten waar. Volgens de wetten van de logica kon het niet wat ik zag. Maar ik moest het wel geloven. Zag ik wat ik wilde zien?

Om zeker te zijn, vroeg ik Smith om zijn oordeel als arts. Hij had aan een snelle blik genoeg.
“Rawlings,” zuchtte hij, “die soldaat is zo dood als een pier.”
De woede sloeg als een bliksemschicht door mijn lijf.
“Dat is hij niet, hij leeft!” schreeuwde ik.
Smith keek me een paar seconden aan.
“Volgens mij, Rawlings, ben je dringend aan verlof toe. Ik vind het best dat je de verpleegsters nutteloos, mensonterend werk laat verrichten. Maar ik ben ervan overtuigd dat de kolonel daar anders over denkt.”

Hij was niet dood. Nog niet. Dat moest. Als mijn dienst erop zat, haastte ik me telkens naar hem toe, in de hoop dat hij het mysterie kon ontrafelen. Wie was hij toch, hoe kon hij nog leven? Meestal had ik pech en sliep hij als ik me, met mijn duim en wijsvinger om de neus geklemd, aan zijn bed vervoegde. Toch, 's avonds op tweede kerstdag, trof ik hem bij bewustzijn. Zijn bruine ogen hadden niets aan levenskracht verloren. Ze glansden als nooit tevoren. Of was het wondkoorts?
“Heb je iets te eten of te drinken gekregen?” vroeg ik terwijl ik zijn pols voelde. Een regelmatige tachtig. Hij schudde het hoofd.
“Ik weet het,” zei ik, “het heeft geen zin. Je maag is kapot. Alles is kapot. Je had al lang dood moeten zijn. Waarom doe je het niet, sterven?”
“Dat kan ik niet,” antwoordde hij.
“Je kunt het maar beter proberen,” zei ik. Hij bewoog het hoofd heftig heen en weer en deed met zijn wijs- en ringvinger iemand na die liep.
“Ik begrijp het,” zei ik, “zullen we dan maar?”

Daar gingen we. Zeker achteraf dringt zich de vergelijking op met de lamme en de blinde. Wie was wie? Vraagt u het me niet, want ik weet het niet. In 1916 had veel Bijbelse proporties, ook al wilden we dat juist niet zien, ook al geloofden we juist dat God ons in de steek had gelaten en het de Duivel was die vrij spel had. Misschien had Smith gelijk en was alles me gewoon teveel geworden.

Ik had hem in de vodden gestoken waaruit zijn uniform bestond en sleepte hem, zijn enige arm om mijn schouders, met me mee naar buiten. De gewonden die we passeerden, de verpleegsters, Smith en wat hospikken, zij allen keken het spektakel meewarig aan. Ik beet de tanden op elkaar en probeerde de stank niet te ruiken. Het was mijn heilige plicht om dit te doen. Er waren geen redenen voor. Niet in deze wereld.

Eenmaal buiten bevrijdde hij zich uit onze omhelzing. Ik kon mijn ogen niet geloven. Hij stond waarlijk op eigen benen. Nog één keer keek hij me kort aan en knikte. Misschien heb ik de blik heel even opzij of omhoog gewend. Het volgende moment had hij zich opgelost in de nacht. Er was juist een vuurwals gaande. Lichtspoormunitie schreef stippellijnen in de lucht en explosies lieten de aarde rillen.

Nu, tientallen jaren later, is het weer Kerstmis en twijfel ik aan mijn eigen herinneringen. Ik staar naar buiten terwijl de grote staartklok aan de muur mijn tijd op aarde weg tikt. Vanochtend vroeg lag er ineens een laagje sneeuw over de weiden, die de grazende paarden tot fabelwezens maakte omdat het leek of ze zweefden. Wellicht was het met hem net zoiets geweest. Iemand met zulke verwondingen hoort op slag dood te zijn. Had ik daadwerkelijk een engel ontmoet?

De oorlog zou nog twee jaar voortduren. Twee jaar waarin ik nog wel meer dingen heb gezien die een mens niet zou mogen zien. Ik heb het overleefd. Dankzij hem. Als ik, op een dag die niet eens zover meer weg is, mijn laatste adem uitblaas, zal ik met open armen op hem af stappen. Samen wandelen we dan de drempel over. Rechtop.

Na ons de zondvloed

2010-12-02T22:25:00.002+01:00

Tot voor kort begon mijn dag steevast met hetzelfde ritueel: met gevaar voor eigen leven klom ik op het aanrecht, ontkoppelde de afvoer van de combiketel en leegde die in een pan die speciaal voor dat doel klaar stond op het keukenkastje. Die pan moest ik vervolgens met één hand (met de andere hield ik me aan het keukenkastje vast) zien om te keren boven de gootsteen, zonder te morsen (wat maar zelden lukte). Als ik het ritueel achterwege liet dan dreigde lekkage, een koolmonoxidevergiftiging of een combinatie van beide. En dat dan tegen een prijskaartje van ruim 400 Euro in de maand, tel uit je winst.

Vandaag is het zover, 180 woningen die binnenkort gesloopt worden, waaronder de mijne, moeten leeg opgeleverd. Dat was de deal. We mochten er wonen tot ze tegen de vlakte zouden gaan. Daarna was het ieder voor zich en God voor ons allen. De gemeente is nog wel zo attent geweest om containers te plaatsen waarin de bewoners hun grof vuil kwijt kunnen. Maar waarom dat hele eind gesjouwd? Bij de flats aan de overkant zie ik het huisraad regenen. Driezitsbanken, koelkasten, door het raam ermee! En anders gewoon van het balkon! Er ontstaat een merkwaardig ritme wanneer eens in de minuut wel ergens meubilair te pletter stort. Na een paar uur biedt het gazon rond de acht flats de aanblik van een strand na een tsunami. De sneeuw die inmiddels is gaan vallen, bedekt het geheel vergeefs met een laagje poedersuiker. Want het blijft alsof er een neutronenbom is ontploft; de gebouwen staan nog overeind, maar de ingewanden zijn uitgespuugd.

Nee, ik zal de beschimmelde plafonds, de lekkages en het te lage aanrecht niet missen om nog maar te zwijgen over mijn ochtendritueel. Toch breng ik mijn spullen van de derde verdieping gewoon via de trap naar beneden. Als ik bijna klaar ben en voor de hopelijk op drie na laatste keer afdaal, kom ik mijn bovenbuurman tegen.
'Ik ga niet weg,' verklaart hij stellig, 'dan hadden ze maar vervangende woonruimte moeten regelen. We kunnen verdomme nergens anders heen.'
'Nou,' antwoord ik, 'volgens mij gaan ze vanmiddag de boel dicht timmeren. Heb je een goede touwladder?'
Mijn bovenbuurman verschiet van kleur en mompelt dat hij toch maar een aanhangwagen gaat regelen. Hem zal ik trouwens ook niet missen. Dankzij de gehorigheid kon ik intens meegenieten van de dagelijkse ruzies met zijn Spaanse vriendin. Meestal ging het over geld of over haar vier inwonende dochters. Het valt ook niet mee, met zijn zessen in een tweekamerwoning.

Als ik rond het middaguur mijn appartement nog eenmaal wil inspecteren, blijkt de ingang van de flat inderdaad al gebarricadeerd... door de inboedel van mijn bovenbuurman. Sommige vloerdelen onttrekken zelfs een geparkeerde auto gedeeltelijk aan het zicht.
De gemeente laat een shovel uitrukken, er komt een vrachtwagen met een grijper, maar omdat mijn bovenbuurman niet de enige was die de zwaartekracht te hulp heeft geroepen, is er haast geen beginnen aan. Terwijl een grote knuffelbeer langzaam met een laagje sneeuw bedekt raakt, veegt een gemeentewerker de ingang enigszins vrij. 'De dag wordt niet lang zo,' verzucht hij, 'maar het lijkt wel oorlog hier.'

Een gratis gesigneerd exemplaar van De Vlucht?

2010-07-01T00:32:00.004+02:00

Drukt u op de reageerknop en beantwoordt u de volgende vragen.

1. Hoeveel kilometers krijgen de deelnemers aan de Tour de France dit jaar voor de kiezen?
2. Hoeveel Nederlanders hebben in de gele trui gereden?
3. Hoe heet de hoofdpersoon van De Vlucht?

Onder de inzenders van de goede antwoorden worden na afloop van de Tour tien gesigneerde exemplaren van De Vlucht verloot.

Succes!

Plaats hier de antwoorden.

Doorgestoken kaart

2010-06-10T08:17:00.006+02:00

Nog belangrijker dan de Tour de France was de Toer-de-broer. Mijn broers en ik kozen van iedere ploeg één renner. Per etappe konden er punten verdiend worden. Het ging er eenvoudig om welke renners er bij de eerste tien zaten. Het eindklassement telde ook als etappe, maar dan dubbel.

In 1996 leken de ploegen van mijn broer Koen en mij als twee druppels water op elkaar. Maar er was een verschil. Bij Telekom had ik voor het zekerheidje Zabel gekozen, Koen had op Riis gegokt, een Deense knecht die het jaar daarvoor schijnbaar bij toeval op het podium was beland.

Het was stuivertje wisselen aan de kop van het klassement van de Toer-de-broer dat jaar. Iedere etappe weer zat ik op het puntje van mijn stoel. Erik Zabel was in een bloedvorm en leek de groene trui voor het grijpen te hebben. Wanneer de sprinters ook maar een klein kansje hadden, zat hij erbij. Bovendien won hij twee etappes, goed voor tweemaal de maximale score van 20 punten! Heerlijk was het dan om Koen een mailtje te sturen, met alleen maar letters z die samen een hele grote Z vormden. Intussen liet ook Bjarne Riis zich niet onbetuigd. In bergetappes stond er geen maat op hem. Al gauw zat het geel vast om zijn schouders. Koen nam wraak en stuurde me een gigantisch mailtje met ‘Riis is een reus!’

Dat was hij waarlijk. In de Alpen en de Pyreneeën geselde de Deen haast sereen een onmenselijk verzet. Hij keek niet eens naar zijn concurrenten, hij negeerde ze uit het wiel.

Al met al had de zege van de knecht Bjarne Riis in de Tour de France van 1996 iets van een jongensboek. Hoe een dubbeltje toch een kwartje werd.

Zabel won trouwens de groene trui. Met overmacht. Maar ja, daar krijg je geen punten voor in de Toer-de-broer. Koen schreef de editie van 1996 met afstand op zijn naam. Het eindklassement telde immers dubbel.

Eigenlijk had mijn jongste broer Lasse moeten winnen, want zijn keuze uit de Telekom-ploeg van 1996 was Jens Heppner en die heeft het gebruik van epo nog niet bekend, in tegenstelling tot Bjarne Riis en Erik Zabel. Gefeliciteerd, bro, met terugwerkende kracht.

In mijn wielerthriller De Vlucht is ook sprake van een wondermiddel, een vorm van doping die niet op te sporen valt. Er is alleen een probleem: dit wondermiddel zit letterlijk en figuurlijk tussen de oren.

Bestellen? Klik hier.

Laat een REACTIE achter.

De vlucht is er!

2010-06-05T07:58:00.002+02:00

Nog een paar weken en een kleine 200 coureurs beginnen in Rotterdam aan het hoogtepunt van wielrennen, de Tour de France. Zoals ieder jaar zal ik aan de buis geplakt zitten, zappend tussen de NOS en de BRT. Voorbeschouwingen, de livereportages, samenvattingen, nabeschouwingen, niets sla ik over.

Zijn het de kleuren van de koerstruien, tegen de adembenemende décors van de Pyreneeën, de Alpen en het Centraal Massief die mijn fascinatie veroorzaken? Is het de heroïek, zijn het de bezwete spieren die, om met wijlen Theo Koomen te spreken, als staalkabels gespannen staan tijdens schier onmenselijke beklimmingen? Is het de flirt met de dood in de afdalingen? Zijn het de voorbereidingen op de massasprint, de kwakken die worden uitgedeeld als het peloton met zeventig kilometer per uur en masse op de meet af raast?
Ook. Maar vooral ben ik een Tourjunk vanwege wat niet zichtbaar is, namelijk dat wielrennen de oneerlijkste sport ter wereld is. Doorgaans wint niet de beste, maar degene die het beste vals speelt. Wil je winnen dan moet je, in de woorden van wielerlegende Hennie Kuiper, eerst het bordje van de tegenstander leeg eten.

Stefan van Aert, de hoofdpersoon in mijn wielerthriller De vlucht, is een doorgewinterde knecht. Hij kent alle geschreven en vooral ongeschreven regels van het wielermetier. Tijdens zijn waarschijnlijk laatste Tour bindt hij nog één keer de strijd aan met de demonen in en rond het peloton. Hij zet alles op alles om de Koninginnerit solo te winnen. Zelfs ondergaat hij in het diepste geheim een aantal even mysterieuze als angstaanjagende behandelingen van een Waalse veearts. De muren hebben echter oren en al gauw dreigt Stefan, nog voor er een meter in Frankrijk gefietst is, een pion te worden in een spel tussen hogere machten. Tegen beter weten in zet hij zijn plan door.

Hoe het verhaal afloopt? De vlucht is vanaf nu verkrijgbaar in boekhandels en op Internet. Volgens mijn vader is het mijn beste boek.

Lenteherfst

2010-06-01T03:35:00.002+02:00

Er is iets. Ik voel het zodra ik uit bed kom. Er gaat vandaag iets leuks gebeuren.
Maar wat? Vandaag kan helemaal niet leuk worden. Het is ineens herfst, middenin de lente. Bovendien moet ik mijn zoons naar mijn ex brengen, wat neerkomt op vijf-en-een-half uur reizen.

In de trein mopperen Sietse en Bart weer eens dat ik zover weg woon. De wolken kleuren het groen grijs, zie ik door het mitrailleurvuur van druppels heen Wat ben ik voor een vader die dit zijn kinderen aan doet, iedere twee weken? Ik steek het bekende verhaal af – dat ik waar ze wonen geen passend werk kon vinden, dat ik me er ongelukkig voelde. Het maakt geen indruk. Voorbij Eindhoven slaat de verveling om in geklier en moet ik een paar keer politieagent spelen, waar ik een bloedhekel aan heb. Ik begrijp werkelijk niet waar het gevoel vandaan komt dat er vandaag iets leuks te gebeuren staat.

Bij het afscheid, terwijl de regen ons om de oren slaat, komt mijn jongste zoon tot drie keer toe de auto uit om zich aan me vast te klampen. Hij wil dat ik meega. Tenslotte pelt mijn ex hem van me af.
'Ach, jochie,' stamel ik. Dan moet ik heel even heel hard op mijn tanden bijten. Zie je wel? Dit is een kutdag.

Op de terugweg begraaf ik me in het debuut van een vriendin. Het gaat over een mooie vrouw die pal voor haar bruiloft zo'n beetje de liefde van haar leven tegenkomt. Chicklit met een bite. Als die vriendin en ik elkaar spreken, hebben we het vaak over synchroniciteit en de gedachtenvelden van Rupert Sheldrake.
1 + 1 = 3. Zou dat het zijn, zou me een ontmoeting wachten?

De matrone die in Weert schuin tegenover me komt zitten, kan het onmogelijk zijn. Haar tenen lijken op knakworstjes met vuurrode nagellak op de stompjes. Telkens als ze gaat verzitten, laat ze het stof op de vloer met zo'n geweld knarsetanden dat ik opschrik uit mijn boek. Mijn kaartje wordt op de terugweg trouwens nog eens drie keer gecontroleerd. Er staan nu vijf fucking stempels op. Zelfs rustig lezen is me vandaag niet vergund.

Ja hoor, de bus naar huis is twee minuten geleden vertrokken. Met de zondagse dienstregeling betekent dat 28 minuten wachten op een winderig perron. Ik ga nu zelfs het begin van Studio Sport missen. Dat heb ik weer, denk ik huiverend. Er gaat helemaal niets leuks gebeuren vandaag. Sterker nog, deze dag gaat de geschiedenis in als één van de treurigste ooit.

Toch is het gevoel niet weg, eenmaal thuis. Alleen geloof ik er niet meer in. Ik registreer nog slechts. Hoe Basso de Giro wint, hoe fractieleiders alvast willen weten wie het eventueel met wie doet. De wereld is een schouwtoneel, schreef Vondel al, elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel. Niets kan mij nog raken.

Tot de klok tien voor twaalf slaat en het alsnog lente wordt, net zo plotseling als het vandaag ineens herfst was. Dankzij een klik. Uren later ga ik met een vette grijns naar bed. V-day, after all.

Stem-wijzer

2010-05-12T09:33:00.003+02:00

Misschien is het u ontgaan, maar er zijn verkiezingen op komst. Dus is het weer tijd geworden voor onze traditionele stemwijzer.

Ten eerste moet u zichzelf afvragen waarom u überhaupt stemt. Doet u dat met het algemeen welzijn van de Nederlandse bevolking in het achterhoofd of heeft u louter het eigenbelang voor ogen?
Het is belangrijk om goed over deze vraag na te denken. Immers, je kunt op papier wel voor integratie zijn en zo, maar wat nou als er een Turkse familie bij u in de straat komt wonen? Daar gaat mogelijk uw overwaarde, terwijl u verdorie net een serre aan het huis wilde bouwen! Wat voelt u echt als men aan de hypotheekrenteaftrek tornt, kortom, wat kiest u als puntje bij paaltje komt?
Voor mensen die zo eerlijk zijn om op dit moment toe te geven dat ze met hun portemonnee denken: hen verwijzen we door naar de VVD, de partij bij uitstek voor mensen die wel willen spelen, maar liever niet willen delen.

Tweede vraag: gelooft u dat de Bijbel, op zich een boek, een gewoon boek dat tweeduizend jaar geleden geschreven is, vandaag de dag nog gebruikt kan worden om over belangrijke zaken te beslissen?
Zo ja, vervoegt u zich bij de kleine Christelijke partijen. Er zijn er nog twee, geloof ik. Geen idee waar het verschil in zit, hoe mediageniek die Rouvoet zich ook gedraagt. Trek als vrouw voor de zekerheid geen lange broek aan en zet de tv op zolder, voor het geval dat de ouderlingen een razzia houden. Dan zit je er snor tot de ultieme verkiezing: het Laatste Oordeel.

Stelling drie: u vindt Nederland te vol en het ligt aan de buitenlanders, want die verdommen het om zich aan te passen.
Bent u het hiermee eens en denkt u hoe dan ook uitsluitend in zwartwit-termen, stemt u dan op engerds die populisme met politiek verwarren.

Wie hebben we nu nog over? De idealisten en de pragmatici.
Aan hen de vraag: houdt u van puzzelen? Een stem op Cohen kan zo maar een stem betekenen op het zevende kabinet Balkenende of opnieuw een paarse coalitie. Pechtold dan? Ook hij zal met de PvdA, het CDA en/of de VVD in zee moeten. Valt uw keuze daarentegen massaal op Groen Links of de SP, kan er een impasse ontstaan en groeien de kansen op een rechts (minderheids)kabinet, eventueel ook weer onder leiding van JP.

Je zou bijna zeggen dat er maar een enkele optie overblijft: de Partij voor de Dieren. Dat hoort u mij echter niet beweren. Ik zou zeggen: laat niet alleen uw hart spreken op 9 juni, gebruikt u alstublieft ook uw verstand.

Citius, altius, fortius

2010-02-18T01:29:00.001+01:00

Daar zat hij dan, in Vancouver, voor het oog van de wereld. Hij hield niet eens van reizen. De opening liet hij voor de zekerheid maar aan zich voorbij gaan. Concentratie, daar ging het om. Dat, een vaste hand en wilskracht. Velen zagen puntenslijpen in een koelcel als een behendigheidsspel. Hij niet. Puntenslijpen was vooral een denksport.

De kwalificatie was kinderspel. Hij moest het achtereenvolgens opnemen tegen een Armeen, een Oezbeek en een Peruaan. In hun thuislanden stond het puntenslijpen nog in de kinderschoenen. Dat kon je al zien aan het materiaal waarmee ze aan de start verschenen, dat hopeloos verouderd was. Niet de hardhouten potloden die hij van zijn sponsor kreeg, niet de messen die net zo scherp als licht waren en die hij voor iedere wedstrijd naast elkaar op de speeltafel uitstalde. Vooral om dat ritueel genoot hij faam. De tegenstander had al bijna verloren wanneer hij zijn troetelwapens als met behulp van een waterpas kaarsrecht naast elkaar rangschikte. Toch zat hem de favorietenrol niet helemaal lekker. Waren zijn frêle schouders wel tegen de druk bestand?

De kwartfinale overleefde hij slechts met de hakken over de sloot. De ongeplaatste Nigeriaan tegenover hem betoonde zich een geduchte outsider. Binnen 28,64 seconden was het Afrikaanse potlood klaar geweest, waar hij de maximale 30 seconden nodig had gehad. Uiteindelijk won hij op beslissing van de jury die zijn potloodpunt met een wel erg hoge 8.6 beloonde. Het kwam nog van een protest, maar dat werd door de officials weggewuifd. Dat nam niet weg dat de Nigeriaanse delegatie alle puntenslijpers demonstratief uit de competitie terugtrok. Niet dat er nog Nigerianen in de strijd waren, trouwens. Maar daar ging het niet om. De Olympische Winterspelen van 2010 hadden hun eerste rel. De diplomatieke betrekkingen tussen Nederland en Nigeria zouden, voorzover daar al sprake van was, waarschijnlijk nog jaren verstoord blijven.

De nacht voor de halve finale sliep hij slecht. Daaraan was vooral de knikkerploeg debet, die op de kamer naast de zijne net als op alle voorgaande avonden een feestje bouwde. Zo te horen waren ook de dames van de sierbrei-équipe weer van de partij. Het twijfelachtige optreden van de knikkerploeg was echter niet het enige dat hem dwars zat. In het Holland Heineken House was hij op de schouder getikt door de op dat moment al aardig aangeschoten bondsvoorzitter.
'Jij', had die lallend verklaard, 'gaat het punten slijpen op de kaart zetten, ouwe sluiper! Het maakt geen donder uit wat voor kleur de medaille heeft. Als je er maar één wint.'
Daarna was hij in zijn ribben gepord, op de manier waarop bobo’s dat nu eenmaal deden. Ademen was nog een tijdje zeer blijven doen.

Eindelijk was het zover: de halve finale. Hij moest het opnemen tegen de gevreesde Italiaan Di Marco die niet alleen om zijn ritme werd geprezen, maar ook, vooral door vrouwelijke sportjournalisten overigens, om zijn pokerface. Ach, het maakte hem toch niet uit. Hij zou, zoals zijn coach hem tot in den treure op het hart had gedrukt, zijn eigen wedstrijd spelen. Hij deed nog even wat rekoefeningen voor hij een das omdeed en de koelcel betrad. Gek, weer had hij het gevoel dat hij naakt was. Hij tastte naar zijn hoofd, waar in de vaderlandse competitie altijd een muts zat met de naam van zijn privésponsor erop. Niets. Bij de Olympische Spelen was iedere vorm van reclame verboden. Had hij het daarom zo koud? Hij keek naar zijn opponent. Di Marco had tenminste een snorretje. In gedachten haalde hij de schouders op. Het zou wat. Hij concentreerde zich op zijn materiaal.

Als de zoemer klonk was het altijd alsof hij een andere werkelijkheid betrad, door een deur die er normaal niet eens was. Als hij ooit door een journalist zou worden gevraagd wat er door hem heen ging op het moment van de zege – dat vroegen ze namelijk altijd - zou hij daarover vertellen. Was het die gedachte? Feit was dat het potlood bij de eerste haal van het mes brak. Een ander pakken was zinloos, wist hij. Te weinig tijd. Later, op zijn hotelkamer, zou hij de beelden nog een slordige 43 keer in slow motion terugzien. Hij keek naar de twee helften, liet ze vallen en nam het hoofd in de handen. Een beginnersfout! Als de eerste de beste amateur had hij veel te veel druk uitgeoefend. Hem, medaillekandidaat pur sang, hem, gedoodverfde winnaar, had zoiets nooit mogen overkomen. Even, heel even overwoog hij het incident op sabotage te gooien. Je wist immers maar nooit met Italianen. Maar toen was er die flits. Over vier jaar zou hij het met kunstpunniken proberen. Of toch maar ritmisch vingerhaken? Nee, natuurlijk niet. Hij zou op snelwandelen overstappen. Wat lichaamsbeweging kon immers geen kwaad. Hij zag het al helemaal voor zich: na zijn actieve loopbaan zou hij official worden bij de Zomerspelen. Leek hem heerlijk, lekker in de zon met zo’n vlaggetje zwaaien als een deelnemer het had gewaagd om het contact met moeder Aarde te verbreken. Want, wees eerlijk, bij snelwandelen hield je de voetjes tenminste op de grond. Hij glimlachte en stak zijn scherpste mesje tot aan het handvat in het bovenlichaam van de verbaasde Di Marco. Hij keek over zijn schouder. 8.2, 8.6, 8.4, stond op de bordjes die de juryleden krampachtig omhoog hielden. Niet slecht.

Assepoets

2010-02-09T19:11:00.002+01:00

'Tyfustering', zei de prins en spuugde op de grond - zo'n lekkere fluim, met net genoeg groen om het zaakje bij elkaar te houden. Wie verliet een houseparty nou zo vroeg? Kolere, een houseparty begon pas om middernacht! Hij keek naar de Nike in zijn rechterhand. Daar had haar voet in gezeten. Hij rook eraan. Tenenkaas, dat was alles wat nog aan haar herinnerde. Wat de fock moest hij nou? Hij keek op zijn Cartier. Eén over twaalf, give or take een paar seconden. Een uur geleden had hij haar voor het eerst gezien. Veiligheidsspeld door de neus, zwarte bliksemschichten rond de ogen, het haar paars en groen in een drietand gespoten. Niets bijzonders dus. Maar er was iets met dat mokkel. Wat? Wist hij het maar. Misschien waren het die X-Ray-ogen waarmee ze dwars door hem heen had gekeken. Zij had gezien wie hij was. Niet dat hij dat zelf wist, maar daar ging het niet om. Misschien waren het haar billen in de legging die ze eigenlijk niet had horen te dragen. Vet was ze geweest, vetgaaf.

De prins riep er een lakei bij. 'Hé dude, zie je deze schoen?' Hij moest het schreeuwen. Wat een takkenherrie. One of these days zette hij die discjockey tegen de muur. En die veejay meteen ook. Hij kreeg wat van die oogbollen die hem van overal aanstaarden. Alsof hij wat van ze aan had of zo. De lakei knikte. 'Ik wil wat erin zat, weet je wel.' Op het voorhoofd tegenover hem ontstond een groef. Net de focking Grand Canyon. Had hij daar niet ooit herten voor hun raap geschoten? Of was hij in de war met die olifanten in - hoe heette dat gat - Maleisië? Deed er niet toe.
'Nou?' probeerde de prins. 'Hef-tig', zei de lakei. Nou, die kon dus ook mooi naar zijn VUT fluiten. Te lui om voor de duvel te dansen, dat personeel van tegenwoordig. 'Waar wacht je nog op, eikel?! Hakken tegen elkaar, rechtsomkeert en zoeken met die hap!'
Intussen was de prins ongemerkt met de Nike het hoofd van de lakei aan het bewerken. Van de RVD moest hij voor dat soort geintjes nog eens in therapie. Ze konden hem nog meer vertellen. Dit was zijn koninkrijk, hij deed met zijn onderdanen wat hij wilde. Ze waren er voor zijn lol, niet te vergeten.
'Oké, oké, maak je niet druk, man', steunde de lakei. 'Maar heb je enig idee hoeveel van die wijven op zulke stappers rondlopen?'
'Dat kan me geen flikker schelen', brieste de prins. 'Al zijn het er een miljoen, weet je wel. Zorg dat je d'r vindt. Hup, hup, hup. Action!'

De volgende dag - hij had een koppijn van hier tot Tokio - werd hij al op het matje geroepen. Zo'n gladjanus zei tegen hem dat hij wat minder impulsief te werk moest gaan bij het vinden van 'een geschikte partner voor in het huwelijksbootje'. De prins ging bijna compleet, maar dan ook compleet over zijn nek. 'Wat een gezeik. Ik wil wippen, man! Stevig van bil, weet je wel?' Hij deed het even voor ook, pakte een denkbeeldige struise blonde bij haar middel en ramde hem zo'n twintig centimeter in het weke vlees. Dat zou die bitch leren.
Gladjanus had een ander idee. Zijne Majesteit kon beter zelf het land in trekken. Mooi uit oogpunt van PR of zoiets. 'Cool', zei de prins. Hij had toch geen reet te doen.

Zo gezegd, zo gedaan. De RVD gooide er een campagne tegenaan van heb-ik-jou-daar. Holy smoke, ze wilden hem wel heel erg graag onder de pannen hebben, zeg. De Nike in kwestie hing op iedere abri van het land. Het hele focking STER-blok was één grote Nike-spot. Ze zetten zelfs een luchtballon in met de vorm van een sportschoen. Daaruit werden dan zakjes bruidsuiker gegooid naar de aanvankelijk nog nietsvermoedende burgers. Een paar hadden natuurlijk weer geen helm op en moesten met bebloede koppen naar het ziekenhuis. Daar kwamen dus Kamervragen van. Gaf niet, vond Gladjanus. Allemaal frie publiecietie. Nog nooit had de prins zo vaak de schouders opgehaald. Hij kreeg er warempel kramp van. Dat was nog niet het ergste. Want op een dag reed er zo'n flitsende cabrio voor en moest hij daadwerkelijk instappen.
'Mag ik niet op de motor?' kreunde hij.
'U weet best dat uw rijbewijs u ontnomen is, sinds eh...', zei Gladjanus vanaf de achterbank, daar waar eigenlijk een lekker wijf met dito tieten hoorde te zitten. 'Bejaarden genoeg', mompelde de prins die liever niet aan zijn aanrijding met een rolstoel herinnerd wilde worden, al had het bewuste besje nog een alleszins fraaie salto gemaakt voor ze op het wegdek te pletter stortte.

Het doorknippen van lintjes was by far opwindender dan wat hij nu moest doen. Alleen de eerste dag al schoof hij de Nike om 1.435 stinkende, walmende, meurende poten waarvan de meeste nog roodgelakt waren ook. Als hij ergens een hekel aan had, dan was het wel rode nagellak. Volgens zijn therapeut omdat blauw bloed van nature anticommunistisch was. Onzin, hij hield gewoon van puur natuur, weet je wel.
's Avonds was hij bekaf. Zoiets als na een avondje stappen maar dan echt.
'Kijk dan, ik ga dood, man!' Gladjanus was niet onder de indruk. 'Het gaat fantastisch, Majesteit. SBS6 zendt het laif uit en ook de andere netten zitten er bovenop. Praim taim! De kijkcijfers schieten door het plafond. Zijne Majesteit is nog nooit zo populair geweest!'
'Populair, my ass', zuchtte de prins. 'Ik heb vandaag alleen maar doorzonwoningen gezien. Dat ze daarin willen wonen, trouwens. Mijn konijnen leven nog beter, tenminste, als ik ze zou hebben. Ze was een punker, man. Hoe vaak moet ik dat nog zeggen? We zoeken op de verkeerde plaatsen. Kraakpanden, die moeten we hebben!'
'Ik verzeker u dat we haar zullen vinden, Majesteit', zei Gladjanus.

Ze vonden haar niet, niet de volgende dag en ook niet de dag daarop. Tegen die tijd had de prins schaapachtig glimlachend bedacht dat hij voor het eerst in zijn leven aan het werk was en meteen spijt gehad als haren op zijn hoofd dat hij die no good-Nike niet meteen had weggesodemieterd. Werken? Dat deed het klootjesvolk om met belastingcentjes in zijn levensonderhoud te voorzien terwijl ze hem er nog dankbaar voor waren ook. Nee, de prins wist het zeker, hij was in de hel beland.

'Zullen we vandaag eens stout doen?' vroeg Gladjanus. Hij lachte zoals de prins Hannibal Lecter had zien doen in de film 'The silence of the lambs'. Die had hij moeten zien in de tijd dat de Oranjemafia nog dacht dat hem cultuur kon worden bijgebracht. De prins was moe. Doodmoe. Toch waren het niet zozeer de prins' gedachten als wel zijn reflexen die ervoor zorgden dat hij als bij toverslag nog meer aan de zwaartekracht toegaf en bijna in de lederen bekleding verdween.

Reden ze daar door een met lindebomen omzoomde laan, kreeg de cabriolet een klapband, hetgeen volgens de fabrikant niet meer dan eens in de 1.067.988 kilometer hoorde te gebeuren (alsof iemand ooit zo lang in die kutauto's bleef rijden!). What the heck? Het gebeurde gewoon. De schrijver wilde het en naar diens pijpen hebben lezers uit de aard der zaak te dansen. So be it, soit, het zij zo.

Pang! De prins keek er niet eens van op. Hij dacht namelijk aan Chianti met mensenlever. Maar Gladjanus had zich, vanaf zijn positie op de achterbank langs de anoniem te blijven chauffeur tussen het rem- en het gaspedaal weten te wringen. Exact 13,72 meter verder kwamen ze tegen de stoeprand tot stilstand.

Als uit een droom ontwakend, keek de prins op. Hij wist sinds heel, heel kort dat hij in werkelijkheid kannibaal was. Stond daar... dat. Een ander aanwijzend voornaamwoord was er niet voor. Het was blond. Daar was alles mee gezegd. Een matras waaruit wat stro stak. En ze had die ene Nike aan. De andere voet was bloot, ontstellend bloot, zo'n bloot waarvan je, als je vrouw erbij is, vlug wegzapt. Ze stak die blote, die ontstellend blote voet uitnodigend uit. Wiebelende tenen. Vijf dansende worstjes. Vuurrood gelakte nagels. Ko - ontzettend - lere, ty - verschrikkelijk – fus, dat ontbrak er nog maar aan.
'Maxima', hijgde ze. De prins verstond het verkeerd. Hij dacht dat hij niet verder in de problemen kon raken... en hij had gelijk. 'Een teef in een mantelpak!' schreeuwde hij. Om zijn lippen verscheen schuim.

Het laatste dat de 5,6 miljoen kijkers vernamen die op de bewuste avond hadden afgestemd op het programma 'De Droom van de Kroon', vlak voor de uitzending om zogenaamd technische redenen abrupt werd onderbroken, was een langgerekt 'nee!' De RVD zou desgevraagd beweren dat de stem toebehoorde aan een overspannen medewerker die, de oplettende lezer raadt het al, niemand minder was dan Gladjanus. Maar wij weten beter. Dit is immers een sprookje. Zij leefden dus nog lang en gekunsteld, sorry, gelukkig.

Being Nils Holgersson

2010-02-07T16:30:00.002+01:00

De winter was lang geweest, alle kleur was uit de wereld gezogen. Het gras lag er zo vaalgroen bij dat het grijs was. Hier en daar restten nog wat plakken sneeuw die meer zwart dan wit waren. Dof ijs bedekte nog steeds het grootste gedeelte van de vijver, terwijl in een wak met gekarteld water meerkoeten en ganzen als schaakstukken dreven.

Toen betrad ik het toneel. Als op commando zwenkten de ganzen hun koppen in mijn richting. Meteen ook lieten ze van zich horen. 'Gak? Gak!' En dat dan dertigvoudig en net niet helemaal in koor. Naarmate ik naderde, legden de uitroeptekens de vraagtekens het zwijgen op. Zestig ogen waren op mij gericht. Ik meende zelfs dat het voelbaar was, als een trilling in de overigens loden lucht. Honger, dacht ik, die arme beesten verrekken natuurlijk van de honger.

Reeds waren de ganzen zich naar de waterkant aan het begeven. Intussen stond ik op een splitsing. Het pad omhoog leidde naar een bankje. Het perfecte rekwisiet voor een sjekkie, besloot ik.

Eenmaal gezeten, waren de ganzen tot het onderste pad gevorderd. Nog steeds adresseerden ze hun 'gaks' aan mij en de vraagtekens hadden alle verloren terrein heroverd.

'Mueslirepen!' schoot me te binnen, 'in mijn rugzak heb ik er een paar.' Toch wachtte ik nog even met de voedseldistributie. Hoever zouden de beesten gaan? Er was nog steeds een meter of vijf vrij steile helling te overbruggen om bij mij te geraken.
Ze zetten door, leken oogcontact met me te zoeken, zachter gakkend met iedere waggel. Ik vergat warempel een sjekkie te draaien.

Daar zit ik dan, op een bankje in een park en mijn blikveld is geheel gevuld met witte ganzen.
'Jullie zijn wel heel brutaal, hè?' stel ik vast.
'Gak', zeggen de ganzen. Geen vraag- of uitroeptekens te bespeuren.
'Hebben jullie zo'n honger?' vraag ik.
'Gak!' zegt de gans die het dichtste bij staat.
'Aha', zeg ik, 'haantje de voorste. Weet je wat? Ik heb iets voor jullie.'
Ik begin in mijn rugzak te woelen en een zacht gakken gaat op. De ganzen dringen op. Er zit nu nog maar dertig centimeter tussen de voorste en mij.
'Hoho', zeg ik. 'Als ware cinefiel heb ik natuurlijk The Birds gezien, van Hitchcock. Dus we gedragen ons wel een beetje, hè?'
'Gak', prevelt haantje de voorste, waarna de anderen haast gedwee volgen, net niet helemaal in koor.

En zo geschiedde dat op een grijze middag in het Sportpark te Hilversum een schrijver dertig witte ganzen uit zijn hand liet eten, ieder keurig op de beurt. Toen naderde een hond en trokken ze zich, na heel gewichtig te hebben gedaan met hun vleugels, terug naar de waterkant.

Ik liep naar het station en herinnerde me wat ik onlangs ergens gelezen had: er was bewezen dat mieren- en bijenvolken één organisme vormen. Zonder dat ze met draadjes aan elkaar vast zitten, maakt het individu gebruik van de intelligentie van het collectief. Dat kon alleen maar betekenen dat er meer was tussen hemel en aarde. Want we kunnen het weliswaar niet zien, maar de bijen en de mieren zijn wel degelijk met elkaar verbonden. Ik grinnikte. 'Gans?' dacht ik, 'dat is gewoon een ander woord voor geheel.'

Meer van mij over ganzen: klik hier.

Writer's block

2010-01-29T02:08:00.002+01:00

Als biddende roofvogels zweven mijn vingers boven het toetsenbord. Mijn hoofd is een spinnenweb. Overal kleverige verbindingen waartussen vonken springen. Chemie, kettingreacties. Iedere gedachte ontpopt zich als een andere. Bij tientallen dienen ze zich aan, schreeuwen schril om voorrang. Ik sluit de ogen terwijl ik al niets zag, probeer me te concentreren. Structuur, ik moet er structuur in aanbrengen. Blijft de vraag in wat. Het nog niet geschreven verhaal, waar is het dan? Ik zucht. Het witte beeldscherm is een poolvlakte. De cursor wenkt uitdagend. Zal ik? Amundsen, waan ik me. Schrijven is een expeditie door het ongerepte. Helaas is de uitrusting zoek. Er is slechts taal.

Ik leun achterover, draai een sigaret, tuur naar die witte einder, denk aan een gedicht van Bernlef. ‘Duizend dorre herfstbladeren voor mijn deur brengen mij op geen enkele gedachte.’ Bernlef is een leugenaar. Want hij vertrouwde die zin toch mooi aan het papier toe. Ik ben nog niet zover. Het verhaal wil nog niet komen. Ik weet niet waar ik het moet zoeken. Pythia. In de Oudheid gingen ze met hun snufferd boven een spleet hangen en snoven giftige dampen in. Vanzelf volgde wartaal die door tolken in verstaanbaar Grieks werd vertaald. Ik moet het, vrees ik, met de sigaret doen die ik net heb aangestoken. Ook giftig, maar niet zo inspirerend.

Waarom wanhopen? Het is eerder gebeurd. Hoe vaak heb ik niet zo voor het beeldscherm gezeten, haast apathisch starend naar die beledigende leegte? Ineens kwam het dan. Mitrailleursalvo’s van het toetsenbord. De verwondering daarna. De blik op het horloge. Was er werkelijk zoveel tijd verstreken? Schrijven, bedacht ik dan, stelt niets voor. Je opent een ader. Meer niet. Maar hier, nu, wil het niet. Geen inspiratie die volgens sommigen transpiratie is. Of zou moeten zijn. Ik draai nog maar een sigaret en ontdek dat er nog één in de asbak ligt te branden. Zielig. Wat ik aan het doen ben, is hoogstens goed voor de tabaksindustrie. Bah. Waarom komt er nou niets?

Ik fluit tussen de tanden. Tenminste iets geproduceerd. Een geluidje. Nee, dames en heren, daar moeten we niet te licht over denken, over zo’n geluidje. Want de volgende stap is een woord. En als je die aaneenrijgt, nou dan is het spel op de wagen, hoor! Voor je het weet heb je een verhaal. Tenminste, als het meezit. Ik blaas rook tegen het lege beeldscherm. Lekker puh.

Shit, driewerf shit. Ik sta op, ga voor het raam staan. Ik zie bomen hun kale armen als in wanhoop naar de grijze hemel uitstrekken. In de negentiende eeuw had ik kunnen volstaan met een naturalistische beschrijving van dit uitzicht. Ik zou kunnen schetsen welk een dans de wind met de takken danst. Een wals, nee toch een tango. Lof zou in de rederijkerskamer mijn deel zijn. In de 21-ste eeuw kan ik daarmee niet meer aankomen. Iedereen weet inmiddels hoe een boom eruit ziet. Nogmaals lopen mijn longen vanzelf leeg. Zo kom ik niet verder. Ik ga me weer voor het beeldscherm zitten vervelen. Ledigheid is des duivels oorkussen, wat u zegt. Ik haal diep adem en rek me uit. Het volgende moment typ ik het. Zomaar. Als biddende roofvogels zweven mijn vingers boven het toetsenbord.

Sjalom, Insj'Allah

2010-01-19T19:46:00.002+01:00

De vraag was niet of.
De vraag was waar.

Hoeveel haltes nog?
Als het gebeurde, als hij aan het touwtje trok dat het bovenste kootje van zijn wijsvinger al minutenlang omwikkelde, was dat het laatste dat hij zou doen. Dan zou er een flits zijn, wie weet zelfs een vleugje geur van kruit en een fractie pijn. Misschien zou hij de knal nog horen, misschien ook niet. Als hij aan het koordje trok dat inmiddels het puntje van zijn wijsvinger afbond, stierf hij. Als hij deed wat Allah van hem verlangde, werd hij martelaar. Hij ademde in, voelde zijn borst zwellen ondanks het korset van explosieven. Hij was uitverkoren.
Een knik van de immam in zijn richting, meer niet. Hij had geknield. Hiervoor had hij geleefd. Er zwol een zon in hem, een grotere dankbaarheid had hij nooit gevoeld. Hij herinnerde zich het gezang daarna, het ritmisch klappen van de handen, de kreten. ‘Allah is groot!’ Zijn kameraden die hem zoenden, op zijn schouders sloegen. De tranen in hun ogen. Zijn portret zou eeuwig de wanden sieren in de Gaza-strook.

In haar gromt de dieselmotor als een storm die alleen wordt onderbroken wanneer de chauffeur schakelt en de bus tandenknarsend rilt. Het is warm. Het is altijd warm in Tel Aviv. Alleen in de bus wringt de hitte zich als een slang om haar hals. De ramen staan open. Maar de tocht hijgt haar in de nek, kruipt onder haar kleren en dringt tot in haar poriën door, net zoals de bus zich door het drukke verkeer op de Ibn Gvirol wurmt. Ze probeert naar buiten te kijken. Ze ziet een etalage van een kledingwinkel voorbijglijden. Poppen, dode poppen.
Au! Iemand botst met zijn heup tegen de hare. Ze werpt een boze blik opzij. Niemand ziet het haar doen. Of wacht, er is een Palestijn die naar haar staart. De wegen zijn hobbelig. Waarom zet niet iedereen zich schrap, zoals zij? Ze haat haar medepassagiers. Ze staan te dichtbij. Ze stinken naar zweet. Ze haat alle mensen in de bus. Hoe meer er zijn, des te groter het risico.
Hoeveel haltes nog?

Hij keek om zich heen. Het was spitsuur, de bus was vol. Mooi. Hij zou wereldnieuws zijn. Thuis zouden honderden mensen zijn portret door de buurt dragen. Er zou met de Palestijnse vlag worden gezwaaid. De vrouwen zouden joelen, terwijl zijn kameraden met hun wapens in de lucht vuurden.

De vraag was niet of.
De vraag was wanneer.

Nog drie haltes. Dan zou de bus stoppen bij het kruispunt van de Ibn Gvirol en de Arlozorov, de drukste verkeersaders van Tel Aviv. Nog meer passagiers. Volle perrons. Nog drie haltes. Dan zou hij het doen.

Nog twee haltes. Ze kijkt naar de grond. Sigarettenpeuken, waarin je soms de filters kunt herkennen. Zandkorrels die omhoog springen als de bus over een hobbel rijdt. Ze wil dat de tijd sneller gaat. Ze wil nu uitstappen en de tweehonderd meter lopen die haar van het veilige huis scheiden. Ze zucht en laat haar blik weer dwalen. Die Palestijn kijkt nog steeds naar haar. Viezerik. Alle Palestijnen zijn viezeriken. Hoewel, niet als ze er één oog in oog spreekt. Maar als volk zijn ze niet te vertrouwen. Ze laten bommen ontploffen in volle bussen. Tussen de bovenlijven van de anderen door vangt ze een glimp op van het Yitzak Rabin-plein. Ze heeft op hem gestemd. Rabin is vermoord. Een orthodoxe Christen verloor zijn hersens. Ze weet niet hoe het verder moet met Israël. Het is te ingewikkeld, de haat te groot. Vrede? Onmogelijk. Sjalom? Alleen door een wonder.

Twee te gaan. Hij had al een tijd naar haar gekeken. Toch zag hij haar voor het eerst. Ze was mooi. Ze zou er zeker aan gaan. Niet erg. Ze was mooi, maar Joods. Joden hadden hun geboortegrond ingepikt. Joden sloopten hun huizen met bulldozers. Joden zeiden dat ze vrede wilden. Maar als Palestijnen naar hun werk wilden, werden ze aangehouden. Alles werd gecontroleerd en doorzocht zodat ze te laat kwamen en ontslagen werden. Joden waren leugenaars. Ze praatten over Sjalom, maar lanceerden lasergestuurde raketten. Joden waren monsters.

De vraag was niet of.
De vraag was waar.

Hoeveel haltes nog? Eén. Die Palestijn blijft naar haar kijken. Ze gebruiken vaak zelfmoordenaars. Mensen die zichzelf opblazen. Ze zijn gek. Hoever moet je komen om te geloven dat je als martelaar sterft? Dat je dood iets uithaalt? Dat je niet inziet dat je dood alleen maar olie op het vuur is? Ze hoort ze: het huilen van de sirenes, de jammerklachten van gewonden. Ze ziet ze: de beelden van ledematen die onder een jas uitsteken, het bloed dat zwart over het asfalt meandert. Ze kijkt naar de Palestijn. Ze weet het. Zomaar. Ineens. Hier is ze al jaren bang voor. Het is niet zoals ze altijd gedacht heeft. Ze voelt een kalmte die ze niet kent. Ze ademt diep in en uit. Vreemd, ze heeft het niet warm meer. Ze priemt haar ogen in de zijne.

De Jodin keek naar hem zoals zijn moeder wel eens naar hem keek: alsof ze zijn gedachten kon lezen. De jodin zag de angst in zijn ogen die hij ook in de hare herkende. Hoe lang nog? Het gebrom van de motor, het gefladder van een krant die iemand las, stemmen, ze werden een draaikolk. Hoe lang nog? Zijn oksels waren klam, zweetdruppels beten in zijn ogen, zijn hart klopte in de keel. Hoe lang nog? Misschien was zojuist de laatste minuut van zijn leven ingegaan. Alles wat hij zag, hoorde, rook en voelde zou ophouden. De gedachte was absurd. Hij sloeg de ogen neer, dacht aan zijn plicht. Zijn wijsvinger voelde al dood.

Zoals hij daar staat, de ogen als beschaamd op de grond gericht. Zweetdruppels op zijn voorhoofd. Het tegendeel van een held. Een menselijk wezen, iel, fragiel, dat op het punt staat zelfmoord te plegen en zoveel mogelijk anderen in zijn dood mee te slepen. Hij moet haar aankijken. Ze wil weten wat hem bezielt.

Haar ogen waren magneten. Hij kende de instructies: vermijd oogcontact, praat met niemand, het zijn Joden, vergeet dat niet!
Zij was anders.
Hij klemde de kiezen op elkaar. De vraag was niet of. De vraag was wanneer. De bus trok op. Een schokje ging door de passagiers telkens als de chauffeur schakelde. Als kegels veerden ze terug. Wat hij ging doen, was voorbestemd. Hoe kon hij trouwens de anderen onder ogen komen als hij faalde? Hij kon zeggen dat het mechanisme niet werkte, maar wie zou hem geloven?

Misschien heeft ze zich het gevaar verbeeld. Nog een paar honderd meter en dan mag ze eruit. Toch is er iets met hem. Hij kijkt naar haar zoals een ondeugende zoon naar zijn moeder. Hij kijkt dapper terug, maar zijn ogen bekennen de leugen die hij met zijn mond ontkent. Fatalisme, dat is het. Als hij echt gelooft dat zijn dood, vandaag, in deze bus, in de sterren geschreven staat, zal er een bloedbad volgen. De gedachte laat haar vreemd koud. Ze kijkt de Palestijn aan. Hij heeft mooie, donkere ogen. Ze glimlacht. Het gebeurt vanzelf.

Hij voelde hoe hij bloosde. De chauffeur schakelde terug, de bus minderde vaart. Seconden voor zijn dood lachte een vrouw naar hem. Wat wilde Allah daarmee zeggen, dat het goed was? Bij de les blijven, dacht hij. Hij moest het doen als de bus bijna stilstond, wanneer de deuren al open zwaaiden, op het moment dat de nieuwe passagiers zich op de perrons verdrongen. Die ogen. Ze bleven hem aankijken. Zijn mondhoeken gingen omhoog. Hij kon er niets aan doen.

Hij lacht terug, ziet ze. Hij ziet er leuk uit zo. Jongensachtig verlegen. Een mens van vlees en bloed die denkt dat hij een pion is op Allah’s schaakbord. Een serie schokjes gaat door de passagiers. De bus staat bijna stil. Buiten vormen de hoofden op het perron een branding. Nu of nooit. Ze spreekt het woord.

Ze liet hem kort haar lange wimpers zien. Ze leek iets te zeggen. Hij haalde de wenkbrauwen op. Toen zag hij wat ze bedoelde. ‘Sjalom,’ las hij op haar lippen. Langzaam tilde hij zijn kin op.

Hij begrijpt de boodschap, want hij knikt. Verdriet trekt als een wolk over zijn gezicht. Hij maakt een hulpeloos gebaar met één arm. De andere is half verdwenen onder zijn burnous. Toe, kijk weer naar me, denkt ze.

Hij keek haar opnieuw aan. ‘Vrede,’ las hij nog eens.
Nu of nooit.
‘Insj’Allah,’ prevelde hij.

‘Zo God het wil,’ beaamt ze, haalt adem en sluit de ogen.

De vraag was niet waar.
De vraag was niet wanneer.
De vraag is of.

Het fluisterduister

2010-01-16T19:23:00.003+01:00

Waarschuwing: deze tekst is niet geschikt voor jonge lezers.

Nog één scène te gaan. Een anale. Hoever is Dick? Nog steeds aan de voorbereiding bezig. Hij zit met een rood hoofd aan zijn lul te trekken. Geen resultaat tot zover. Nu ja, het is ook nog maar een half uur geleden dat hij in mijn gezicht ejaculeerde. Verlekkerd heb ik zijn imposante geval schoon gelikt. Ik hoefde niet eens te acteren. Pijpen. Dat is mijn handelsmerk. Heerlijk om al die energie in zo’n mannenlijf in me op te zuigen. Toch baal ik nu. Het duurt te lang. Dick wordt ervoor betaald om tenminste tweemaal per dag zijn ding te doen. Het is allemaal een kwestie van concentratie. Werk. Niets meer, niets minder. Leuk werk, daar niet van. Lekker vooral. God, ik lust wel pap van seks.

Het fluisterduister was begonnen. Zo noemde haar vader het als iedereen naar bed was. Het was niet iedere avond zo. Het gebeurde pas als haar vader de badkamer in was gekomen, juist als zij aan het douchen was. Hij zocht dan iets. Een toiletrol, wat ook. Maar zij wist de werkelijke reden. Ze was zijn prinsesje. Met de ogen dicht voelde ze hoe zijn ogen haar lichaam aftastten, net als de spons waarmee zij over haar venusheuvel voelde.

Of ik Dick niet een beetje wil helpen, vraagt de regisseur. Dank je de koekkoek! Voor het oog van de camera doe ik alles, laat ik me, als het scenario dat voorschrijft, desnoods door drie man tegelijk neuken. Maar daarbuiten ben ik van mezelf en doe ik wat ik wil. Het is maar dat u het weet. Laat die preutse scriptgirl die de hele tijd met zo’n gezicht rondloopt van ‘hier hoor ik niet bij’, maar hand- en spandiensten verlenen. Ik ben hier verdomme de diva. Laten we dat even niet vergeten. Voor je het weet denkt iedereen dat-ie zijn pik in mij mag steken. Die geluidsman bijvoorbeeld. Al sinds het begin van de opnamen klakt-ie met zijn tong, telkens als we elkaar toevallig passeren. Nou, vergeet het maar, jongen, deze dame is een dame, ook al zegt de hele wereld dat ik een exhibitionistische slet ben. Hypocriete zooi. Eergisteren was hier nog zo’n team van een commerciële zender. Onder het mom van een documentaire even uitgebreid in mijn kruis loeren. Spread eagle. Ik draai er mijn hand niet voor om. Waarom ik doe wat ik doe, vroeg de zogenaamde journalist met een blos van oor tot oor. Ik liet hem mijn borsten zien die ik onlangs nog à raison van twintig ruggen heb laten liften. 'Omdat dit de mooiste tieten zijn van het westelijk halfrond,' zei ik, 'omdat alle mannen, als ze eerlijk zouden zijn, niets liever zouden willen dan deze twee memmen op en neer te zien gaan, terwijl ik ze naar de hemel neuk.' Dat knippen ze er vast uit. Te provocerend. Te waar.

Ze lag op bed, de lakens opgetrokken tot de kin. Haar hart klopte al in haar keel. In de slaapkamer van haar ouders was het na het gebruikelijke gestommel stil geworden. Ze trok haar slipje alvast uit. Ze was al nat. Haar vingers gingen vanzelf naar beneden.

Met mijn wijsvinger masseer ik mijn anus. Van tevoren heb ik er op het toilet met een pergulator alvast glijmiddel in gespoten. Dan gaat het gemakkelijker dadelijk. Als ik zo naar Dick kijk, houdt hij het kunstje niet lang vol. Nog steeds is hij bezig zijn zaak in de steigers te zetten. Niets moois aan hem, zo met die verbeten trek om zijn lippen. Daarnet, met die tandpastagrijns, al zijn spieren gespannen als kabels, dat had wel wat. Nu is hij een ballon. Misschien, als ik zijn indrukwekkende eikel eraf bijt, dat de lucht er zo uitloopt. En dat staat dan als ‘lustmachine’ op de posters. Intussen blijft het hier een chaos. Mensen - waarom toch zoveel? - lopen onduidelijke dingen te doen met kabels en lampen. En altijd wel weer een scheldpartij. Ergens. Dat de catering niet deugt. Dat het script kloten is. Dat iemand een kop koffie omver heeft gelopen. Afijn. Het zal mijn tijd wel duren. Ik ben er klaar voor.

Hoorde zij daar een deur piepen? Nee. Misschien was het haar adem wel. Ze hijgde. Ze moest oppassen. Ze wilde niet in slaap vallen. Ze wilde wakker zijn als het gebeurde. Als ze sliep, was het zo plotseling.

Dick heeft eindelijk iets wat op een erectie lijkt. Hij blijft aan zijn kapitaalgoed frunniken als we onze posities innemen. Het is de bedoeling dat ik schrijlings op hem ga zitten, zodat mijn borsten goed in beeld komen. Het gaat niet van een leien dakje. Ik moet al mijn charmes in de strijd zetten. De camera focust gelukkig op mijn gezicht, zodat het gestuntel daar beneden de toeschouwers bespaard blijft. Ik laat mijn tong over mijn lippen gaan. Een slang op zoek naar prooi. Dat doet het altijd goed. Hè, hè. Hij zit erin. Ik begin te rijen. Calamity Jane op een paard. We hebben afgesproken dat hij me een teken geeft als hij bijna zover is. Klaarkomen van mannen is een risico. We krijgen geen kans het opnieuw te doen. Over het geluid hoeven we ons geen zorgen te maken. Dat wordt later ingedubt.

Ze hield de adem in. Kraken. Gedempte voetstappen. Het kon ook haar moeder zijn die naar het toilet moest. Nee, de slaapkamerdeur zwaaide open. Een reepje licht. Haar vader. Op zijn tenen. Ze kon zijn gezicht niet zien. Een schim. Even, heel even was ze bang. Toen tilde hij het laken op en gleed hij naast haar in bed.
'Je wilt toch dat papa je lief vindt?'
Die zachte stem. Ze voelde hoe ze open ging.

'Nog een beetje,' hijgt Dick. 'Jaaaa, goed zo.' Dit is waar het genot overgaat in routine. Ik let meer op hem dan op mezelf. Niettemin fake ik mijn derde orgasme die dag. Het werkt. Dick duwt me van hem af. 'Cut!' roept de regisseur.

Doodstil. Ogen dicht. Zijn vingers streelden haar buik. Ze moesten zich haasten. Niemand mocht dit merken. Dit was hun geheim.
'Opschieten, pap,' bibberde haar stem.

'Roll it!' Op zijn hondjes. Eén van mijn favoriete standjes. Als Dick me binnendringt, voel ik een pijnscheut. Pijn is fijn. 'Ja, dieper!' hoor ik mezelf smeken. 'Neuk me, neuk me hard!' Ik meen het. Ik wil dat hij me open rijt.

Dat grommen. Vlak voor haar buik nat werd. Dat vond ze eng. Daarvoor voelde het zware hijgende lijf dat ritmisch in haar bewoog, als een deken. Hij zou haar beschermen. Hij zou de enige zijn die echt van haar hield. Dichtbij, o, wat was hij heerlijk dichtbij zo.

Shit. Alweer voorbij. Zuchtend en steunend komt Dick klaar. Ik voel iets op mijn rug druppelen. Het is maar heel even warm. Dan is het koud, ijskoud.
'Goed zo?' vraag ik de regisseur. Ik draai het hoofd en kijk recht in de lens. Een rood lampje. We draaien nog steeds. Snel sla ik een handdoek om me heen. 'Zet dat godverdomde kolereding uit!'

De strijdbaarheid van een slechte verliezer

2010-01-12T19:18:00.002+01:00

'Dus u beweert dat u niet door het rode licht bent gereden?'
'Dat zeg ik niet. Ik zeg alleen dat als het verkeerslicht aan de ene kant van het kruispunt groen is, dit impliceert dat het aan de andere kant rood is.'
'Tegen de politie zei u iets heel anders.'
'Integendeel, ik wil hier overigens nog maar eens benadrukken dat ik de autoriteiten alle medewerking heb verleend.'
'Dus u heeft niet geprobeerd de plaats delict te ontvluchten?'
'Welnee, ik had zin om te joggen.'
'Jokken, bedoelt u?'
'Houdt u op met uw insinuaties. Ik heb in het terzake opgemaakte procesverbaal klip en klaar duidelijk gemaakt dat er mogelijk sprake was van een verkeersovertreding. Mogelijk, hoort u wel? Ik heb er niet eens bij gezegd wie de eventuele pleger van het misdrijf is.'
'Maar de getuigen dan? Er zijn nota bene talloze omstanders die u nog gewaarschuwd hebben toen het licht op oranje sprong!'
'De mening van de buitenwacht lap ik aan mijn laars, met uw welnemen, want die heeft als zodanig niets met de verkeersovertreding te maken.'
'Neemt u me niet kwalijk, hoor. Op camera is vastgelegd hoe u door rood reed, u staat er gekleurd op, het heeft geen zin te ontkennen.'
'Ik geloof het zelf toch?'
'Inderdaad. En u bent de enige die het gelooft. Weet u wat u moet doen? De politiek ingaan!'
'Goed idee, dat ga ik eens over overwegen.'

Strandbloempje

2010-01-11T19:21:00.002+01:00

Ze ziet hem. Hij haar niet.
Dat is niet erg. Alles liever dan gezien worden.

Ze heeft haar armen om de knieën geslagen. Zo blijft haar bovenstukje verborgen. Dit jaar draagt ze het voor het eerst. Niet dat er veel te verbergen valt. Ze zou wel willen wegzinken in het Donald Duck-strandlaken dat ineens veel te kinderachtig is.

Als hij achter de bal aan rent, stuift er zand op, zodat het lijkt alsof hij op wolken loopt. De manier waarop zijn spieren zich spannen, doet iets met haar buik. Een honger die ze niet begrijpt. Zouden die meiden dat nou ook hebben? Ze pakken de bal af, lopen treiterend heupwiegend weg, zetten een sprint in als hij ze eindelijk achterna komt, gillen ‘neeee’, maar bedoelen ja. Dat aanstellen. Ze haat het. En hij? Hij lacht zijn witte tanden bloot en houdt de veroverde bal hoog, zoals ze wel eens een voetballer op tv heeft zien doen.

Nu is hij vlakbij. Ze houdt de adem in, gluurt door haar wimpers. Hij draait zich alweer om. Gelukkig. Zijn bezwete lijf. Een rilling gaat over haar ruggengraat naar beneden, ver naar beneden. Ze is al twee keer ongesteld geweest. Dit is anders. Dit is nieuw.

Ze leest wat in het boekje dat ze van haar moeder heeft geleend. ‘Als hartstocht bloeit’. Op de omslag kijken een vrouw en een man elkaar diep in de ogen.

Hij. Zij. Met haar ogen dicht ziet ze hoe hij haar herkent. Hij zou haar ontvoeren naar een verlaten bocht. Hij zou haar neerleggen in de schaduw van een palmboom. En dan? Hij zou het haar vertellen, met zijn ogen, in het licht van de ondergaande zon.

De bal schampt haar. ‘Au!’ roept ze. Het boekje is uit haar handen gevallen. Ze wil het oprapen als er een schaduw op valt. Ze kijkt op. De zon tovert een aureool om de vorm.
‘Heb je je pijn gedaan?’
Hij is het en hij praat tegen haar. Op de achtergrond zijn de meiden stil gevallen, wachten met de handen in de zij af.
‘Gaat wel,’ stottert ze.
Hij doet een stap opzij. Nu kan ze zijn gezicht beter zien. Zwarte krulletjes. Guitige bruine ogen. Zweetdruppeltjes. Hij lacht naar haar. Geen gemene lach, zoals die van de jongens op school. Ze heeft ineens overal kippenvel.
‘Hoe heet je?’
Hij vraagt haar iets! Ze giechelt. Ze kan er niets aan doen.
‘Hoe heet je?’
Nog eens. Hij knielt neer, zoekt haar ogen. Ze moet wegkijken. Ze moet zich nog kleiner maken, omklemt haar knieën alsof haar leven ervan afhangt.
‘Veronica,’ zegt ze tegen het zand.
‘Da’s een prachtige naam,’ zegt hij. ‘Sorry, Veronica, ik zal het nooit meer doen.’
Voorzichtig tilt ze haar gezicht op. Weer die lach. Naar haar.
‘Dag Veronica.’
Hij staat op. Ze ziet hoe zijn kuitspieren zich spannen.
‘Dag,’ zegt ze.
Ze is nog nooit zo gelukkig geweest.

Handel

2010-01-05T18:09:00.004+01:00

Hij zei dat je wakker blijft als je verhalen vertelt. Het is je fantasie die je op de been houdt. Dingen die je verzint, dingen die niet echt zijn, helpen je de werkelijkheid te doorstaan. Dat zei Sergei Lobanowsky. Hij en ik vertelden elkaar verhalen, die nacht op het Ladogameer. Ik heb ze onthouden. Niet omdat ik tien keer bijna stierf, toen en daar. Die nacht is met een gekarteld mes in mijn geheugen gegrift omdat ik me sindsdien afvraag of mensen, om niet te sterven, dingen doen die nog erger zijn dan sterven.

Ik zat aan het stuur, dat weet ik nog. Ik had een stok tussen de stoel en het gaspedaal geklemd. Ik had geen gevoel meer in mijn rechtervoet. De poolwind sneed dwars door de cabine heen. Ik droeg twee truien, een muts, handschoenen en meerdere paren sokken. Het voelde desondanks alsof ik naakt was. Sergei was er ook niet al te best aan toe. Hij kon zijn vingertoppen niet meer bewegen, klaagde hij. Op mijn horloge kijken was onmogelijk. Ik had mijn beide handen nodig om te sturen en te schakelen. Het had al een ochtend, een middag en een avond geduurd. Inmiddels was het nacht. Twintig uur, schatte ik. Minstens. Zelfs wisselen van stoel deden we rijdend - we waren telkens een knoop van ledematen, die minder komisch werd naarmate het duurde. Als we moesten piesen, deden we dat uit het raam en grapten minder en minder over bevroren ballen. Twee keer waren we gestopt. Om de benzine bij te vullen. De lege blikken lieten we liggen. Zo was de route gemarkeerd: met lege benzineblikken. Soms, als het bewolkt was en de bommenwerpers niet konden vliegen, werden ze aangestoken en reden we door een oranje mist. Tenminste wist je dan dat er ijs was, daar waar je de vuren zag branden. IJs, geen wak, waarin een vrachtwagen kon verdwijnen, in een paar tellen maar. Je zag nog wat luchtbellen. Dat was dat. Er kwam nooit meer iemand boven. Afgezien van de twee pauzes, had het brommen van de motor constant geklonken. Er rammelde van alles. Het staal vibreerde, zodat zelfs onze stemmen, hoe hard we ook schreeuwden, merkwaardig trilden - en schreeuwen moesten we om elkaar te kunnen verstaan.
Hij had zich naar mij toe gebogen, was vlakbij. Te vlakbij. Onwillekeurig spande ik de spieren in mijn bovenbenen. ‘Op de terugweg,’ hijgde Sergei, ‘nemen we iets mee.’
Ik knikte. Sergei had dat elk van de zes keren gezegd dat wij het tochtje naar Leningrad hadden gemaakt. Ik keek nergens meer van op.
‘Iets speciaals!’ Zijn adem plakte vochtig op mijn oor en leek daarna al bevroren.
Iets speciaals? Dat was nieuw. Ik zocht zijn gezicht. Hij vermeed mijn ogen, liet zich zakken op zijn stoel en keek naar de voorruit die haast niets anders prijs gaf dan glas. We reden praktisch blind. De koplampen moesten uit. Roken was verboden. De Duitse piloten konden ons ruiken. Af en toe zag ik de vage contouren van onze voorganger. Dan wist ik dat ik goed zat. Verder vertrouwde ik op het kompas. Daar en toen was die gedachte er voor het eerst: er klopt iets niet. Sergei was anders. Er was dat trekje bij zijn linkermondhoek, dat ik nog niet had gezien. Ondanks de kou meende ik minuscule zweetdruppels aan zijn snorharen te zien kleven, als dauw aan gras.
‘Wat is het dit keer,’ schreeuwde ik, ‘schilderijen, goud, zilver?’ Ik probeerde erbij te lachen. Ik kon niet wat Sergei deed. Maar ik deelde in de winst. Ik was medeplichtig, bij voorbaat. Het schuldgevoel was een steen die ik had ingeslikt. Toch deed ik alsof niets aan de hand was. Ik weet niet waarom. Misschien had ik een voorgevoel, wilde ik alles bij het oude houden.
Hij keek een moment door de zijruit, zwaaide zijn gezicht toen in mijn richting. Het onweerde in zijn ogen.
‘Juwelen!’ riep hij en lachte die lach die ik nooit zal vergeten, omdat die lach overging in het geronk van de duikbommenwerpers. Ik herinner me nog dat ik het gedacht heb, vlak voor er slechts angst was: hij bedoelt iets anders, de schoft bedoelt iets anders. Wat is erger dan jatten, van mensen die hun huizen hebben verlaten om te overleven, wat kan er erger zijn?

Ik heb mijn voet al van het gaspedaal af, voel aan de rem. Uit het niets steekt een lichtstraal via mijn ogen een mes diep in mijn hoofd. Voor me zie ik een andere bundel naderen, sneller dan mogelijk is. Terwijl het lijkt alsof de motor de laatste adem uitblaast, klinkt het fluiten steeds luider.
‘Eruit!!’ roep ik, zo hard dat ik voor het eerst in mijn leven voel dat mijn keel een binnenkant heeft.

We zaten uit te hijgen. Het was opnieuw donker. Onze vrachtwagen was brandend en met een sissen als van duizend slangen door het Ladogameer opgeslokt. Het konvooi was doorgereden. Zo waren de regels. Je stopte voor niets en niemand. Het was stil, zo stil dat we de vliegtuigen nog minutenlang hoorden. Muggen, op het laatst. Een trillen, geen geluid meer. Het werd zo stil dat we vanzelf fluisterden.
‘We hebben geluk gehad,’ zei ik en merkte dat ik schor was. Praten deed zeer. Ik keek opzij. Sergei had een hoofdwond en bloedde als een rund. Toch grijnsde hij die grijns.
‘Nee, Wassili Iwanov,’ fluisterde hij, ‘pech. We hebben pech gehad.’
Hij was weer vlakbij. Het onweer was weg uit zijn ogen, maar hij maakte me nog steeds bang. Hij zag het vraagteken op mijn gezicht. ‘We hadden rijk kunnen worden, Wassili. Stinkend rijk!’

We waren opgestaan. Anders werden we standbeelden volgens Sergei. We liepen van benzineblik naar benzineblik, terug naar Finland, terwijl het maar geen dag wilde worden. Mijn rechtervoet trok een spoor door de sneeuw. Als ik mijn ogen sloot, hoe kort ook, bleven de oogleden aan elkaar plakken. Met mijn vingers moest ik ze telkens weer openen. Die van mijn linkerhand waren al dood.
‘Het is misschien dertig kilometer naar de kust,’ hijgde Sergei naast mij. ‘We zijn ten dode opgeschreven. We gaan lopen en vertellen elkaar verhalen. Anders gaan we eraan. Jij begint.’

Je sprak hem niet tegen, nooit. Ik herinner me de eerste keer dat hij met een ‘vondst’ opdook. De haven lag juist onder vuur. Het was alsof de rook hem had uitgebraakt, hem en de koffer, die te zwaar was om te tillen.
‘Wat heb je daar nou?’ vroeg ik.
Hij plaatste een wijsvinger dwars op zijn lippen en gebaarde me hem te helpen.
Eenmaal op de terugweg, legde hij het me uit. ‘Wat hebben die mensen nu nog aan zilveren bestek? Ze hebben toch niets te eten. Dus help ik ze eigenlijk.’
Een paar dagen later drukte hij me een stapeltje bankbiljetten in de handen. ‘Hier,’ zei hij, ‘vindersloon.’
Ik klemde de kaken op elkaar, schudde het hoofd.
‘Wij doorstaan duizend doden om ze te vreten te brengen, Wassili. In ruil verdienen we er wat aan. Daar is toch niets mis mee?’
Die avond stond er borsjt op het menu. Het was lang geleden dat ik mijn kinderen zo gelukkig had gezien.

‘Wat voor verhaal?’ vroeg ik.
‘Weet ik veel,’ gromde Sergei. ‘Verzin maar wat. Zolang je iets bedenkt, ben je de werkelijkheid de baas.’
Ik vertelde alle sprookjes die ik me kon heugen tot het licht werd. Het wit begon langzaam pijn aan de ogen te doen. Aan de horizon weigerde het streepje groen dikker te worden.
‘Nu jij. Ik kan niets meer verzinnen.’
Sergei keek me aan en deed een poging tot glimlachen. Zijn snor was wit geworden.
‘Vraag me waarom,’ zei hij, ‘en ik zal je een verhaal vertellen.’
‘Waarom wat?’
‘Waarom ik hier ben.’
‘Goed dan. Waarom ben je hier?’
‘Nood breekt wetten. Ik waag mijn leven om een paar miljoen arme sloebers van de dood te redden. In een gammele vrachtwagen rijd ik over een bevroren meer en breng ik voedsel en dekens naar een belegerde stad, terwijl bommenwerpers mij dat onmogelijk proberen te maken.’
‘Dat is de waarheid,’ merkte ik op, 'dit gaat over Leningrad.'
‘Nee,’ zei Sergei, ‘dat is een verhaal. Vraag me waarom.’
‘Waarom?’
‘Waarom dat een verhaal is? Kijk om je heen. Wat zie je?’
Ik liet mijn gezicht een halve cirkel beschrijven. Hier en daar een zwartgeblakerd wrak. Een stippellijn van benzineblikken. Leestekens in leegte.
‘Ik zie niets.’
‘Precies. Dit is de werkelijkheid. De rest is verhaal. Onthoud dat.’
Ik knikte en probeerde te slikken. Het was alsof ik ineens nog meer woog.
‘Verzinsels verslaan de waarheid, Wassili Iwanov. Onthoud dat.’

In mijn hoofd vormden zijn woorden een wervelwind. Bij iedere voetstap gingen misschien twee seconden voorbij. Toch stond de tijd stil. Er was geen beweging. Alleen wij. Twee stipjes in een witte woestenij. Alles stond stil. Zijn stem was mijn adem. Als hij zweeg, zou ik zijn gestikt.
‘Er was eens een stad,’ hijgt Sergeis stem, ‘die belegerd werd.’
Ik ben uitgeput. Hoe lang lopen we al? Als ik op mijn horloge wil kijken, moet ik het tevoorschijn pellen. Ik heb er de puf niet voor. Het is er te koud voor ook. De wind steekt duizend naalden in mijn gezicht. Permanent. Ook Sergei is op. Meer dan drie, vier woorden per ademtocht zitten er niet meer in. Simultaan met de zinnen planten wij onze voeten in de krakende sneeuw. Zo krijgt alles dat hij zegt toch een uitroepteken.
‘Van bijna alle kanten vuurden de Duitse kanonnen granaten af. Onophoudelijk. Zo goed en zo kwaad als het ging, probeerden de twee miljoen inwoners in leven te blijven. Eten was schaars. Er was geen water meer. De stroom was uitgevallen. En het ergste van alles: het was koud, bitter koud. De weinige bomen die bij het begin van het beleg nog stonden, waren in een paar weken verdwenen. Datzelfde gold voor de bielzen van de tramrails, telefoonpalen, vloeren zelfs. Al het hout ging in rook op. Toen ging het hard. Dagelijks stierven tienduizenden mensen. Van honger of door bevriezing.’
‘Dit is geen sprookje,’ zeg ik.
Sergei trekt mij aan de linkerarm. We staan stil en kijken elkaar aan. Er komen rookwolkjes uit onze monden. Een paar tellen is onze adem het enige dat beweegt in wat levenloos is, zover het oog reikt.
‘Jawel, Wassili Iwanov, dit is een sprookje.’
Ik sla mijn ogen neer, weet niets te zeggen. Ik zet een stap. Pijn. Nog één. Mijn benen staan van binnen in brand. Tegelijk ken ik ze niet meer. Ze zijn me vreemd. Ik bijt mijn tanden op elkaar. Dan is zijn stem er weer en vergeet ik te voelen.
‘De kou had zijn goede kanten. Het grote meer waaraan de stad lag, vroor dicht. Zo konden er mondjesmaat goederen worden aangevoerd. De stad bloedde net niet dood. En er was nog een voordeel van de vorst. De bevroren aarde hield de lijken vers.’
Dit is het tegendeel van een sprookje, denk ik. Maar hij vermoordt me als ik hem nog eens onderbreek.
‘De politie begon meldingen van kannibalisme te ontvangen. Eerst een handjevol, maar binnen drie maanden waren het er een kleine duizend geworden. Op een nacht betrapte men een bejaarde vrouw bij een kerkhof. Ze had een grote tas bij zich. De inhoud: vijf babylijkjes. Net opgegraven. De aarde zat er nog aan. Na verhoor bleek dat ze bestemd waren voor de verkoop. Honderden inwoners van de stad hielden zich bezig met de handel in mensenvlees. Ze groeven de lijken op en slachtten ze. Ze waren gewone huisvrouwen. Wat maakt het uit wat je de kinderen voorzet? Als ze maar te eten hebben.’
Ik heb het niet koud meer. Werktuiglijk zet ik mijn linkerbeen neer, sleep het andere erachteraan.
‘Zuigelingen zijn zelfs malser dan kalfsvlees. Fijnproevers uit de hoofdstad hadden er een fortuin voor over. Zo kon het komen dat een eenvoudige vrachtwagenchauffeur zijn kans schoon zag.’
Sergeis ritme stokt. Ik wil de rest niet meer horen.
‘En zij leefden nog lang en gelukkig,’ zeg ik. ‘Nu ik weer?’
Sergei lacht. ‘Nee, Wassili Ivanow. Ik heb je de moraal van het verhaal nog niet verteld.’
Een paar stappen lang heerst zwijgen. Wil ik de afloop wel weten? Nee. Mijn maag draait zich om. Maar ik moet de vraag stellen. Anders ga ik dood.
‘Nou?’ vraag ik. Hij draait zich naar me om, lacht zijn lelijke tanden bloot.
‘Handel is handel, Wassili Iwanov, handel is handel.’

Ongeveer vijf minuten later zakte Sergei Lobanowsky, de man die me het leven had gered door een verhaal te vertellen, in elkaar om nooit meer op te staan. Ik had meer geluk. Ik werd opgepikt door een konvooi dat terugkeerde uit Leningrad. Ik mocht achterin zitten, tussen stapels hoog opgetaste zakken. Ze voelden net zo zacht aan als ze koud waren. Ik viel in slaap en schrok pas wakker toen de vrachtruimte uitgeladen werd.
‘Er ligt nog een levende tussen,’ lachte iemand.

I have a dream

2009-12-16T18:53:00.003+01:00

Kim Jong-il. Nee, niet nummer 472 op het menu van de afhaalchinees, maar de baas van Noord-Korea. Zijn volk lijdt al jaren honger, maar dat mag de dictatoriale pret niet drukken. Wel meedoen aan het WK voetbal, maar verder lekker leninistisch bezig blijven, wie doet je wat? Obama niet, want die heeft net de Nobelprijs voor de Vrede gekregen. Het corrupte westerse gedoe is Kim Jong-il een doorn in het oog. Hij wil zijn volk behoeden voor het gif van de hebzucht. Vandaar dat hij deze week in al zijn wijsheid besloten heeft rare kapsels te verbieden. Het zal mij benieuwen hoe het voetbalteam van Noord-Korea er straks in Zuid-Afrika bij loopt. Coupe bloempot?

Eigenlijk ben ik best jaloers op Kim Jong-il. Ik zou graag even in zijn schoenen staan, maar dan met ons kikkerlandje in de rol van Noord-Korea. Doe-het-zelven zou verboden zijn, net als scooters, en op het stelen van iPhones stond standrechtelijke executie. Alle volwassenen moesten verplicht wiet roken of xtc slikken, want we namen onszelf anders veel te serieus. Iedere ochtend zou ik mijn onderdanen samentrommelen op grote pleinen. Ik zou ze duidelijk maken dat we een ingewikkeld gezelschapsspel van het leven hebben gemaakt, met tal van geschreven en nog meer ongeschreven regels. Ik zou ze vertellen dat we gegijzelden zijn van een meedogenloos systeem. Ik zou ze op het hart drukken dat geluk in andere dingen zit dan materie. Ik zou eenieder uitnodigen om vandaag goed te doen, al was het maar in de vorm van een vriendelijke lach of een praatje met de conducteur. Ik zou mijn onderdanen vragen, nee, smeken, de schellen te laten vallen en voortaan gewoon en eerlijk zichzelf te zijn.
'We zijn aangeklede apen,' zou ik besluiten, 'die doen alsof het niet zo is. Dan maar terug de bomen in!'

Alle gekheid op een stokje. Ik ben helemaal niet geschikt voor dictator. Toch kan ik het niet laten te fantaseren. Ik zie een zee van mensen voor me die op mijn commando hun vinger op hun hoofd plaatsen en drie keer 'oelk' roepen, zo massaal en hard dat seismografen over de hele wereld het geluid als een aardbeving met een kracht van 2.6 op de schaal van Richter registreren.

Eat that, Kim Jong-il!

Ep Meijer 2009

De beschutting van mijn hut

2009-12-15T03:57:00.002+01:00

Patrijspoorten zijn schaars op een vrachtschip. Logisch, er moet gewerkt worden. Wat zul je naar buiten kijken, waar toch niets te zien is behalve zee en lucht? Concentratie, daar gaat het om. Een ongeluk zit in een klein hoekje als je een oceaan bevaart die zo groot is dat zelfs het grootste schip ter wereld er met gemak een paar triljard keer in kan verdwijnen. Met man en muis vergaan, heet het dan.
Mijn hut heeft dan ook geen venster. Wel een deur (die niet helemaal dicht gaat), een kast (die ik niet echt nodig heb) en een gloeilamp aan een koordje die bij zeegang vervaarlijk met mijn schaduw strooit op de vloer die bedekt is met de herinnering van een strooien karpet. Wat aan rafels overgebleven is, resoneert op de gekmakende hartslag van de Acaso; de machinekamer ligt pal onder mijn hut. Als je goed kijkt, zie je hoe de desintegratie in zijn werk gaat. Bij iedere omwenteling van de zuigers danst het textiel als uitzinnig. Omdat er nog samenhang is, worden de vezels iedere seconde opnieuw aan, naar verhouding, enorme trillingen en G-krachten blootgesteld. Vanzelf worden ze uitgerekt, iedere tel weer, tot de grenzen bereikt zijn. Het stro wordt langzaam maar zeker aan stukken gereten. Dan is er geen redden meer aan. Alle verbindingen laten los.
Voor het resultaat bestaat de verzamelnaam stof. Dat doet de situatie onrecht. Sommige fragmenten van het karpet zijn inderdaad vergaan tot het formaat van zandkorrels. Weer andere meten nog enkele vierkante millimeters en lijken, als miniatuur tumbleweeds dansend op de maat van de scheepsmotoren, wanhopig op zoek naar het voormalige geheel. Soms krijgen ze contact met hun pluizige soortgenoten, maar de illusie is een kort leven beschoren. Bij de volgende dreun van de dieselmotoren ontstaat alweer een geheel andere, even hopeloze realiteit.

Het is niet veel, mijn hut, maar het is mijn huis, de enige plek aan boord waar ik iets van privacy heb en waar ik, ondanks het feit dat de deur niet helemaal dicht kan, veilig ben voor de kapitein. Hier heeft hij me vreemd genoeg nog nooit lastig gevallen. Ik vraag me af hoe lang dat nog gaat duren.

Van de weeromstuit schrijf ik lange brieven aan Sophie, ongemakkelijk in mijn kooi liggend of zittend. Kramp in spieren waar ik me niet bewust van was, noopt me af en toe tot pauzes. Die duren nooit lang, want ik heb veel te veel op mijn lever. Ik probeer Sophie uit te leggen dat het onvergeeflijk is wat ik heb gedaan, maar dat het een gedwongen zet was; ik kon echt niet anders. Ik druk haar op het hart dat – hoe gek dat ook klinkt uit de mond van een man die de liefde van zijn leven op zo'n weerzinwekkende manier in de steek heeft gelaten – ik me zorgen om haar maak, dat ze vooral structuur moet zoeken om het gekkenhuis te overleven. Ook biecht ik op hoe moeilijk ik het had toen ze voorstelde er samen uit te stappen. Dat ik daarom haar iPhone in de Taag had gegooid. Ik smeek haar geen poging te doen om me achterna te komen. Ze moet door, omdat ik al voor haar sterf.
Nooit vergeet ik aan het eind van de brieven te beschrijven hoeveel ik van haar houd, in steeds wisselende bewoordingen, want dat is zo. Ik heb de ware gevonden en liet haar vallen. Vanwege een groter plan.

Het verdriet is machtiger dan de pen, want als er tranen op het papier vallen – en dat gebeurt vaak – verkleurt eerst de inkt en dan verliezen de letters traag hun vorm, alsof ze smelten. Niet dat iemand ooit proberen zal ze te ontcijferen. Er is vast nog wel een postkantoor op Montserrat, alleen is het bij gebrek aan bevolking waarschijnlijk verlaten. Met geen mogelijkheid ter wereld zal ik de brieven ooit kunnen posten.
Nee, het heeft geen zin om aan Sophie te schrijven, tenzij het waar is wat ze beweert over de gedachtevelden: mensen kunnen langs telepatische wegen met elkaar in verbinding staan. Hoe vaak hebben we niet na soms dagen van radiostilte op exact hetzelfde moment op de verzendknop geklikt om elkaar een mailtje te sturen? Dat bewijst echter niets. Vanaf het moment dat ik Sophie leerde kennen, is ze nog geen tel uit mijn bewustzijn geweest. Als het bij haar ook zo was, is toeval automatisch tot een natuurwet gepromoveerd, ware het niet dat ik me aan boord bevind van een aftandse, onder Panamese vlag varende, slome Portugese stomer. Het is onmogelijk de bewijzen te overleggen en wederom is de kwestie academisch. Als mijn hut een patrijspoort had – wat dus niet het geval is – zou ik kunnen zien hoe de werkelijkheid aan de buitenkant van de Acaso slechts uit onmetelijke, verschillend getinte vlakken blauw bestaat. Nooit heeft mijn gezichtsveld een grotere werkelijkheid omvat als oog in oog met de zee. Toch is mijn wereld ongelooflijk gekrompen sinds het vertrek uit Porto. Geen Internet hier en evenmin bereik voor mijn mobiele telefoon die ik louter vanwege de sms-jes van Sophie heb bewaard.
Alle 16 strooien ze zout in de wonden, zelfs de eerste, ook al bevat die slechts een enkele X en de mededeling 'de Wit', in antwoord op mijn eveneens per sms gestelde, niet bijster originele vraag waar ze zich bevond.

Hoewel ik haar verlaten heb, weigert Sophie te vertrekken. Ze is bij me. Nog steeds. Omdat ik haar blijkbaar nodig heb om aan de beschutting van mijn hut te ontsnappen. Daarbij blijven haar borsten en billen door mijn bewustzijn tuimelen, wat me weer van pas komt als mijn ogen niet dicht willen vallen en ik masturbeer bij wijze van probaat slaapmiddel. Liefde is egoïsme ten top.

(Uit de Verboden Woorden)

Op weg naar Montserrat (de voorlopige proloog van de Verboden Woorden)

2009-12-08T17:19:00.006+01:00

De mens is terminaal vanaf zijn geboorte, de dood sluipt iedere seconde dichterbij. Maar als de dagen die nog resten op je vingers te tellen zijn, krijg je een heel ander verhaal.

Het opspattende water bijt in de talrijke wondjes op mijn handen. Hoewel ik aan de schaduwkant van de boot bungel, is het zo heet dat het zweet in straaltjes van mijn lijf loopt. Kostbaar zout verlaat als ratten het zinkende schip. Hoe zinloos. In een halve cirkel ontvouwt zich zo ver als het oog reikt alleen maar oceaan. Het moet hier ongeveer vier kilometer diep zijn. Gegeven de twee meter die ik me op het hoogste punt van de golven boven het wateroppervlak bevind en – voor de volledigheid, want de invloed is marginaal – de kromming van de aarde, is mijn blikveld beperkt tot een kilometer of twee van alleen maar zout water. Hoeveel miljoenen hectoliters zijn dat? Eens kijken. De inhoud van een cirkel bereken je door de straal met de straal en pi te vermenigvuldigen, gedeeld door twee want ik zie maar de helft. En dat dan maal vier kilometer diep. Mijn hersens koken, ik krijg de som niet opgelost. Alsof het antwoord ertoe doet. Er is geen druppel drinkbaar van. De veldfles die hinderlijk om mijn nek hangt, is al lang leeg. Regenen gaat het ook niet. Alleen op de horizon is een plukje engelenhaar geplakt, de hele dag al. Verder is de lucht een stolp van staal. Natuurlijk heb ik kramp in mijn darmen, maar de dorst is erger.
'Agua!' roep ik naar boven.
De kapitein – laat ik hem maar zo noemen, dan word ik minder kwaad – ligt natuurlijk ergens zijn roes uit te slapen. Trouwens, als hij wakker is, zou hij waarschijnlijk doen alsof hij me niet hoorde, want de klootzak laat geen gelegenheid onbenut om me het leven zo zuur mogelijk te maken. Helaas bestaat de rest van de bemanning uit Chinezen en weet ik wel hoe je iemand een goede dag wenst, maar ben ik vergeten te vragen wat ze tegen 'water' zeggen.
'Hé!' schreeuw ik daarom maar, tot mijn luchtpijp begint te schrijnen. Slikken gaat nu haast niet meer. Nog even en ik ga van mijn stokje. Ik ben niet eens gezekerd. Ik kijk naar de restanten van de boeggolf die met een snelheid van niet meer dan acht knopen onder mijn voeten voorbij bruisen, schat ik, want de Acaso is een oud beestje. Hoe helder de zee hier ook is, door de schaduw lijkt er op de rest van het water een vlies inktzwarte olie te drijven. Het is onmogelijk door het oppervlak de diepte in te kijken. Er staat niet veel golfslag. Toch deint het schip en kan ik met mijn tenen soms bijna de olie aanraken. Bijna. Ik stel me voor hoe het vlies zich niet laat penetreren en meegeeft. De gedachte aan Sophie is onvermijdelijk. Zij is waarschijnlijk weer terug in Amsterdam, waar de minnaars in de rij staan. Zou ze me missen, lijdt ze net zoals ik nu we elkaar nooit meer kunnen aanraken, elkaar zelfs niet meer kunnen mailen? Er bestaat geen definitiever afscheid dan dat wat ik op mijn geweten heb. Ik span mijn kaakspieren zo hard dat mijn tandvlees zeer doet. Ondanks de hitte raast er een ijsklontje door mijn ruggengraat. Laten we bij de les blijven. Wie weet wat er pal onder me zwemt. Haaien zijn in staat om bloed op kilometers afstand waar te nemen. Als ze er zijn, kunnen ze mij waarschijnlijk wel zien. Dat daar, was dat geen vin? Voor de zekerheid trek ik mijn benen ietsje hoger op, draai een kwartslag en laat mijn voeten steunen op de pokdalige huid van de Acaso, de huid die ik op last van de kapitein van schelpen, wier en algen moet ontdoen, wat onbegonnen werk is. Misschien een halve vierkante meter ben ik gevorderd in al de uren dat ik op deze kolereschommel zit, bewapend met een uit de kluiten gewassen, maar veel te bot soort plamuurmes, waardoor ik om de haverklap de rug en de knokkels van mijn beide handen openhaal, want vanwege de vermoeidheid ben ik gedwongen rechts met links af te wisselen. Soms gebruik ik ze zelfs samen om hardnekkige schelpen te verwijderen. Het touwtje waarmee het werktuig om mijn pols zit, irriteert, telkens als het over mijn vel schuurt en dat gebeurt vaak, heel vaak. Ik had Sophies iphone niet in de Taag moeten gooien, schiet me te binnen, ik had het ding in mijn zak moeten steken. Dan had ik tenminste muziek gehad. Ik zou een moord doen voor Bach. En nog één om Sophie een laatste maal te mogen kussen trouwens.

Pauze, denk ik. Geen vin verroer ik meer tot er water komt. Met mijn voeten tegen de Acaso leunen, veroorzaakt pijn in de bovenbenen. Ik laat me weer met de rechterschouder tegen het schip aan zakken, maar ook dan resoneren de dieselmotoren op den duur tot in mijn vullingen.
'Ni Hao,' krijs ik naar boven, 'me need drink!'
De dieselmotoren stampen, golven in mijn blikveld bewegen, maar het geheel staat onverminderd stil. Waarom laat ik me niet gewoon vallen? Vermoeid als ik ben, zouden mijn spieren al snel verkrampen. Ik zie het voor me: ik watertrappelend terwijl de Acaso snel kleiner wordt. Op het laatst zou je alleen nog wat rook zien kringelen, bij voorkeur in de vorm van een vraagteken. Het summum van pleinvrees zou ik beleven, want daarna zou er alleen nog maar water en lucht zijn om me heen. Maak er trouwens maar het summum van claustrofobie van, want de ruimte is bedrieglijk. In de praktijk zou ik namelijk geen kant op kunnen. Binnen een half uur zou het afgelopen zijn, als een haai me tenminste niet eerder te pakken kreeg.
Nee, denk ik, niet zo, dat is mijn eer te na. Er is maar één mogelijk einde: ik moet en zal naar Montserrat.

Ep Meijer 2009

Doe maar gek, dan doe je al gewoon genoeg

2009-12-01T03:21:00.003+01:00

'Welkom bij Studio Sport, dames en heren. Heeft u het bord op schoot? Vooraleer we naar het vaderlandse neusschuiven gaan, eerst even live naar Astana, waar zojuist de even bloedstollende als verrassende finale van het wereldkampioenschap persoonlijkheidsstoornissen heeft plaats gevonden. Tegen alle verwachtingen in is de Nederlandse delegatie op een teleurstellende elfde en laatste plek geëindigd. Het gekkengetal, maar dat is een schrale troost. Onze verslaggever Youp was getuige. Youp, wat is er in vredesnaam gebeurd?'
'Tja, Thom, daar vraag je me wat. Je zult maar als torenhoge favoriet starten, niets aan het toeval hebben overgelaten. AAHD, ADHD, NPS, PPS, SPS, afijn, noem de persoonlijkheidsstoornis maar op waarvoor er een afkorting bestaat, of Nederland had hem in huis. Het leek de perfecte strategie om de titel in de wacht te slepen.'
'Maar het liep anders.'
'Wat je zegt, Thom. In de eerste ronde leek het nog of de all round-vlieger van coach Sieldragher op zou gaan. Even, heel even lag Nederland zelfs op kop. Maar toen kwam het keerpunt en daar hebben onze gestoorden als vanouds moeite mee.'
'Wacht eens even, er was voor de keerpunten toch speciaal een Australische coach aangetrokken?'
'Klopt, Thom. Volgens insiders heeft Greg Almighty geweldig werk verricht. Maar uiteindelijk heeft hij het probleem niet tussen de oren vandaan kunnen krijgen.'
'Wat nu? Ik bedoel, onze deelname aan Vancouver komt in gevaar!'
'Inderdaad, Thom, de situatie is ernstig. Je moet er niet aan denken dat Nederland er straks niet bij zal zijn. Er is op bondsniveau dan ook al druk overleg gaande. Vast staat al wel dat het anders moet, minder complex.'
'Kan dat met Sieldragher?'
'Ik ben bang dat we geen keuze hebben, Thom. De tijd tot Vancouver is te kort. Bovendien zit de concurrentie natuurlijk ook niet stil, alle topcoaches zijn bezet.'
'Enig idee hoe we het moeten gaan redden?'
'Ik heb het er met collega's van andere toplanden uitgebreid over gehad, Thom. De algemene mening is toch wel dat Nederland zich moet focussen op gewoon doen, dan doe je immers al gek genoeg.'
'En gaat dat lukken?'
'Laat ik het zo zeggen, het wordt spannend.'
'Dank je wel, Youp in Astana. Voor de volledigheid, dames en heren, het wereldkampioenschap persoonlijkheidsstoornissen werd dit jaar gewonnen door België dat zijn eveneens gebrekkige keerpunt wist te compenseren doordat de teamleden een vinger op hun hoofd plaatsten en drie keer heel hard 'oelk' riepen. Tweede werd Kirgizië met de man die zeker wist dat hij een fietsventiel was en het brons ging traditioneel naar de VS met George W. Bush. Dan nu zoals beloofd naar het neusschuiven. Zal NSCVV* zijn zegereeks voortzetten?'

* Neus Schuif Club Verstopte Voorhoofdsholtes

Zalig de onwetenden van geest

2009-11-29T02:27:00.003+01:00

Toen ik nog van niets wist, lag de stilte als een stolp over ons dorp. Zo, in de duisternis, leek het of de boerderijen na zonsondergang heimelijk vergroeiden met de aarde. Alles was bewegingloos en in zwart gedompeld. De heuvels verderop kon ik slechts raden.

Ik weet niet meer waarom ik die nacht buiten was. Waarschijnlijk moest ik een koe uit een greppel bevrijden. Mijn vader had zijn snurken even onderbroken om me dat op te dragen. Even vanzelfsprekend was ik uit de bedstee opgestaan en had ik het zachte huilen van de zoveelste hongerige zuigeling achter me gelaten. Zo was het altijd gegaan. Zo zou het altijd zijn gegaan. Maar toen ik door het natte gras terugliep naar de boerderij en de kilte als een slang langs mijn enkels sloop, dwaalde mijn blik naar de sterren, dat gewelf van knipogend licht dat alles tot zwijgen bracht. Juist op dat moment sloeg de kerkklok vier uur. Dat herinner ik me nog wel precies. Vier keer ging een rilling door me heen, een rilling die ik niet kende. Ineens was er die vraag, die langs mijn ruggengraat omhoog leek te zijn gekropen: waarom? Ik wilde weten, moest weten, ik voelde dat het moest. Ik zag de vage contouren van de torenspits hemelwaarts reiken. In die beweging, wist ik, lag het antwoord besloten.
Mijn hart galoppeerde in mijn keel toen ik met mijn handen naar de deur zocht. De stenen van de kerkmuur waren nog warm alsof ze zich de hitte van de dag herinnerden. In mijn hoofd was het merkwaardig leeg zodra mijn vingers eindelijk het hout voelden. Er zou geen terug zijn, besefte ik. Had ik daar vrede mee? Als ik de tijd terug kon draaien, wat niet kan, was ik dan op mijn schreden teruggekeerd?
Ofschoon de dorpelingen zich slechts op zondag in de kerk begaven, leek de klokkenluider niet verbaasd me te zien. Door het kaarslicht leek het of delen van zijn gezicht in brand stonden. Dan dansten er weer grillige schaduwen overheen. Kort, heel kort maar, rustten zijn ogen op de mijne.
'Jean-Pierre,' constateerde hij en gebaarde me te gaan zitten, hetgeen ik, schrijlings op een bank tegenover hem, deed. Ik verbrak het daaropvolgende zwijgen.
'Hoe weet je wanneer je de klokken moet luiden?'
Hij glimlachte - had hij ook die vraag verwacht? - en pakte van achter zijn rug een zandloper.
'Hier,' zei hij en gaf het instrument aan mij. 'Voorzichtig. Als je hem breekt, zijn we de tijd kwijt. En je moet hem rechtop houden. Want anders gebeurt hetzelfde.'
Ik hield het ding vlak voor mijn ogen. Mijn mond was opengevallen, merkte ik. De zandkorrels persten zich haast ongemerkt door het nauwe glas heen. Waren ze er eigenlijk wel? Alleen aan de onderkant, waar langzaam een bergje ontstond, was er het bewijs voor hun bestaan. 'Het lijkt wel een riviertje,' zei ik, 'een onzichtbaar riviertje.'
'Precies,' zei hij, 'de tijd is een stroom. In dit geval een die precies een half uur duurt. Als al het zand erdoorheen is gelopen, is het tijd om de klokken te luiden.'
'Maar…'
Ook mijn volgende vraag stond kennelijk al vast. De klokkenluider beduidde me met zijn handpalmen te zwijgen. 'Hoe ik zeker weet dat ik op het juiste moment de klokken luid? Ik kan naar buiten gaan, mijn oren te luisteren leggen. Misschien hoor ik de klokken van onze buurdorpen dan wel. Maar wat als ook zij…? Nee, als ik echt ga twijfelen, kijk ik omhoog, naar de sterren.'
'De sterren?' vroeg ik.
'Goede klokkenluiders kunnen aan de hand van de stand van de sterren het uur bepalen,' zei hij en leunde vergenoegd achterover. Even duizelde het me 'Dus…', stamelde ik.
De klokkenluider knikte. 'Alles is in beweging, mijn beste Jean-Pierre, ook de sterren. Of wat had jij dan gedacht, dat de aarde zich kantelt soms?' Hij lachte zo hard dat zijn stem weerkaatst werd door de muren en het plafond. Ik weerstond de neiging om me te bukken.
Ik slikte. 'Daar heb ik eerlijk gezegd nog nooit over nagedacht,' moest ik toegeven.
'Tja, Jean-Pierre, en overdag raadplegen we, zoals je nu al kunt raden, de stand van de zon.'
Ik knikte. 'Dus de tijd ligt vast,' dacht ik hardop.
'Dat is nu wat je noemt een paradox,' grijnsde de klokkenluider.
'Een wat?' vroeg ik. Hij glimlachte. 'Als je wilt weten wat dat is, zul je monnik moeten worden.'

Monnik werd ik. Ik vroeg en kreeg toestemming van mijn vader - zonen zat, weer een mond minder te voeden - en toog voor het eerst in mijn leven de wijde wereld in. Het was een merkwaardig gevoel om alles dat me vertrouwd was de rug toe te keren. Ik moest me dwingen niet om te kijken. In plaats daarvan speurde ik naar gunstige voortekenen. Dat had ik beter gelaten. Eenmaal kruiste een zwarte kat mijn pad en toen ik de stad naderde, werd ik vanuit een boom die zijn dode takken als radeloos naar de hemel uitstrekte, gadegeslagen door een raaf. Pas toen ik voorbij was, begon de vogel te krassen. Het geluid hing als een donderwolk boven het land. Ik huiverde, zonk op mijn knieën en bad God me bij mijn beproevingen terzijde te staan. Nog was het daarmee echter niet gedaan. Ik moest, of ik wilde of niet, de stad nog door. In mijn dromen ben ik vaak bij de poort omgedraaid en terug gelopen naar waar ik vandaan kwam. Verhalen had ik wel over de stad gehoord. Groot zou het er zijn, vooral dat. Toch waren het niet al die opgestapelde stenen waarvan ik schrok. Het waren juist de muren van mensen die me onzeker maakten. Mensen die me niet groetten, mensen die me niet eens aankeken, mensen die mijn blik vermeden. En dan waren er nog de bedelaars, in lompen gehulde schepsels met pokdalige gezichten die me uitscholden als ik hen niets gaf. Ik was blij dat het, eenmaal de stadspoort voorbij, rustiger werd. Een misrekening. Het was maandag, de dag dat de stedelingen hun afval op straat pleegden te gooien, wat ik toen nog niet wist. Mijn schoenen waren er niet voor gemaakt om over kasseien te lopen. Bovendien maakte ik me zorgen over mijn plunjezak. Ik had gehoord van gauwdieven. Zo, iedere tel schichtig om me heen kijkend, bij iedere stap de groeiende blaren op mijn voeten voelend, werd ik bedolven onder een regen van etensresten en poep. Achteraf was dat het begin van mijn catharsis. Ik zou nog vaker lijden voor ik van de kennisboom mocht plukken. En erna zo mogelijk nog meer.

Het klooster bereikte ik pas tegen de avond. Zonder omhaal van woorden kreeg ik een deken en werd me een cel toegewezen. Daar moest ik net zo lang verblijven tot ik één zou zijn met God, werd me verteld. Ik had geen flauw benul van wat me te doen stond. Het was er koud. De deken bood nauwelijks warmte. Rillend sleet ik er mijn dagen. Slechts een kleine opening in de muur, te hoog om erdoorheen te kunnen kijken, gaf een idee van het verstrijken van de tijd. Soms, als de zon scheen, werd licht in de cel geworpen, dat steeds de vorm van een driehoek had die zich langzaam uitrekte en al maar rossiger werd, over de muur naar boven sloop om uiteindelijk te vervagen. Daar staarde ik maar naar, kauwend op het droge brood dat een keer per dag zonder een woord door een luik aan me werd gegeven. Was die driehoek God, moest ik me daarmee vereenzelvigen? Dat kon niet zo zijn, meende ik. God was immers alom aanwezig. Als het bewolkt was, ontbrak mijn enige metgezel en was de cel overdag in een grauw halfduister gehuld. Op die dagen betrapte ik mezelf op de lust te schreeuwen. Had ik spijt van mijn besluit? Ik weet het niet. Ik denk dat ik het gevoel wilde hebben dat ik er nog was, hoewel waarschijnlijk niemand mij had kunnen horen. Het was stil, stiller dan stil, maar van een geheel andere orde dan de stilte die ik van mijn geboortegrond kende. Daar was de stilte als water dat tot ijs was gestold. In de cel was de stilte een helder stromend beekje dat stukje bij beetje een belofte begon in te houden. Gaandeweg ging ik erin op, ontstond vrede in mij. Ik ademde stilte, ademde God.
Soms, als ik somber ben, kan ik hevig terug verlangen naar die kennismaking met het kloosterleven, toen ik nog dacht dat mijn hoofd slechts plaats zou bieden aan het goede.

Ik heb geen idee hoe lang ik in mijn cel heb verbleven. Het moeten weken zijn geweest, misschien zelfs maanden. Toen de deur eindelijk open zwaaide, ontmoette ik de abt voor het eerst. Er viel geen woord. Hij keek me onderzoekend aan, las kennelijk in mijn ogen dat het goed was en noodde me met een handgebaar uit hem te volgen.
Door lange gangen ging het, terwijl flarden gezang me als sluiers omhelsden. Daarna kwamen we in een galerij die tussen de pilaren door uitzicht bood op de binnenplaats. Monniken waren er bezig te schoffelen. Eindelijk zag ik de hemel weer, waar schapenwolken elkaar tomeloos achterna joegen. Vroeger had ik er vaak naar gekeken zonder het schouwspel echt te zien. Op dat moment was het een geschenk dat mijn ogen vochtig maakte. Mijn hart bloeide op als de bloemen waartussen ik de monniken onkruid had zien wieden.
Samen met enkele anderen in wier ogen ik het langdurige verblijf in een eenzame cel herkende, moest ik in de kloosterkapel knielen. Mijn hoofd werd kaal geschoren en ik kreeg een pij. Ik was monnik! In een gebed dankte ik God vurig, zo vurig als iemand doet die nog niet weet wat weten vermag. Ach, wie zal het een jongeling als ik was euvel duiden dat hij zich verheugde op wat komen zou?

Jaren gingen voorbij. Aanvankelijk mocht ik niet meer doen dan het land bewerken, van het krieken van de dag tot het vallen van de avond, in weer en wind. Alleen de zondagen bracht ik binnen de kloostermuren door, meestentijds op mijn knieën. Gesproken werd onderling nauwelijks. De stem diende voor God gereserveerd te blijven. Ik kan me nog herinneren dat ik, hoewel ik geen woord Latijn verstond, al wel helemaal in staat was gebeden in die taal op te zeggen, zelfs in gedachten. Daaraan dankte ik waarschijnlijk dat ik uitverkoren werd en lezen en schrijven mocht gaan leren.
De mooiste tijd van mijn leven brak aan. Het was alsof ik nog dichterbij God kwam als ik Zijn Woorden las in plaats van hoorde. Liefdevol en minutieus kopieerde ik ze. Soms deed ik wel een week over een enkele kapitaal. Zo Zijn Woord mogen verspreiden stemde me innig dankbaar. Ik wilde mijn leven eraan wijden. Maar toen sloeg de Duivel toe, zoals Hij altijd toeslaat op momenten dat je het juist niet verwacht.
Op een dag moest ik tijdens het werk in slaap zijn gevallen. Eenmaal wakker geschrokken, ontdekte ik inktvlekken op mijn mouw die bij nader inzien nog als letters te herkennen waren. Ik nam een blanco vel en drukte mijn mouw erop. Het resultaat was nog steeds leesbaar. De adem werd me benomen. Ineens schoot me een manier te binnen om Gods Woord te kopiëren, zonder dat er nog zoveel monniken aan te pas zouden behoeven te komen. Wanneer ik letters uit hout zou snijden en die dan met inkt besmeerde, kon ik papier ermee bedrukken. En dat niet één keer, maar meerdere malen!
Ik besprak het idee eerst met een andere monnik. Samen probeerden we het procedé uit. Na ettelijke pogingen slaagden we erin met tafels waarin wij houten letters stopten, teksten te drukken zonder inktvlekken. Sprakeloos zegen we op onze knieën om God voor de gave te bedanken. Daarna haastten we ons naar de abt, vervuld van gevoelens van trots en devotie.
Hij hoorde ons gloedvolle betoog zwijgend aan. Ook onze demonstratie leek geen indruk te maken.
'Wat vindt u ervan, vader?' vroeg ik bedeesd.
Hij slaakte een diepe zucht. Zijn gezicht stond ineens vermoeid. 'Verbranden,' zei hij toen - meer niet - en gebaarde ons te vertrekken.
'Maar waarom?!' vroeg ik.
Nogmaals zuchtte de abt. Het leek alsof zijn ogen helemaal schuil gingen achter de grijze, borstelige wenkbrauwen. 'De duivel moet in je gevaren zijn, frater. Wees blij dat ik je niet meteen uit de orde ontsla.'
Mijn gepijnigde gelaat moest hem iets milder hebben gestemd. 'Denk na, frater,' sprak hij, 'denk goed na over de gevolgen van je uitvinding. Dat is alles wat ik je verder te zeggen heb. Vooruit, uit mijn ogen nu!'

De abt is reeds lang geleden in God ontslapen. Nu, ja, nu begrijp ik wat hem op die vermaledijde dag bezielde. Maar toen we met hangende schouders onze cellen opzochten, nadat we hadden gedaan wat ons bevolen was, stond het huilen me nader dan het lachen. Welke gevolgen kon mijn uitvinding hebben, behalve dan dat het Woord van God op een veel grotere schaal verspreid kon worden? Ik bad die avond langdurig, maar ook mijn gebeden vermochten me niets wijzer te maken.
's Nachts kon ik de slaap niet vatten. Ik stelde me voor hoe Gods Woord dankzij mijn uitvinding duizendvoudig rond ging tot zelfs ongeletterden ermee kennis konden maken. Want dat, zo bedacht ik, was misschien waarop de abt had gedoeld: meer boeken betekende dat ze meer werden gelezen. Velen zouden zoals ik het geluk mogen proeven om Gods Woord rechtstreeks tot zich te nemen. Wat kon daar voor gevaar in schuilen?
De volgende dag was het kopiëren ineens ontdaan van alle vreugde. Mijn ganzenveer kraste weliswaar over het papier, maar de bezieling ontbrak. In mijn hoofd woedde een storm. Was ik, net zoals Eva, bezweken voor de verleidingen van de Duivel? Dat kon niet, hield ik mezelf voor. Eva had de appel niet kunnen weerstaan en stortte de mensheid zo in het verderf. Ik had slechts het goede voor. Misschien was de abt toch niet de verlichte geest waarvoor ik hem had gehouden. Misschien had God een bedoeling door juist mij op te zadelen met het idee. Misschien was de Duivel juist in de abt gevaren! Die gedachte bezorgde me rillingen. Hij was altijd als een vader voor mij geweest.

Een paar dagen nadien werd ik ziek. De koorts trok als een roedel wolven door mijn lijf. Klappertandend en hoestend lag ik op mijn brits en dacht, nee, wist zeker dat ik zou sterven. Gods toorn, had de abt toch gelijk? Toen begonnen de visioenen. Ik zag demonische machines apocalyptische tekens aan de hemel schrijven, ik zag stervelingen naar die hemel reiken, staande op stapels boeken, ik zag ze God tarten, zwaaiend met papier, ik zag ze oorlogen voeren, oorlogen om woorden, ik zag ze God ontkennen. Ik zag de leegte in hen. Ik zag ze zichzelf verscheuren tot het ingewanden regende en alles bloedrood werd. De kieren van de aarde die van glas en steen geworden was, vulden zich, overstroomden. Dieren, mensen, ze verdronken allen zonder hun Schepper aan te roepen.

Wonder boven wonder kwam ik er weer bovenop. 'God, vergeef me,' bad ik, 'mij, onnozele frater die de listen en lagen van de Duivel niet doorziet.'
Ik weet niet of dat gebed geholpen heeft. Ik mocht verder leven. Maar was dat niet juist de straf? Dagelijks nog kastijd ik mezelf, tot bloedens toe. Het helpt niet. Ik ben gedoemd de herinnering mee te torsen aan de nieuwe zondvloed die ik in mijn visioenen had gezien. Dat is niet het ergste. Het ergste is het weten. Ergens, ooit, zal een ander op het idee komen om letters uit te snijden en die met inkt te besmeren. Dan zal er wellicht geen abt zijn die hem tegenhoudt. En dan? Dan zal de mensheid als Eva de tanden zetten in die appel die zo zoet lijkt, maar zo giftig is.

Ik ben nog één keer terug gegaan naar mijn geboortedorp. Mijn ouders waren gestorven en mijn broers en zussen herkenden me niet meer. Er raakten nog steeds koeien in greppels verstrikt en nog steeds struikelde je haast bij iedere stap over een kip die dan kakelend een goed heenkomen zocht. Maar 's nachts was de stilte een andere. De stilte was een geluid geworden dat als een raaf door mijn schedel fladderde. Ik wist en wilde dat het niet zo was.

Waarom mannen nooit iets van vrouwen zullen begrijpen

2009-11-26T02:29:00.006+01:00

'Kom dan schatje, bel me snel!' hijgde Chantal en verplaatste de kauwgom naar de andere kant van haar mond. 'Zo goed?'
'Nee, nee en nog eens nee,' mopperde de regisseur. 'Je moet er gevoel in leggen, verdomme!'
'Dat doe ik toch,' mompelde Chantal en blies een bel die toen hij knapte klonk alsof iemand in de handen klapte. Vet wel, dacht ze, zo meteen een sms-je sturen aan Sharon.
'Je bent de droom van iedere man,' vervolgde de stem in de koptelefoon, 'stel je voor dat ze, alleen van het horen van je zwoele stem, al bijna klaarkomen.'
Chantal giechelde en duwde met haar tong in de kauwgom, zodat er een vlies ontstond. Daarna blies ze een perfecte bel. Pets! Echt vet, dacht ze, dat geluid als hij knapte. Sharon moest dit gewoon weten. Chantal pakte haar mobieltje erbij. Ze stond toch met haar rug naar de regisseur toe. Die bleef intussen maar doorzagen.
'Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat mannen opgewonden raken van kreetjes op een bepaalde toonhoogte. Van dat fenomeen maken wij gebruik om eenzame mannen zover te krijgen dat ze ons 0900-nummer intoetsen.'
Ja ja, dacht Chantal, en maar dure woorden gebruiken en maar denken dat ze zo indruk konden maken. Mooi niet, loser.
'Blln blzn in stdio egt vet!!!!!!' sms-te ze.
'Dus doe me een lol, Chantal. Zeg het alsof je het zelf gelooft. Je bent al nat, je wilt niets liever dan een machtige roede in je schede.'
'In mijn wat?!' vroeg Chantal kauwend. Waarom antwoordde Sharon niet? Zeker weer aan het slettebakken op msn.
'Een dikke pik in je nauwe kutje dan.'
Chantal glimlachte, stopte de kauwgom achter een kies en haalde diep adem.
'Kom dan schatje,' kreunde ze, 'bel me snel!'
Het bleef stil in de koptelefoon.
'En?' vroeg ze, alweer kauwend.
'Perfect,' zei de regisseur, 'ik heb er zelf een stijve van.'
Chantal blies nog een bel. Pets!
'Krijg ik meer als je hem er even in mag stoppen?' vroeg ze, draaide het hoofd naar de regisseur en tuitte haar lippen rond de microfoon.
'Veel meer,' klonk het hees in de koptelefoon, 'misschien wel een Breezer.'
Ze nam de microfoon helemaal in haar mond, keek hem toen recht aan.
'Kom dan schatje,' steunde ze, 'neem me... Snel!'

Ze moest hem helpen, de stumper, met haar hand, om die schede van hem te vinden. Zo machtig was zijn roede trouwens ook niet, dacht Chantal kauwend, terwijl ze zich als een hond door hem liet berijden en zijn gehijg de studio vulde. Gelukkig, daar piepte haar mobieltje. Focking hell, Sharon had nieuws over Achmed en Veronica!
Ze keek over haar schouder, naar het rode hoofd van de regisseur.
'Komt er nog wat van?' kauwde ze.

Gelul in de ruimte

2009-11-20T13:52:00.003+01:00

Aan boord van de space shuttle Oblivious was het een drukte van belang. Net als gisteren stonden er natuurwetenschappelijke experimenten op het programma.
'Aan het werk, mannen!' riep Scott, de blonde gezagvoerder joviaal.
Dat lieten de andere astronauten zich geen twee keer zeggen. Monter maakten Dave, Roger en Steve zich gereed. Zelfs de eeuwig kauwgom kauwende Rick leek niet te kunnen wachten. Dolletjes! Wat zou er vandaag voor hen in het vat zitten?

Ze hadden er eerlijk om geloot. Het was Rogers beurt om de opdracht te onthullen. Maar eerst moest de aarde natuurlijk toestemming geven.
'Houston, do we have a green light?'
'Roger.'
'Yep, it's me.'
'Roger, Roger.'
De bemanning grinnikte in koor. Wat was het toch heerlijk om astronaut te zijn! In welk ander beroep gingen heldenmoed en humor zo samen als in de ruimte?
Dankbaar zochten de mannen oogcontact met elkaar. Ja, ze deden hun plicht voor hun land. De kameraadschap was slechts een bonus. Was het gezichtsbedrog of vloog er een traan door de helm van de gezagvoerder? Hij schraapte de keel.
'Oké dames, genoeg geleuterd. We zijn op een missie, laten we dat vooral niet vergeten. Dit ruimtevaartuig zweeft hier in een baan om de aarde omdat tientallen miljoenen brave burgers daar beneden genoeg belasting betalen. Het is voor hen dat wij hier tal van nuttige experimenten uitvoeren.'
'Noem er eens één,' zei Rick kauwend.
Dave, Roger en Steven keken ieder even een andere kant uit. Daar had je hem weer! Al tijdens de training was Ricks cynisme de mannen een doorn in het oog geweest. Gelukkig liet Scott weer eens zien waarom hij en niemand anders tot commandant uitverkoren was. Hij verwees fijntjes naar de keer dat Rick een kater had overgehouden aan het onderzoek naar alcoholgebruik in luchtledige toestand. Nog uren had diens braaksel als grauwe tennisballen loom door het ruimteschip gestuiterd.
'Au,' kauwde Rick en sloeg zijn ogen betekenisvol neer.
Scott tilde zijn kin op, wat nauwelijks opviel met een helm op, maar dat gaf niet, want het gaat om het gebaar. 'Goed dan, nu al onze neuzen weer dezelfde kant opwijzen... Roger, wat is onze opdracht?'
Roger leek te bevriezen. 'Dit gaan jullie niet geloven,' zei hij.
'Wat, wat?!' riepen de andere astronauten ongeduldig.
Roger slikte. 'Er staat hier dat we onze vinger op ons hoofd moeten zetten en dat we dan drie keer heel hard oelk moeten roepen.'
Dave rolde met zijn ogen, maar Scott, de gezagvoerder, tilde de armen op. 'Orders zijn orders, jongens. Let's do it.'

Zo gezegd, zo gedaan. De dappere astronauten plaatsten een vinger op hun helm en riepen drie keer oelk, heel hard. Na afloop haalde Rick de schouders op. Niet dat je daar iets van zag in een ruimtepak, maar daar gaat het niet om. 'Nuttig,' kauwde hij, 'werkelijk heel nuttig.'
Op dat moment wierp Steve een blik uit het zijraampje. 'Eh guys?' stamelde hij, 'dit moeten jullie echt even zien.'

Ontslagbrief

2009-11-15T03:25:00.001+01:00

Geachte heer Beëlzebub,

Het spijt ons dat we het dermate cru moeten stellen, maar het is tot onze genoegdoening dat we ons genoodzaakt zien uw dienstverband per direct te beëindigen.

Het is slechts aan het feit te danken dat u tweeduizend jaar op onze loonlijst heeft gestaan dat we bereid zijn uitleg te verstrekken.

Welnu, u bent overcompleet.

Met andere woorden, u bent van nul en generlei waarde meer voor onze organisatie. De vraag is of u het ooit bent geweest, want u blijkt al die tijd een sinister spel te hebben gespeeld met uw imaginaire tweelingbroer.

Wij waren zo goedgelovig om erin te stinken. Wij stervelingen hebben nu eenmaal de neiging om in zwartwit-termen te denken. Dat helpt ons om de chaos enigszins te ordenen. Geboorte, dood. Hoer, heilige. Goed, kwaad. U heeft daar misbruik van gemaakt, op zo'n manier dat de term 'gewetenloos' tekort schiet. Al die tijd ging het u om niets anders dan uw eigen hachje.

Tweeduizend jaar geleden mag het misschien een goed idee zijn geweest om een vacature door een ééneiïge tweeling te laten invullen. Inmiddels zijn we wijzer, we kunnen op DNA testen.

Wat blijkt? U en uw zogenaamde tweelingbroer zijn één en dezelfde persoon. Tweeduizend jaar lang heeft u ten onrechte een dubbel salaris geïncasseerd. Uiteraard kunt u daarover een separaat schrijven van onze advocaat tegemoet zien, zodat we het inzake aardse kwesties wellicht in der minne kunnen schikken. Universeel gezien echter staat u voor eeuwig bij ons in het krijt.

Wij wensen u een onaangenaam verblijf in uw eigen hel.

Met de meeste minachting,

J. de Vries, manager P&O, Omnium GV*

*Galactische Vennootschap

Een doordeweekse sessie

2009-11-13T08:40:00.002+01:00

'U hier?!'

'Is dat zo vreemd?'

'Dat lijkt me wel, ja, u bent immers de almacht zelve.'

'De almacht zelve? Laat me niet lachen! Ik besta slechts omdat de mensen willen dat ik besta.'

'Is dat waarom u bij me aanklopt?'

'U bent psychiater, ik zou niet weten waar ik anders zou moeten zijn.'

'Nou, gaat u maar liggen dan. Zegt u eens, wat scheelt eraan?'

'Zoals ik net al zei, ik besta eigenlijk niet echt. Ik ben verzonnen om een antwoord te verschaffen op alle vragen waarop geen antwoord bestaat.'

'Pardon?'

'De mens is nietig en kwetsbaar. De dood ligt constant op de loer. Om de angst te temmen, ben ik in het leven geroepen. Het slaapt een stuk rustiger met mij in de buurt.'

'Zoiets als een elektrische deken.'

'Inderdaad, ik lig als een warme laag over de werkelijkheid heen. Wat er ook gebeurt, het heeft een bedoeling, want ik heb het zo gewild.'

'Da's toch heerlijk?'

'Welnee.'

'Wat is het dan?'

'Even onwezenlijk als eenzaam.'

'Vertel.'

'Ik word gegijzeld door een paar miljard angsthazen. Ze zetten me een mes op de keel, want wat ze zich ook in het hoofd halen, het is aan mij om het zin te geven. Die zin is er niet, laat dat duidelijk zijn. Ik ben een doekje voor het bloeden en een wondermiddel ineen. Met mij verdwijnt alle rede. Vandaar dat er doorlopend oorlogen worden gevoerd, terwijl de strijdende partijen mijn naam op hun lippen hebben.'

'Maar wat kan ik in Gods, sorry, in vredesnaam voor u doen?'

'Ik wil liefde.'

'Maar die krijgt u al! Dagelijks gedenken miljarden mensen u in hun gebeden, in kerken wereldwijd worden dagelijks miljoenen kaarsen voor u aangestoken!'

'Dat is geen liefde, dat is vrees. Niemand houdt van mij, niet echt.'

'En al die tempels en kathedralen dan die gebouwd zijn om u te eren?'

'Chantage, ik kan er geen ander woord voor verzinnen.'

'U bent wel erg cynisch. Weet u wat, ik schrijf u gewoon wat seroxat voor. Daar knapt u vast van op. Volgende!'

Geschreven in het kader van de novemberopdracht van het Fantasierijk.

Ook uw mening telt!

2009-11-11T17:53:00.002+01:00

Ze zeggen dat ik gek ben. Of ik niets beters te doen heb, vragen ze.
Toevallig niet, nee. Ik zal het u nog sterker vertellen: dit is het enige wat me nog rest.

Een wanhoopsdaad? Ach, geldt dat niet ook voor de beklimming van de hoogste berg ter wereld? Iedere recordpoging zou je zo kunnen zien. Wist u dat het wereldrecord kakkerlakken eten op 36 staat? Let wel, binnen een minuut. In dat licht bezien zou je de hele mensheid als een wanhoopsdaad kunnen beschouwen. Wat stellen we nou helemaal voor, op dat speldenprikje in een eindeloos heelal?

Een heldendaad. Dat wel. Er zullen maar weinigen zijn die het pad in durven te slaan dat ik ga bewandelen en nog minder die het lef hebben er publiekelijk van te getuigen. Daarbij doe ik het nog voor een goed doel ook. En niet het minste. Van de ervaring en de wijsheid die ik opdoe kan iedereen die de Nederlandse taal machtig is profiteren.

Aan de voorbereiding zal het niet liggen. Mijn conditie is op peil en de reflexen gescherpt. Aan manuscripten heb ik inmiddels een meter boekenkast volgeschreven. Vingeroefeningen, zo blijkt nu, voor wat me te wachten staat. Het zoeken blijkt maar weer eens de weg.

Zo. Ik heb de vingers gestrekt, in de koelkast ligt koud bier en ik heb REM opstaan. Gaan met die banaan!

Rara, wat ga ik doen?

Ik...
A. houd een vinger op mijn hoofd en roep heel hard 'oelk, oelk!';
B. ga achteruitlopend van hier naar de hoek van de straat, maar dan wel met mijn schoenen verkeerd om aan;
C: verplaats me langs telepatische weg helemaal naar de keuken en pak een biertje;
D: ga het celibaat in;
E: ga, slechts gebruik makend van anderhalve vinger, een blogje schrijven over het maken van keuzes.

F: Een combinatie van A, B, C, D en E;
G: Geen mening, die zou toch in dit stukje staan?
H: Anders, namelijk...

Goede oplossingen worden beloond met een collector's item. Over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd (tenzij u uitermate langbenig bent).

'Sorry dames, het jachtseizoen is voorbij!'

2009-10-20T20:39:00.002+02:00

September 1987. Ik sta op de top van Alpe d'Huez en hoest mijn longen over het asfalt terwijl mijn voorhoofd telkens onzacht in aanraking komt met het fietsstuur. Ik ben te kapot om voorlopig ook maar iets aan mijn lichaamshouding te veranderen. Zestien minuten heb ik er langer over gedaan dan Erik Breukink, maar toch. Ik had de bus bijna kunnen bijhouden!

Na ik weet niet hoe lang is het tijd voor het traditionele sjekkie. Het inhaleren doet zeer en mijn longen zijn het er duidelijk niet mee eens dat ik rook. What the heck? Ik ben er een kei in om me doof te houden voor wat er werkelijk aan de hand is.

Ik begin het koud te krijgen. Al te lang kan ik hier niet meer blijven. Na het feest van de afdaling is het nog ruim ruim honderd kilometer naar huis over heuvelachtig terrein. Alhoewel, huis? Ik leef in een hotelkamer.

Als ik straks, wanneer het donker zal zijn, volkomen uitgepierd bij het hotel aankom, is de kans groot dat Jean-Pierre, de receptionist van dienst, me grijnzend mijn post overhandigt: briefjes met spannende voorstellen van Anne, Natalie en Nataly, maar als ik pech heb echtscheidingspapieren die ondertekend moeten worden.

In gedachten schreeuw ik het uit en hoor de echo van haar naam van alle kanten uit de bergen terug als straf. In het echt durf ik niet. Wat zou men wel niet van me denken? Alsof de omstanders zouden snappen dat ik het mooiste cadeau dat ik ooit van het leven kreeg, verspeeld heb.

Het sjekkie trap ik half opgerookt uit, ik prop wat bosbessentaartjes naar binnen en drink mijn bidon half leeg. Mijn longen luisteren inmiddels weer een beetje naar me. Ik span ze tot het uiterste, een paar keer, tot ik ze weer helemaal in het gareel heb. Mijn polsslag is ook aardig tot bedaren gekomen, voel ik. We kunnen weer. Ik wil hier niet blijven staan en beseffen dat ik drie vrouwen tegelijk nodig heb om de pijn over die ene te verzachten. Wat Anne, Natalie en Nathaly ook doen, het zal nooit genoeg zijn. Ik ga met ze kappen ook. Het leven is lijden? Kom maar op dan, desnoods als monnik, het kan nooit zwaarder zijn dan de Alpe d'Huez op fietsen in 55 minuten. Met ware doodsverachting stort ik me naar beneden.

Ep Meijer 2009

Schrijf eens een boek!

2009-10-16T03:29:00.001+02:00

Wel eens van Michelangelo gehoord? Nee, niet de nieuwste parfum voor mannen van Cacharel, maar een beroemde kunstenaar van lang, lang voor GTST. Hij beweerde dat de standbeelden die hij maakte, er al lang waren. Ze sluimerden in het marmer. Het is aan de beeldhouwer om ze te bevrijden.

Zo is het ook met boeken. Ze zijn er al, je hoeft ze alleen maar op te schrijven. Meer dan een doorgeefluik is een schrijver eigenlijk niet.

Maar...

Michelangelo zei er niet bij hoe zwaar het is, hoe je, ondanks het brute geweld dat er bij te pas komt, heel behoedzaam moet zijn met je instrumenten. Hij zei er evenmin bij dat het jaren van je leven kan kosten en vergat ook te vermelden hoeveel moed ervoor nodig is om de beitel te hanteren. Het materiaal is namelijk zo weerbarstig dat iedere houw een gevecht is, letterlijk, met het marmer, maar vooral figuurlijk, in het hoofd van de kunstenaar. Wat als je te hard slaat?

Er zijn veel mensen op Hyves die denken dat ze een boek moeten schrijven, aangemoedigd door vrienden zonder enige kennis van zaken, vrienden die eigenlijk alleen maar op hun beurt aardig en geweldig gevonden willen worden. Ze gaan hun gang maar. Ze mogen zich gerust ook 'auteur' noemen zodra ze hun boek in eigen beheer uitgegeven hebben. Ik hoop zelfs voor ze dat ze meer dan de 23 exemplaren verkopen die ik van mijn in eigen beheer uitgebrachte boek verkocht heb, ondanks een live-optreden bij Sjors Fröhlich in Cappuccino op Radio 2.

Een boek schrijven is als de Sahara in wandelen. Naakt, zonder water. Je weet dat er geen weg terug is, je moet verder, wat er ook gebeurt, welke eisen de dagelijkse werkelijkheid ook aan je stelt. Het boek dat geschreven moet worden, is sterker dan honger, dorst of armoede, het overstijgt alles. Intussen verkeert de schrijver in een roes. Iedere vezel in zijn lichaam smeekt niet alleen om water, eten en schaduw, maar vooral om meer van het boek. Want als hij schrijft, voelt hij de honger, de dorst en de hitte niet meer. Dat komt pas als hij zijn pen even neerlegt, omdat hij, na het uren te hebben uitgesteld, toch echt naar de wc moet. Dat is niet het enige dat hij moet. Slapen, dat is ook een noodzaak. Maar naarmate het boek vordert, brengt hij steeds minder uren op het matras door. Hoe anders ooit uit de woestijn te komen?

Onlangs gebeurde het me opnieuw, na een postnatale depressie die maanden heeft geduurd. Ik stuitte op een brok marmer en zag het standbeeld meteen al haarscherp voor me. Even snel besefte ik wat voor een gevecht me wachtte, want het marmer in kwestie was gevaarlijk broos. Alles wat ik aan vakkennis bezit, zal ik nodig hebben om er een geheel van te maken. Maar ik heb diep ademgehaald en ben de Sahara ingewandeld, ook al weet ik dat me ditmaal pas echt de hel wacht.

Over een tijdje in de boekhandel: 'De verboden woorden.' Het gaat over de liefde.

De kille stilte van het gemis

2009-10-05T18:13:00.003+02:00

'We moeten een teleporteermachine uitvinden,' verzucht ik. 'Net als in Star Trek. Beam me up, Sietse!'
Mijn oudste zoon haalt de schouders op. 'Dat zou miljoenen kosten. Dat kunnen we nooit betalen.'

Als gedachtestreepjes vegen blaadjes over het perron. De toch al lange tweewekelijkse reis duurt vandaag wegens werkzaamheden aan het spoor extra lang. Tussen Eindhoven en Weert zijn bussen ingezet. Nog wacht ons de laatste etappe. Net, in de bus, hebben we erg gelachen. Om de zittingen die los zaten, om zo ongeveer alles van de aftandse stadsbus waarmee de NS ons bedacht had, inclusief de chauffeur die de hele rit lang met steeds weer een nieuwe sigaret uit het zijraampje hing. Maar nu is de herfst ingetreden. Wachten, we staan alweer te wachten.

'Ik wou dat we al thuis waren,' klaagt mijn jongste zoon. Hij ziet er moe uit. Natuurlijk heb ik hem en zijn broer weer veel te laat naar bed laten gaan. Het is ook zo gezellig om ze over de vloer te hebben.
'Als de trein er is, duurt het nog maar tien minuten,' stel ik Bart gerust.

We staan alledrie naar de stoeptegels op het perron te staren, merk ik. Een eenzaam grassprietje trotseert de grijze woestenij alom. Ik krijg slechts één mondhoek iets opgetild. Tien minuten verdorie. Dan moet ik mijn mannetjes weer inleveren en ga ik terug de stilte in. Ik kijk omhoog. Onderweg is het alleen maar grijzer geworden. Nu is de zon helemaal verdwenen. Straks gaat het nog regenen ook. Wat ben ik voor een vader die zijn kinderen dit aandoet?

'Ik baal hier ook van, jongens,' beken ik, 'liever zou ik veel dichter bij jullie in de buurt wonen. Maar ja, ik heb nu eenmaal die baan.'
'Wij hebben ook parkeergarages in de buurt, hoor!' roepen Sietse en Bart bijna in koor. Ik ga door de knieën en trek ze tegen me aan.

We zien de trein aan komen, van de verkeerde kant en met een baard van opwaaiende blaadjes. Ik leg uit dat dit treinstel nu pendelt tussen Weert en Maastricht. Even breekt gesteggel uit over de vraag wie er mag kiezen of we boven of onder gaan zitten. Mijn zoons vinden beiden dat ze aan de beurt zijn. Ik schud het hoofd. Boven, onder, wat doet het ertoe? Die koleretrein betekent afscheid nemen. Krijsend komt het gevaarte tot stilstand.

Vlak voor we instappen, trekt Bart me nog snel aan mijn jas en gunt me een blik diep in zijn blauwe poppenogen.
'Je kunt toch ook met ons meegaan?' stelt hij voor. 'Je mag bij mij onder in het stapelbed.'
Ik bijt zo hard op mijn lip dat het zeer doet.

'Mijn vrouw begrijpt mij niet'

2009-09-25T18:23:00.003+02:00

Als je heel goed luistert, kun je het horen, doorgaans pal voor sluitingstijd: een koor van duizenden mannenstemmen. De bezitters van die stemmen hebben de kroeg verkozen boven het gezelschap van hun eega. Ze laten zich liever vollopen dan dat ze thuis het eeuwige gekijf aanhoren. Wat roepen ze dus, vlak voor de barkeeper hen de deur uitstuurt?

'Mijn vrouw begrijpt mij niet.'

Deze kreet behoort naast 'ken ik jou niet ergens van?' en 'kom je hier vaker?' tot het standaardrepertoire van de man.

Hebben we dan helemaal niets geleerd, heren? Laat me u, ter leering ende vermaack, ontvoeren naar de diepzee.

Op kilometers onder het wateroppervlak is het aardedonker. Het valt niet mee om er voedsel te vinden, laat staan een partner. De duivelsvis heeft wel een heel bijzondere manier gevonden om het voortbestaan van de soort te garanderen. Het mannetje wordt geboren met een merkwaardig uitstulpsel op de neus. Het is een soort antenne die feromonen opspoort. Om te voorkomen dat het mannetje toch zijn eigen gang gaat in het donker, sterven zijn spijsverteringsorganen af zodra hij volwassen is. Om te overleven, moet hij wel een vrouwtje vinden.

Als dat gelukt is, 'bijt' het mannetje zich met het uitstulpsel vast aan de onderkant van het vrouwtje. Meteen houdt zijn hart op met kloppen, want vanaf nu maakt het lijf van het mannetje deel uit van dat van het vrouwtje. Uiteindelijk blijft van het mannetje niets anders over dan een karkas met een spermazakje waarover het vrouwtje naar believen kan beschikken.

Kortom, mannen, laten we ophouden ons te beklagen over het onbegrip van onze wederhelften. Het is niet de bedoeling dat ze ons begrijpen, het gaat om ons zaad. De rest is opsmuk.

Ep Meijer 2009.
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Stoeltoespraak

2009-09-15T09:32:00.004+02:00

Leden van de Graten-Helemaal,

Bolkere holken dollen boven ons klosinkrijk. Het ziet er niet naar uit dat ze zich aanstonds hol zullen bolven. Eenieder zal de gevolgen ondermerken; we zullen allen de pensketting moeten aanhalen. Tegelijk dragen wij de normdrang voor de negeraties na ons en laten de eerste kwabbels van de senioriëring zich reeds gevoelen, zodat we ons gedoorzaakt voelen om knijpende haatregelen te treffen.

Geen enkel pedartement zal dan ook aan buidelkrapping ontkomen, net zoals de gewone hurger zich zal moeten befronsen over diens kosten.

Op het gebied van oeverloze zaken zal ons land zich nermapent blijven instreven voor de zuidbreiding van het één en ander.

Ter bevechting van de blijfrij zullen er de komende jaren ettelijke wegwerkzaamheden plaatsvinden.

Grensloze aangelegenheden behouden onze maandacht, is het niet in termen van kesj dan wel in termen van inbeweging. Het spreekt immers vanzelf dat de muidige hijden om samengevoel vragen in plaats van om wildersdingen.

Dehalve zal Meuropa ook de komende jaren de rolitiek danig blijven beroerselen. Ons land zal zich als vanouds een kruiperig lid betonen.

Zegt u eens, moet ik eigenlijk nog voortvaren? De bestuivering is toch al geklikt. Ik poos hier maar met dat malle hoofddeksel. En u zit ook overdreven staand. Het is hoe dan ook één grote show, we zijn allen hijgelaars, gevangen in onze poppenrollen!

(Kuchen)

Leve de klosigin!

Hoera!
Hoera!
Hoera!

Doe het nou niet want ik heb het zo graag

2009-09-13T09:26:00.004+02:00

Homo's hebben het maar gemakkelijk. Die gaan gewoon naar een parkeerplaats langs de A-12 en hangen een zakdoek op een bepaalde manier uit hun broekzak. Klaar is Kees, alle betrokken partijen weten meteen waar ze aan toe zijn qua vraag en aanbod.

Voor een heteroseksuele man ligt het wat lastiger. Een zakdoek half uit mijn broek? Kom nou, de andere kunne denkt meteen dat ik onverzorgd ben. Niet dat er een plek bestaat waar er vrouwtjes zijn die zich met mij willen verenigen, vrouwtjes althans die openlijk daarvan getuigen en – heel belangrijk, want ik heb nog nooit voor seks betaald en ga het ook nooit doen ook – het gratis met me doen.

Gratis? Ach, aan iedere seks hangt wel een prijskaartje (een bloemetje zus, de vuilnisbakken buiten zetten zo). Daar gaat het nu even niet om. Uit onderzoek blijkt dat vrouwen bijna net zo vaak behoefte aan seks hebben als mannen, zeker als ze single zijn.

1 + 1 = 3. Het is in onze maatschappij nu eenmaal niet gangbaar om publiekelijk van onze lust te getuigen. Stel dat ik in een T-shirt zou rondlopen met de tekst: 'Eventueel geïnteresseerd in seks met u.' Een groen petje dan, voor alle vrijgezellen? Via gekleurde reepjes kun je dan de voorkeuren bekend maken.

Geeft u het toe: het zou niet werken in de echte wereld. Mensen zouden het zielig vinden.

Toch droom ik wel eens van ingebouwde chips die, zodra sprake is van oogcontact met een mogelijke partner, onmiddellijk allerlei informatie heen en weer seinen.

'Okay buster, this one requires 23 text messages, two dinners and a lot of wine. She loves performing oral sex though. She says she's great at it. Unfortunately your bank account doesn't allow you to take her out. Do you want to continue?'

Dromen zijn bedrog en hetero's zijn geen homo's. Dus zit het spel wat ingewikkelder in elkaar en moeten we het vooral van toeval hebben voor een match. Zonde, als je bedenkt hoeveel kansen op hemels samenzijn er dagelijks verloren gaan, juist als je er zo'n zin in hebt. Was je nou maar in gesprek gegaan met die mooie meid, desnoods had je haar gevraagd of ze wist waar de lucifers lagen (vanwege de vonken)!

Ik weet het goed gemaakt. Voortaan, als ik in de supermarkt ben, verwissel ik mijn boodschappenmandje iedere tien seconden van arm, ten teken dat ik in ben voor spannende avonturen. Of nee, nog beter: ik lach gewoon naar jullie.

Maar dat deed ik altijd al.
Zucht.
Suggesties zijn welkom.

Ep Meijer 2009.
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

En dan nu het nieuws

2009-09-04T03:03:00.003+02:00

Boven Schiphol kwam vanochtend in alle vroegte een Airbus in een zwalkende koers terecht; de automatische piloot was dronken.

De belasting op lichaamsgewicht, ook wel bekend als BOL, is van de baan. Geruchten als zou de omvang van de betrokken minister een rol hebben gespeeld, worden krachtig tegengesproken.

In Wormerveer is vanmiddag omstreeks drie uur een man zijn zelfbeheersing verloren. De eerlijke vinder wordt beloond.

In Appelscha is vandaag de apriot uitgevonden. Omdat zelfs de uitvinder geen idee had waar het apparaat toe diende, is meteen tot vernietiging overgegaan. De gemeente heeft tien weken de tijd om een verwijderingsbijdrage te heffen.

Op Vlieland is het wereldrecord fietssleutels kwijtraken verbeterd. Een schrijver en zijn oudste zoon presteerden het om er binnen 24 uur drie zoek te maken.

Een andere recordpoging mislukte. In een uitverkocht Ahoy slaagde Sam Snicker er niet in om met honderd vrouwen achter elkaar geslachtsgemeenschap te hebben. Zijn commentaar: 'Ik snap er ook niets van, bij de generale repetitie ging het nog zo goed.'

Bij een ongeluk met een kraanwagen in Oelesloot zijn drie Lego-figuurtjes in stukken gebroken.

In Lutjegast heeft een jonge vrouw een kikker doodgekust.

Een schrijver uit Amersfoort heeft zichzelf uit protest tegen de gang van zaken opgeblazen. De ballon met zijn beeltenis is het laatst gezien boven Leusden.

Het is weer veilig om aardappels te eten. De consumptie van groente, vis, vlees en zuivelproducten is voorlopig nog af te raden.

Met ingang van morgen is het niet meer strafbaar om in het openbaar je wijsvinger op je achterhoofd te houden en drie keer in de rondte te draaien terwijl je 'ulk, ulk!' roept.

De kapitein die eerder dit jaar in het nieuws kwam omdat hij met zijn veerboot in plaats van naar Terschelling naar de Lofoten voer, is eindelijk op de terugweg. Er is hem beloofd dat hij tijdens de volgende Olympische Spelen mag jureren bij het snelwandelen.

Nog meer Olympisch nieuws: Anky van Grunsven blijkt toch een paard. De dierenbescherming beraadt zich over stappen naar aanleiding van haar misbruik van het gebit van Salinero.

In tegenstelling tot wat lang werd aangenomen, is de wereld plat. Uit de nieuwste gegevens van de NASA blijkt dat God pannenkoeken aan het bakken is. Het heelal is natuurlijk veel te groot voor zo'n oude man. Vanzelf vergeet hij er af en toe eentje om te draaien, wat met de aarde waarschijnlijk aan de hand is. Daarom reageren mensen die in het zuiden wonen doorgaans zo aangebrand, aldus de onderzoekers.

Dan nog een laatste bericht: Het is officieel; iedereen met een Hyves-profiel mag deelnemen aan het WK om aandacht vragen, dat zoals bekend medio mei volgend jaar op de top van de Mount Everest gehouden wordt.

Het weer morgen: Veel klots en dwarrelzwab.

Ep Meijer 2009.
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Zo moet een huisvrouw zich voelen

2009-09-01T02:41:00.004+02:00

Hoewel er 's avonds miljarden blinkende speldenknopjes aan de hemel staan en je zelfs vaak kosmisch gruis in de dampkring kunt zien verbranden (zodat je tientallen wensen mag doen), staat deze vakantie – als je het zo mag noemen, want het lijkt meer op bezigheidstherapie – niet onder een goed gesternte.

Zo presteren mijn oudste zoon en ik het om het wereldrecord fietssleutels kwijtraken met glans te verbeteren: drie in twee dagen tijd. Ook is het linnengoed voor ons tenthuisje niet geleverd en blijken de twee gasflessen leeg. Tot overmaat van ramp is de Spiderman-trolley van mijn jongste zoon kwijt, met daarin onder andere een zelfgemaakte knuffel. Het arme jong heeft al zo'n heimwee.

Om dat soort dingen kun je later misschien ooit eens lachen of meewarig glimlachen. Dat geldt niet voor wat er op de derde dag van onze zogenaamde vakantie gebeurt: vrouwlief verrekt haar enkelbanden.

Vanaf dat moment ben ik alleen nog maar bezig heen en weer te rennen. Ik spreek vrouwlief bemoedigend toe, regel dokters en taxi's. Ik help haar even geduldig als liefdevol bij het aan- en uitkleden, begeleid haar naar het toilet, als het moet midden in de nacht. Ik prijs vrouwlief even uitbundig als oprecht vanwege de dappere manier waarop ze met haar handicap omgaat – ze overwint zelfs de duinovergang, op krukken, de heldin! Natuurlijk snel ik naar het dorp om pleisters voor haar te halen, extra dure.

Intussen houd ik de BV Zeester gaande (zo heet ons tenthuisje). Ik doe de boodschappen, ik kook, dek en ruim de tafel af, ik doe de afwas en de was. Ik hang de was ook op en weet gaandeweg heel creatief om te gaan met het gebrek aan wasknijpers. Alleen het bed van mijn jongste zoon al verschoon ik acht keer, want de heimwee laat hem nog meer bedplassen dan anders. Ik ruim braaksel op en gooi de emmer met urine leeg, als vrouwlief begrijpelijkerwijs niet weer helemaal naar het toiletgebouw wil. Ik kan zien dat de blaren op haar handen erg zeer doen, ondanks de dure pleisters. Met geen woord hoor je haar klagen. Natuurlijk zorg ik dat het haar aan niets ontbreekt.

Tussen de bedrijven door ben ik kinderdagverblijf en politieagent ineen. Nog maar nauwelijks bekomen van het opblazen van twee flippers en een strandbal, dien ik het gespuis alweer van drinken te voorzien, want ze hebben zo'n dorst. Ofschoon het ook hen aan niets ontbreekt, maken ze vaak onderling ruzie. Over futiliteiten. Wiens ijsje hoeveel heeft gekost, puzzelboekjes waarvan we er honderd hebben, maar juist in dat ene willen ze alledrie tegelijk kijken. Ik speel me wat voor Veiligheidsraad, zeg.

Dan breekt de vrijdag aan, de laatste hele dag van onze tijd op Vlieland, in sommige kringen ook wel vakantie genoemd. Omdat we uit gaan eten, heb ik eindelijk een moment voor mezelf en kan ik aan mijn boek beginnen, waarop ik me erg verheugd heb. Ik kondig het zelfs publiekelijk aan.
'Kinderen,' spreek ik. 'Nu ben ik even aan de beurt. Pappa gaat net doen alsof hij vrij is en hij gaat lekker lezen. Tot later!'

Welgeteld één pagina van het voorwoord heb ik tot me genomen.
'E-ep,' vraagt mijn oudste zoon, 'wil je mijn vlieger uit de knoop halen?'
'Nee,' antwoord ik zonder van het boek op te kijken, 'zoals je ziet ben ik aan het lezen. Voorzover ik het net nog niet duidelijk genoeg heb gemaakt, ik wens even niet gestoord te worden.'

Een alinea later meldt zich dochterlief die er al die tijd bij heeft gestaan.
'E-ep, waar is het wc-papier? Ik moet poepen.'
'Waar het altijd ligt,' zeg ik, sla het boek dicht, verzamel de afwas en haast me naar het toiletgebouw. Daar heb ik tenminste rust.

Ep Meijer 2009.
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

You can't always get what you want

2009-08-04T09:23:00.002+02:00

'Goedemorgen, ik wil graag iets tegen pijn.'
– Maar natuurlijk meneer. Heeft u een momentje? Alstublieft.'
'Au, wat doet u nu? U slaat me met een schildpad op het hoofd!'
– U wilde toch iets tegen pijn? Er staat hier op de verpakking dat het helpt bij alle klachten.'
'Dat is geen verpakking, idioot, dat is zijn schild.'
– Welnee, kijkt u maar. Er zit iets in.'
'Dat is een levend beest, man, de pad van schildpad om precies te zijn. Er zit een schild omheen, geen verpakking. Vandaar schildpad.'
– Wacht. Misschien moet ik mijn leesbril er even bij pakken. Ah, ik zie het al, het product dient eerst vermalen te worden voor het wordt aangebracht. Als ik hard genoeg sla, moet dat toch geen probleem zijn, dacht ik zo.'
'Au! Nu slaat u me alweer met die schildpad op het hoofd. Bent u wel goed snik?'
– Zegt u eens eerlijk, voelt u iets?'
'Nogal wiedes, er zijn zich twee fikse builen aan het ontwikkelen op mijn schedel. Ik sterf van de koppijn.'
– Maar voor het overige voelt u niets meer, toch? Ziet u wel, het heeft geholpen!'
'Het heeft helemaal niet geholpen, eikel. Volgens mij moet u dringend even langs de psychiater. Trouwens, het was niet eens voor mezelf, maar voor mijn vrouw. Ze is namelijk net ontslagen uit het ziekenhuis.'
– Dan weet ik het goed gemaakt. U krijgt er twee voor de prijs van één.'
'Wat moet ik in vredesnaam met twee schildpadden?!'
– Uw vrouw ermee op het hoofd slaan misschien?'
'Ze ziet me aankomen, zeg. Geeft u me nu maar gewoon wat Ibruprofen of Paracetamol en houdt u die schildpadden gewoon lekker zelf.'
– Para-wat?'
'Paracetamol en vlug wat, voor ik mijn geduld verlies.'
– Ik heb precies wat u zoekt, een klein momentje alstublieft.'
'Maar dat is een mol!'
– Niet zomaar een mol, meneer, kijkt u maar.'
'Ja hallo, zo kan ik het ook. U plakt een postit-sticker met 'Paraceta' op het beest.'
– Neemt u hem mee of zal ik hem voor u vermalen?'
'Nee bedankt, bij nader inzien laat ik mijn vrouw wel aan een kikker likken.'

Fletsj! Of: een welgemeend advies aan vrouwen met groene vingers

2009-07-24T02:32:00.003+02:00

In deze tijd van het jaar moet je na zonsondergang oppassen in de tuin. In ieder geval is het aan te raden om schoeisel aan je voeten te hebben. Je kunt namelijk zomaar op iets stappen dat als een bananenschil aanvoelt. Alleen is deze bananenschil levend. Althans, hij heeft geleefd tot jij erop stapte. Misschien leeft hij nog steeds. Moeilijk te zeggen. Kan iets leven als de ingewanden eruit puilen? Tjonge, dat zelfs een naaktslak darmen heeft!

De naaktslak dus. Hij schijnt een plaag te zijn in de tuin. Geen idee waarom. De enige naaktslakken die ik ken, liggen hinderlijk in de weg op stoeptegels, al dan niet in rottende staat. Eén van mijn talloze exen had uitzinderlijk groene vingers en wist zeker dat naaktslakken om een totale oorlog vroegen. Ze zette vallen in de tuin. Kommetjes gevuld met bier, want daar waren ze gek op. De beesten hadden nog smaak ook. Daar gingen mijn tripeltjes.

's Ochtends vonden we de kommetjes propvol opgezwollen naaktslakken die ik dan kokhalzend in de kliko gooide. Dat maakte een geluid als een heel grote klodder snot die in een bak met palingen terecht kwam.
'Mooie dood, toch?' vond mijn ex.

Vanavond heb ik in de schemering als een soort amateur-Richard Attenborough op de hurken in de tuin doorgebracht en het gedrag van naaktslakken bestudeerd. Ga er maar aan staan. Je moet leven van spul waarin maar heel weinig calorieën zitten. Dus heb je geen andere keus dan de hele nacht foerageren, eten tot je barst en gauw weer terug, voor de zon je verzengt. Het lijkt warempel een verhaal uit de Griekse mythologie.

Dat is nog niet alles. Naaktslakken bewegen zich met een gratie waaraan Rudolf Nurejev nog een puntje kan zuigen. Dan heb ik nog niet eens over de voelsprieten gehad. Vier hebben ze er en ze zijn voortdurend op verkenning. Ze strekken zich uit en verdwijnen weer, in een ritme dat alleen aan naaktslakken voorbehouden is. Naaktslakken spelen ballet met de werkelijkheid. In slow motion, hoewel de nachten kort zijn. Naaktslakken staan voor onthaasting. Zo menig filerijder kan er nog wat van leren.

Kortom, ik nodig mijn vrouwelijke lezers (voorzover in het bezit van een tuin) uit om de naaktslak niet als een plaag te beschouwen, maar als een cadeau, gezien ook zijn vorm en vooral zijn voelsprieten. Jullie smeren toch ook al het gezicht in met slakkenslijm? Nou dan. Kijk naar die loom kronkelende levenslust aan jullie voeten, geniet van je fantasie en voer het bier, met name als het Belgisch is, aan je man. Bedankt vast. Voor het overige ben ik van mening dat naaktslakken, slijmerig als ze zijn, in het parlement thuishoren. We zetten ze gewoon een brilletje op, trekken ze een stropdas aan en ik zweer het jullie: niemand merkt het verschil.

Veel tuinierplezier!

Je kunt het maar het beste eruit gooien

2009-07-07T08:51:00.003+02:00

Slecht nieuws, beste lezers. Onze dorpsgenoot Barend Blaasman is er wederom niet in geslaagd om zich voor de regionale selectie te plaatsen. We troffen hem daags na het debacle in café-restaurant 'In den frisschen Wind', alwaar hij juist zijn dagelijkse zestien kopjes Franse uiensoep aan het wegwerken was. Een gesprek met een gefrustreerde verliezer.

Een gezinsportie chili con carne per dag, à lá, maar zestien kopjes Franse uiensoep? Het is niet dat uw verslaggever pretendeert iets van de materie af te weten, maar ik besloot recht op mijn doel af te gaan.
'Zeg, Barend,' vroeg ik, 'zou het niet je voedingspatroon kunnen zijn?'
'Aan die uien ligt het niet,' bromde hij. 'Ik doe twintig keer per dag het Wilhelmus, en achterstevoren ook, als het moet. Nee, het ligt aan de jury.'
'De jury?'
Barend sloeg met zijn vrije linkervuist op tafel, zo hard dat de lepels in de al zeven lege kopjes ervan rinkelden, terwijl de groeibriljantjes in zijn ooghoeken glinsterden.
'Je bent echt boos, hè?'
'Man,' zuchtte hij, 'wist je dat Bach speciaal voor ons soort mensen stukken heeft gecomponeerd? De musicologen hielden het op een schrijffout. Zodoende worden de solo's die eigenlijk voor ons bestemd zijn, nu door fagots uitgevoerd. Niet vaak trouwens. Maar daar gaat het niet om. Ik heb verdomme een fuga van Bach gedaan!'
'De concurrentie mocht er natuurlijk ook zijn.'
'Wat nou concurrentie? Die man uit Grootebroek kon niets anders dan boer-daar-ligt-een-kip-in 't-water. En nog vals ook. Die vent uit Knijpsteeg beweerde dat hij de Marseillaise deed, maar geloof me, daar was niets van te horen. Trouwens, moet je zien wie er gewonnen heeft? Het is verdomme een schande. Ze gaan helemaal voorbij aan de schoonheid van de sport. Alleen het resultaat telt.'
'Misschien gaat het om de geur?' opperde ik alsof mijn neus bloedde.
Barend leunde achterover en liep rood aan, terwijl hij woordeloos naar de deur wees. Was hij soms bij Louis Banaal in de leer geweest? Hoe dan ook, dit interview was duidelijk voorbij.

Dus laten we Barend Blaasman maar, gebogen over de negen koppen Franse uiensoep die hij als petomaan nog te gaan had. We wensen hem volgend jaar meer succes bij de regionale plaatsingswedstrijden flatuleren. Hij zal zijn frustratie uiteindelijk wel wegblazen, maar in zijn hart zal hij het nooit kunnen verkroppen dat hem de loef werd afgestoken door een stille wind, iets wat u en ik hem tevoren hadden kunnen vertellen.

Ep Meijer, juli 2009
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

PS: De man op het plaatje is Joseph Pujol. God hebbe zijn ziel.

Samen uit, samen thuis

2009-07-04T02:46:00.002+02:00

De wereldgeschiedenis heeft geleerd dat terugwegen niet iets zijn om luchtig over te doen. Vraag het Napoleon, wiens leger tijdens de terugtocht uit Moskou in de pan werd gehakt. Vraag het Odysseus, ook al is hij dan verzonnen, die stormen, sirenen en een Cycloop moest overwinnen om weer thuis te komen uit Troje.

Op de heenweg kun je je tenminste nog ergens op verheugen. Op de terugweg daarentegen lonkt niets anders dan thuis, daar waar je juist vandaan vertrokken bent.
Waarom überhaupt nog gaan?

Omdat er een kermispretpark in de stad is en dat is wel duur, maar o zo leuk voor de kinderen.

Voorwaar, leuk was het. Wat heeft het kroost genoten, wat kon het niet op qua sensatie, zoetigheid en hoogtevrees mijnerzijds! De pannenkoeken achteraf mochten er trouwens ook zijn.

Dan breekt onvermijdelijk de terugweg aan, onder normale omstandigheden een half uur fietsen, maar ons tempo wordt bepaald door een meisje van vijf, op een fiets met zijwieltjes. Mijn oudste zoon Sietse houdt als een herdershond de groepjes bij elkaar die vanzelf ontstaan. Als hij buiten adem weer eens bij mij en Bart verslag komt uitbrengen, belandt zijn voorwiel in de berm. Hij probeert nog bij te sturen, maar het fietspad is te hoog. Het voorwiel klapt dubbel en Sietse smakt op het asfalt. Zijn knie bloedt lelijk en hij huilt als een jonge wolf, maar daar komt mijn collega en vriend Milos al aangerend met een papieren zakdoekje. Verderop, zie ik, is het konvooi tot stilstand gekomen.

Er dreigt onweer, de hele dag al. Slechts als door een wonder is het tot nu toe droog gebleven en is niemand van ons negenen door de bliksem getroffen in de achterlijk hoge zweefmolen, waar ik als enige niet in durfde. Feit is dat dit avontuur nog wel eens lang kon gaan duren.

Of dat erg is? Als de karavaan onder de resolute leiding van mijn vriendin weer op gang gekomen is, bezie ik het gezelschap. Naast mijn vriendin fietst Erika, bij haar achterop zit chocolakleurige Nana, het resultaat van Erika's romance met een Afrikaan. Achterop bij mijn vriendin zit hoogblonde Tineke en zoals altijd kwetteren Nana en Tineke erop los. Duo Penotti. Soms zingen ze ineens en soms doen Sietse en Bart, die bij mij achterop zit, ineens mee. Tussenin rijdt Milos en hij moedigt zijn dochter onvermoeibaar aan. Even onvermoeibaar zwoegt Katja door, op haar fiets met zijwieltjes. Het is gaan schemeren. Zelfs de wijk Schothorst is mooi in strijklicht. Dit avontuur, bedenk ik me, kan niet lang genoeg duren.

Ik word op mijn wenken bediend. Erika stuurt ons nog dieper Schothorst in, zo diep dat de weg doodloopt. Een wandelpad brengt uitkomst. Het voert ons door een donker stuk bos. Door de takken heen zien we een tuin, met daarin een veranda. Er zit een man die ons heel opgewekt groet.
'Kijk,' roept Nana en wijst op de stenen onder ons, 'minipadjes!'
Tientallen van een inderdaad vrij kleine paddensoort hebben dit moment uitgekozen om aan hun trek te beginnen. Van de weeromstuit raakt onze achterhoede met de relaxte man op de veranda in gesprek over de zin van het leven. Misschien geeft hij ook wel een raadsel op.

Toen we weer in de blokkendoosrealiteit van Schothorst beland waren, was de groep verbrokkeld geraakt. Terwijl mijn vriendin alvast resoluut de route verkende, bleven Erika, Milos en hun kroost achter. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om een sjekkie te draaien. Halverwege het rookgenot meldde zich Sietse met een mededeling van het front: het was in orde, mijn vriendin wist de weg vanaf hier. Ik bromde iets tegen mijn jongste zoon Bart, die bij mij achterop zat, over het immer falende richtingsgevoel van vrouwen.

Tijdens dan toch nog maar een tweede sjekkie doemt de achterhoede op. We hebben wel degelijk verliezen geleden. Er wordt niet meer gefietst, maar gewandeld. Katja blijkt moe. Gelukkig brengt Sietse, op zijn linkerknie stoer geronnen bloed, vraag en aanbod bij elkaar. Tineke gaat in plaats van Katja zwoegen op de fiets met zijwieltjes.

'Daar hebben we de C-1000 weer,' zucht Bart.
Ik kijk om me heen. Inderdaad. We zijn een half uur verder en we hebben een rondje gereden. Door de wijk Schothorst of all places. Erika komt naast me fietsen om me te bezweren dat het maar achttien minuten waren. Ik geloof er geen snars van. Trouwens, ik ben helemaal niet boos, ik ben juist aan het genieten.

Bij de rotonde rechtdoor in plaats van linksaf, juist ja. Nu kom zelfs ik op bekend terrein. Het is nog een heel eind fietsen naar huis en de lucht kleurt al mauve. Ik pols Bart. Zou hij niet even die fiets met zijwieltjes kunnen bemannen? Dan zijn we er tenminste wat sneller. Mijn jongste zoon heeft helaas te kampen met een vormcrisis. Hij fietst al zo lang zonder zijwieltjes, hij is bang dat hij het niet meer mét kan.

De Heere zij dank, we zijn op de randweg. Eerst wacht de spoorbrug. Naar beneden is geen probleem op een fiets met zijwieltjes. Omhoog moet Milos Tineke duwen, rennend met zijn fiets aan de hand. Op de achtergrond lijkt het alsof een reuzenspin lange draden geweven heeft over de brug. Terwijl hoger in de lucht vliegtuigen meetkundige vormen schrijven die nog niet uitgevonden zijn, komt Milos bijna ten val.

Bijna is niet helemaal. Op de volgende kruising doet Tineke het dunnetjes over. Praktisch uit stilstand weet ze theatraal ter aarde te storten. We zijn immers op een terugtocht en die horen nu eenmaal niet zonder bloedvergieten te verlopen. Vraag het Napoleon, vraag het Odysseus. Opnieuw komt het konvooi knarsend en piepend tot stilstand. Bart laat zijn hoofd tegen mijn rug vallen.
'Ik kan er niet meer te-he-gen,' klaagt hij.
Ik sla een arm om hem heen.
'Dit is je kans op eeuwige roem,' zeg ik, 'spring op die fiets en breng ons gezwind huiswaarts, koene ridder Bart!'
'Doe niet zo stom,' zegt mijn jongste zoon. Maar mooi dat hij het met zijwieltjes uitgeruste ros bestijgt en aan de verkeerde kant van de ventweg tegen de stoeprand tot stilstand komt, juist voor een aanstormende scooter. De jongen op de scooter drukt boos op de toeter en Bart schudt het hoofd.
'Zie je wel? Ik kan het niet meer.'

Katja van vijf moet het doen. Opnieuw. Zij is de ware heldin van deze terugtocht. Onverdroten neemt ze de laatste loodjes voor haar rekening, onvermoeibaar aangemoedigd door haar vader Milos.

Dan staan we op het kruispunt waar afscheid moet worden genomen, het is niet anders. Het zwerk kleurt inmiddels donkergrijs en ik heb heel ouderwetsch de dynamo tegen het voorwiel aan geplaatst, ook al wegens pedagogische redenen, want mijn zoons zijn erbij. In het verkeer gaat het erom gezien te worden.

In het leven ook. De volwassenen bedanken elkaar voor de dag en de kinderen willen eigenlijk alleen maar naar bed.

Het laatste stuk van de terugtocht zijn we koeien die na een lange winter de wei in mogen. Ons eigen tempo! Ik zet de grote molen erop en we vliegen. Bart joelt. Achter ons, ver achter ons, zetten Sietse en mijn vriendin even kraaiend als kansloos de achtervolging in. De wind in mijn oren hitst me op.
'Is dit,' hijg ik, 'een beetje zoals in de zweefmolen?'
'Nee joh,' antwoordt mijn jongste zoon, 'in de zweefmolen draai je rondjes. Dat doe jij nu niet.'
'Mijn benen wel,' werp ik tegen.
'Ja maar,' zegt Bart, 'dat voel ik niet.'
'We gaan anders wel heel hard,' pers ik eruit.
'Ja,' zegt Bart en hij slaat zijn armen om mijn middel, 'lekker hard.'

Omhoog kijk ik. De lucht is purper. Dit is nog steeds een terugtocht, bedenk ik me. Er zou nog iets ergs kunnen gebeuren. Bart zou bijvoorbeeld met zijn tenen tussen de spaken kunnen komen, zoals Tineke vorig jaar gebeurd is. Maar nee. Zijn voetjes rusten keurig op de steuntjes die ik speciaal voor hem gemonteerd heb. Bart vouwt ze zelf uit voor hij opstapt. Na gebruik klapt hij ze telkens weer netjes in.

Achter ons hoor ik hoe de stemmen van mijn vriendin, haar dochter en mijn oudste zoon zich mengen met het gekrakeel van honderden vogels. Een Godachtig wezen heeft oranje strepen in de paarse lucht geairbrusht. De rest van de wereld houdt zich stil. Ik voel de armen van mijn jongste zoon om mijn middel en ik zie sterren. We zijn weer thuis, waar alles precies hetzelfde is gebleven.

'Nogkeer'

2009-06-25T03:34:00.003+02:00

'Hoe denkt u dat het is om dag in, dag uit in een persoon te moeten kruipen die alles, het maakt niet uit wat, als een feest beschouwt? Wat ik ook doe, er staat altijd een grijns op mijn masker getatoeëerd. Wie ik ben, is onbelangrijk. De kijkers, baby's en peuters dus, en hun overspannen ouders niet te vergeten, willen blijheid, want dat was hen beloofd, en ik bedien ze op hun wenken. Dat wil zeggen dat ik, als het script erom vraagt, wild met mijn armen en benen beweeg. Soms maak ik zelfs een dansje. Tjonge, wat is het leven leuk.'

Twee uur eerder, Trafalqar Square. Het wemelt er niet alleen van de duiven. Ook zijn er tot op de tanden bewapende ME-ers te zien. In een kring staan ze, rond een persoon in een groen pak met een merkwaardig uitsteeksel.

'Er zit een spriet op mijn hoofd. Ik heb nog steeds de hoop dat het een antenne is die in verbinding staat met de ene of andere hogere macht. Het is nu twee jaar geleden dat ik cum laude aan de toneelacademie afgestudeerd ben. De docenten waren lyrisch over mijn acteerprestaties.'

'Auditie na auditie heb ik gedaan. Ik heb de houtschilfers van de planken gespeeld, maar ik kwam nergens aan de bak. Uiteindelijk kreeg ik dit baantje. Gelukkig ziet niemand wie Dipsy speelt. Ik dus. Er zijn geen woorden voor de schaamte die ik voel. God, wat hoop ik dat die hogere macht eindelijk ingrijpt en me uit mijn lijden verlost. Ik, met mijn talent!'

Drie uur eerder. In studio 17 van de BBC komt men er langzaam achter dat Noo-noo, de stofzuiger, de rode spetters niet weg gaat krijgen. De resten van Lala zitten overal op de toetjesmachine. Dipsy is intussen verdwenen, niemand weet waarheen.

'Heeft u wel eens goed naar die toetjesmachine gekeken? En geluisterd vooral? Laten we eerlijk zijn. Misschien is het pedagogisch hartstikke verantwoord, maar in wezen is het gewoon een heel onsmakelijk gebeuren. Met die scheetgeluiden erbij. Roze drab, dat krijg je te zien. Bah. En denk maar niet dat het om de inhoud gaat. Onze doelgroep gaat het om de kleur, yes Sir en tralala. Roze, for God's sake. Nou, niet met mij, ik ben verdomme een acteur.'

Vier uur eerder. In de kleedkamer trekt een uitzendkracht een geel pak aan. 'Je moet toch wat,' zegt ze, 'Teletubby, call center agent, wat maakt het uit?'

'Achteraf was het die grijns, in combinatie met de scheet die de toetjesmachine liet. Ik ontplofte. Plotseling pakte ik haar vast, voor het oog van de camera, zo hard als ik kon. Ze had het kunnen stoppen. Maar dat deed Lala niet, want ze hield zich keurig aan het scenario. Is het gek dat ik haar in de toetjesmachine heb gestopt? Ze vroeg er zelf om.'

Ep Meijer, juni 2009.
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Het valt niet altijd mee om God te zijn

2009-06-22T09:03:00.002+02:00

Ooit had ik een bol in mijn handen. Alles zat erin gevangen. Het was volmaakt. Toen leidde een gedachte me af. Het kon nooit klaar zijn, er was altijd meer, dat moest. Groei, alles was groei, stilstand betekende achteruitgang. Tegelijk was ik me ervan bewust dat die gedachte zijn beperkingen had. In de omstandigheden waarin ik me bevond, bewoog zich niets, ook de tijd niet. Alleen die bol en ik waren er en zoals ik al zei was het perfect zo. Het had eeuwig kunnen doorgaan als dus die gedachte er niet was geweest. Door hem te denken erkende ik in feite dat ik me maar wat verbeeldde. Was het echt geweest, dan had ik niet de tijd gekregen om hem te denken, simpelweg omdat de tijd niet bestond. Maar ik dacht het. Uit woede gooide ik de bol kapot.

Big Bang.

Nu kan ik eigenlijk alleen nog maar achterover zitten terwijl het geheel uitdijt. Hier en daar klonteren dingen samen die eerder aan elkaar vast hebben gezeten. Dat heeft onverwachtse, grappige neveneffecten. Zo is er ergens, in een uithoek van een onbeduidend melkwegstelsel, leven ontstaan. Niet zomaar leven, intelligent leven nog wel. Eerst hadden de wezens niet in de gaten hoe klein ze in werkelijkheid waren. Maar ook nu ze door beginnen te krijgen dat ze zichzelf, gezien de schaal van alles, veel te serieus nemen, blijven ze de verantwoordelijkheid bij mij leggen, hoe intelligent ze ook zijn. 'God zal wel een bedoeling hebben,' zeggen ze, 'Hij weet alles.' Alsof dus sprake is van een masterplan.

Sorry, de waarheid is dat ik gewoon brokken heb gemaakt. Ik kan, net als die minuscule wezentjes op dat speldenprikje, slechts hopen dat er een macht bestaat die zoveel groter is dan ik, dat het hele heelal weer in zo'n bol past. En dat het dan stil is in het hoofd van degene die hem vasthoudt.

Amen.

Het nuttigen van Mount Everest

2009-06-21T08:42:00.003+02:00

Mensen vragen me nogal eens: 'weet je wel waar je aan begint?' Ik antwoord dan altijd dat een goede voorbereiding alles is. Werkelijk niets is aan het toeval overgelaten, kosten noch moeite zijn gespaard. Ik heb onder begeleiding gestaan van de beste coaches, ik heb een speciaal ontwikkeld trainingsprogramma doorlopen, ik ben op hoogtestage geweest in Mexico, waar ik mijn tanden heb gescherpt aan de kraterrand van de Popocatépetl. Er zit zelfs een diëtiste in mijn team, kunt u nagaan.

Ja, hoog is het natuurlijk wel. Hoger gaat zelfs niet, tenminste, nog even. Maar wat maakt dat uit? Een berg is een berg, zeg ik altijd maar, ook al heet die nog zo Everest. What goes up, must come down. Die zuurstof is dan ook nergens voor nodig. Trouwens, hoe moet je eten met een masker op? Nee, deze jongen gaat puur natuur naar boven.

Bang voor de zone des doods ben ik niet. Het boeit me niet dat ik statistisch gezien een kans van 1 op 8 loop om op de flanken van de hoogste berg ter wereld het loodje te leggen. Het geheim zit hem in een goed ontbijt. Dat vindt u grappig? Het ontbijt is de meest onderschatte maaltijd ter wereld, meneer! Laat me u vertellen dat de motor op gang moet komen voor hij in staat is om toeren te maken. Zonder stevig ontbijt kan ik het wel schudden, want dan heb ik op de top niet genoeg eetlust.

Wees nou eerlijk, het wordt tijd voor een frisse wind in de Himalaya. Op Discovery en National Geographic word je doodgegooid met documentaires over de Mount Everest. Samen spelen is samen delen. Nu is het de beurt aan de K2. Moet u zich eens in denken hoe dat is voor een berg, altijd maar onder die gehate 2 gebukt gaan! Je zou er een complex van op lopen, zeker als er zich ook nog meidengroepen mee gaan bemoeien. Gelukkig gaat deze jongen er wat aan doen.

Hoe ik het ga aanpakken? Met bestek, dat staat wel vast. Het is toch op grote hoogte, hè, dus alles is stijf bevroren. In het begin zal het even lastig zijn, vooral met slikken. Met wat happen sneeuw komt dat vast wel goed. Als ik eenmaal op gang ben, houdt niets me meer tegen en blijf ik eten. Wat ik niet lekker vind, spuug ik gewoon uit.

U kunt nu wel met uw hoofd gaan zitten schudden, maar het is toch echt waar. Als u me niet gelooft moet u maar eens gaan kijken bij de St. Pietersberg nabij Maastricht. Daar is geen berg meer, zegt u? Klopt, ik heb er de afgelopen week dan ook getraind.

Ep Meijer, juni 2009.
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Just another blind date

2009-06-18T07:50:00.005+02:00

‘Goeiedag, ik ben blind. Daardoor kom ik te weinig buiten. Heeft u misschien een dier voor me dat me kan helpen mijn weg beter te vinden?’
‘Dat treft, meneer, ik heb zojuist een nest blindengeleidenhonden binnen gekregen. Drie halen, twee betalen, alleen vandaag.’
‘Sorry, geen honden. Mijn godsdienst beschouwt die beesten als onrein, begrijpt u?’
‘Juist ja. In dat geval kan ik u van harte aanraden om een dwergpony te nemen. Een moslima in Amerika heeft dat ook gedaan, met groot succes, mag ik wel zeggen.’
‘Waar ziet u me voor aan, zeg, ik ga toch zeker geen paard op de gang zetten?! Bovendien ben ik allergisch voor paardenhaar. Heeft u niet iets bescheideners? Ik moet ook aan de buurt denken, hè?’
‘Wat dacht u van een lama? Zo’n beest spuugt de weg als het ware voor u vrij.’
‘Hè bah, geen lama, met dat eeuwige geïmproviseer. Hoe zijn leeuwen eigenlijk qua blinden geleiden?’
‘Meneer, ze geleiden u rechtstreeks hun maag in. Neemt u het van mij aan: roofdieren zijn niet te vertrouwen. Neemt u liever een aap.’
‘Een aap? Nou nee. Al dat gevlooi de hele tijd, ik krijg er nu al overal jeuk van. Een schaap dan?’
‘Meneer, schapen zijn maar in één ding goed en dat is grazen en dom kijken.’
‘Dat zijn twee dingen. Trouwens, om dat kijken gaat het hem nou net, want dat kan ik dus zelf niet.’
‘Meneer, gelooft u me, als u zich door een schaap laat geleiden, komt u niet verder dan de dichtstbijzijnde dijk. U heeft een intelligent dier nodig dat zijn leven voor u zou geven. Wacht! Ik denk dat ik precies heb wat u nodig heeft, het neusje van de zalm als het gaat om routeplanning voor visueel gehandicapten. En u haalt er gegarandeerd het nieuws mee. Hier, voelt u maar eens.’
'Maar dat is een doelzoekende raket, dan ben ik er veel te snel!'
'Cut! Zeg eens, heb je eigenlijk wel de goede tekst voor je? Volgens mij komt dit uit een andere sketch. Kijk eens om je heen. Dit decor moet een dierenwinkel voorstellen, niet het Pentagon.'
'Verdomd, je hebt gelijk. Duizendmaal pardon.'
'Oké, nog een keer vanaf 'wacht'. Camera aan, geluid aan, actie!'
'Wacht! Ik denk dat ik precies heb wat u nodig heeft, het neusje van de zalm als het gaat om routeplanning voor visueel gehandicapten. En u haalt er gegarandeerd het nieuws mee. Hier, voelt u maar eens.'
‘Maar dat is een mol, dat beest ziet zelf geen steek!’
‘Soort zoekt soort, meneer. Wie was er dan aan de beurt?’

Ep Meijer, juni 2009.
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Als het jeukt, moet je krabben

2009-05-25T17:48:00.004+02:00

Het begon allemaal met een krantenberichtje. Bij de verbouw van een muurhuis was een belangrijke archeologische vondst gedaan. Ik weet nog dat ik het dacht: niets nieuws onder de zon. Hier in Amersfoort hoef je praktisch maar een schop in de grond te steken of je doet een belangrijke archeologische vondst. Wat wil je ook, in een stad die 750 jaar oud is? Toen begonnen er doden te vallen.

De aannemer heeft zich vast en zeker veilig gevoeld in zijn dikke Mercedes. Overal airbags, wat kon hem gebeuren? Nou, een spookrijder dus, met, zoals uit het sporenonderzoek van de politie bleek, een snelheid van 160 kilometer per uur op de A-27, ter hoogte van de afslag Leusden. Voor de airbags van zijn dikke Mercedes zich konden opblazen, was de aannemer al zo plat als een dubbeltje.
Alles wees op een ongeluk. Tot de week daarop ook de archeoloog en de betrokken ambtenaar eraan moesten geloven.
De archeoloog had eens verkondigd dat hij ervan droomde om net zoals zijn idool Howard Carter een soort Toetanchamon te ontdekken, zonder de gevolgen dan, in de vorm van een dodelijke, mysterieuze griep. Hij zal misschien nog heel even gedacht hebben dat hij door een vloek getroffen werd. In werkelijkheid was het de Intercity naar Schiphol Airport. Getuigen zagen hoe een jonge vrouw de archeoloog mee het perron van station Baarn af trok, juist voordat de trein aan kwam stormen.
De betrokken ambtenaar kwam om het leven toen zich, tijdens een feestelijk bezoek aan een heropend plaatselijk historisch museum, een suppoost op hem wierp en een handgranaat tot ontploffing bracht. Behalve de ambtenaar en de dader stierf ook een bezoeker en raakte de museumdirecteur een arm en diverse historische voorwerpen van onschatbare waarde kwijt. De nabestaanden van de suppoost begrepen er niets van. Henk M. was altijd de minzaamheid zelve geweest, niemand had dit achter hem gezocht.

Drie incidenten, zeven doden, drie zelfmoordaanslagen. De grote archeologische vondst werd duur betaald. Niemand nam de verantwoordelijkheid op zich, ook Al Q'Aida niet. Er was iets aan dat muurhuis dat kennelijk geheim moest blijven, zo geheim dat drie mensen bereid waren geweest hun leven te geven. Heel onverstandig misschien, maar ik besloot op onderzoek uit te gaan. Dat klinkt trouwens dapperder dan het is, hoor, want in het begin beperkte ik me tot Internet.

Het was nog betrekkelijk eenvoudig. Door gegevens van Hyves en FaceBook te combineren en door veel, heel veel te googlen, ontdekte ik datHenk M, de jonge vrouw en de spookrijder iets gemeen hadden gehad, met name op zondag. Alledrie waren ze gelovig geweest, zo gelovig dat ze behoorden tot 'De Heilige Zaak', een van de oudste van de ruim veertig kerkgenootschappen die Amersfoort telt.

Daar hield het spoor op, tenminste in de virtuele wereld. Op Internet kwam ik niet verder dan dat het genootschap 'Dhe Heylighe Saeck' met zijn tijd was meegegaan en de spelling inmiddels had aangepast. Opgericht in 1444, een jaartal dat opgeteld weinig goeds voorspelde, tenminste, als je iets met numerologie hebt. Verdere informatie ontbrak.

Dat was het moment van de waarheid. Als ik meer wilde weten, moest ik de echte wereld in. De vraag was of ik daar wel behoefte aan had. Eigenlijk had ik het prima naar mijn zin. 32 uur per week zat ik betaald uit mijn neus te peuteren in de meldkamer van een aantal parkeergarages. Heel af en toe ging de telefoon en doorgaans drukte ik dan op een knopje, zodat er ergens in den lande een deur openging voor iemand die zijn kaartje in de auto had laten liggen. Wie deed me wat?

Het jeukte.
Anders kan ik het niet uitleggen. Dus ging ik op een vrije ochtend een wandeling maken langs de muurhuizen van Amersfoort. Ik kende hun geschiedenis: ze werden gebouwd op de restanten van de eerste stadsmuur, vanaf het jaar 1450, toen de tweede muur eenmaal compleet was. Zeventig jaar deden ze erover, over de bouw van de tweede muur. Degenen die hem bedachten, waren al lang dood voor hij klaar was. Als je zijn bouw naar het heden vertaalt, moet je het qua omvang en gedurfdheid vergelijken met de Kanaaltunnel. Die tweede muur moet een fortuin hebben gekost, eigenlijk was het gekkenwerk. In die dagen, bedacht ik me, zat de angst voor de vijand er kennelijk goed in.

Voor nummer 58, het pand waar de belangrijke archeologische vondst was gedaan, gebeurde helemaal niets. Ja, er kwam een fietser voorbij die als een stripfiguur een spoor van balloons trok met zijn adem. Oké, er stak ook een zwarte kat over, maar dat deed me glimlachen. In de Middeleeuwen geloofden ze misschien dat het ongeluk bracht als je zo'n beest tegenkwam. Ik wist wel beter en scande nogmaals de omgeving. Nergens geheime agenten op de loer, geen camera's te zien die het gebeuren genadeloos vastlegden, laat staan kamikazepiloten. Ik betreurde mijn zoek geraakte handschoenen, haalde de schouders op en belde bibberend aan.

Als er een hemelpoort bestaat en er wordt me gevraagd waar ik het meeste spijt van heb, dan is het wel van dat aanbellen. Ik durf te zweren dat er een soort van elektrisch schokje door me heen raasde op het moment dat ik op het knopje drukte. Dat was juist het rare. Het huis was ruim zeshonderd jaar oud, zo'n moderne bel was ongepast, er klopte iets niet, dat wist ik meteen, alleen deed ik niet wat al mijn genen me ingaven. Ik rende niet weg, maar ik wachtte geduldig tot er werd opengedaan.

Het volgende moment...
Nee, wacht.
Heb je wel eens naar onweer gekeken, vanuit je slaapkamerraam? Zoja, heb je wel eens het gevoel gehad dat er iets raars gebeurde als de bliksem ergens vlakbij insloeg, alsof de tijd ineens andersom ging? Er veranderde iets toen ik had aangebeld. Een vroege zonnestraal streelde de zolders van de muurhuizen, als bij toverslag kraste ergens een kraai. Daarna werd stilte ineens een geluid. Zelfs het verkeer op de Stadsring zweeg. Ik hoorde slechts het ruisen van mijn bloed. Een tel lang, beslist niet langer, sloot ik de ogen. Toen ik ze weer opendeed, was alles anders.

Dit zou zomaar de proloog van mijn volgende project kunnen worden, een jongens(en -meisjes)boek dat zich afspeelt in het Amersfoort van 1444.
Ep Meijer 2009. Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

De Y-factor

2009-05-06T01:32:00.003+02:00

'Sletje,' legt ze en ze doet niets aan het afgezakte schouderbandje.
'Jammer,' zegt hij na een pauze, 'dat zijn maar zes letters.'
Ze trekt een mondhoek omlaag en grabbelt in de zak. 'Als ik had kunnen uitleggen, had ik dat heus wel gedaan, hoor schatje.'
'Tuurlijk,' zegt hij en maakt er meervoud en 'ijs' van. De 's' ligt op twee keer letterwaarde, lekker puh.
'Ik heb alleen maar medeklinkers!' verzucht ze.
'Het is een kutspel,' zegt hij.

Intussen dreutelt en leuterd het op zijn bordje.
'Deurtel,' zegt hij, 'het moment pal voor je de deur opendoet als iemand heeft aangebeld. Wie is het, een oude vriend of de deurwaarder? In de deurtel schieten alle mogelijkheden door je geest, zo ongeveer als vlak voordat je dood gaat. Mag dat?'
'In je wildste dromen,' zegt ze en staart naar haar bordje, hem onderwijl een langdurige blik op haar decolleté gunnend.

'Geil' wordt er gelegd en – in etappes – 'copuleren'. 'Wij' verschijnt op het bord, maar ook 'knoop', 'quasi' en 'lust'.
De stand is 279 voor hem en 210 voor haar. 69 punten verschil. Hij beseft vooral welke letters hij niet heeft. Wat moet hij in vredesnaam met de y? Het maakt ook niet uit ook. Hij legt een w, een e en een l aan. 'Wellust,' zegt hij, '21 punten.'

Ze graait in de zak, legt een t achter zijn 'bef' en scoort en passant twee keer woordwaarde met 'paart'.
'28 punten,' zegt ze en ze strijkt met het puntje van haar tong ritmisch langs de binnenkant van haar bovenlip.
'Bezit,' legt hij, en 'zacht' tegelijkertijd.
Ze tilt een wenkbrauw op en scoort met 'vrij'.
Ze begint warempel in te lopen. Dit kan hij niet op zich laten zitten.
'Vrijen,' maakt hij ervan.
Zij tovert de voltooide vorm op het bord en raakt ook nog een d, een i, een l en een o kwijt. Nu is de achterstand tot 11 geslonken, hij moet iets doen.
'Yin,' legt hij, verticaal, waarop zij er heel gewoontjes 'yang' van maakt, maar dan horizontaal. Hij riposteert met 'vulva' en zij met 'nat'.

'Erect,' verschijnt op het bord en hij is uit.
'Sex', legt ze en ze houdt nog een letter over.
'Dat schrijf je met ks,' protesteert hij, 'dat mag niet.'
Ze legt er een t achter. 'Nu wel, want zo is het een vervoeging van een werkwoord. Ga je mee naar boven?'

Ep Meijer 2009.
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Bestemming bereikt

2009-05-03T14:25:00.001+02:00

Als je vanuit Huissen naar Apeldoorn wilt, is er maar één logische uitvalsweg. Je komt eerst een rotonde tegen. Hoewel, rotonde? Eigenlijk betreft het een ordinaire T-kruising, want er zijn maar drie afslagen.

Dan gaat het onvermijdelijk langs de Rijn, die met al zijn strekdammen op een binnenstebuiten gekeerde duizendpoot lijkt. In de verte, aan de overkant, is de skyline van Arnhem al te zien, gescalpeerd door het viaduct van de N-325. Wie weet denk je het wel: wat er vandaag ook gebeurt, deze rivier stroomt hier morgen nog zo. Dat is een onuitstaanbare gedachte. In het leven gaat het erom verschil te maken. Eigenlijk zou alles vandaag tot stilstand moeten komen.

De Ingenieur Molsweg, beter bekend als de N-325, is vierbaans. Harder dan 80 mag je er echter niet. Het is maar beter om je aan de voorgeschreven maximale snelheid te houden. Niet dat het er na vandaag nog toe doet. Er zal niemand meer zijn om de boete naartoe te sturen. Toch moet je er niet aan denken dat je uitgerekend vandaag wordt aangehouden.

Er volgt een rotonde, één van de grootste van Nederland om precies te zijn, en ook één van de oudste. Desondanks gebeuren hier vele ongelukken, haast dagelijks. Extra voorzichtigheid is geboden. Een aanrijding nu zou wel erg ironisch zijn.

Vlak voor je de A-12 verlaat, passeert ter rechterzijde het clubhuis van de Rosendaelse Golfclub, nauwelijks zichtbaar tussen het jonge lover, maar als je goed oplet, zie je ze staan, de Jaguars en de Porsches. De eigenaars hebben geen geldzorgen en worden niet per 1 juni uit hun huis gezet.

De A-50 leidt omhoog. Links hangen zweefvliegtuigen als schetsen boven Terlet, terwijl reisbussen op de rechterrijbaan het verkeer ophouden. Hoe klein een auto is vergeleken bij zo'n kolos! Gelukkig zegt volume niets, zodra er snelheid in het spel komt. Ze maken geen schijn van kans. Heerlijk om straks eens echt gas op de plank te geven. Naar de hel, met alles! Met een beetje geluk kantelt de bus en vliegt het hele koninklijke zooitje in de fik.

Het verkeer stokt. De file wordt opgeslokt door de scherpe schaduw van een ecoviaduct. Daar heb je het weer: het wild krijgt ruim baan als het dwars wil, maar zodra een mens tegenstribbelt, wordt hij de goot in getrapt. Je bijt de tanden op elkaar. Het maakt niet uit dat je, hier in het donker, tot stilstand komt. Er is voldoende tijd. Je hoeft er pas rond kwart voor twaalf te zijn. Als de motor maar niet oververhit raakt. Of de koppelingsplaat. Dat zou een ramp zijn.

Vlak voor de kruising met de A-1 glipt de A-50 de Veluwe uit. De bossen maken plaats voor een weidelandschap dat door het met bomen omzoomde Apeldoorns Kanaal als een rits doorsneden wordt. Dit is de grens.

Eindelijk, afslag 24. Niets kan je nu nog tegenhouden.

[i]Ep Meijer 2009.
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.[/i]

Uitnodiging

2009-04-27T20:50:00.001+02:00

Onkruid vergaat niet

2009-04-23T02:18:00.006+02:00

Martin Bril is dood.
What's in a name? Als je zijn columns of verhalen las, werd je gedwongen om een milde bril op te zetten, een bril met een ongelooflijk oog voor detail, een bril met een blik boordevol liefde voor zijn favoriete onderwerp: mensen. Het maakte niet uit of het over een bushokje of een sjoelwedstrijd ging, altijd las je tot het einde door, waar je steevast een glimlach wachtte en soms zelfs een brede grijns.

Nee, dan Ernest Louwes. Hij kwam gisteren weer op vrije voeten en dat is in ons kikkerland groter wereldnieuws dan de dood van een groot brein. Heeft hij het nou gedaan of niet, die rijke mevrouw uit Deventer vermoorden?
Ernest Louwes was gisteren the talk of the town op tv. Droog en feitelijk bepleitte hij nogmaals zijn onschuld terwijl zijn gezicht op alle netten op beheerst bleef staan.
Natuurlijk ging het ook over zijn verzet, op het moment dat de rechter hem in hoger beroep alsnog tot detentie veroordeelde. Voor het oog van de camera's ontbrandde Louwes in razernij. Er waren vier parketwachters voor nodig om hem tot bedaren te brengen. 'Het is me overkomen,' zei Louwes daarover, gisteravond bij Pauw & Witteman.

Hm.

Louwes was zijn emoties kennelijk niet de baas. Begrijpelijk. Men had hem eerst bij gebrek aan bewijs laten gaan, daarna was hij opnieuw gearresteerd. Hij verwachtte in hoger beroep vrijgesproken te worden, maar hij kreeg op een vreselijke manier het lid op de neus. Logisch dat hij ontplofte.

Toch. Onderschat nooit de kracht van ontkenning.

Als iemand kennelijk in staat is de controle te verliezen, zoals Louwes in de rechtszaal van Den Bosch, waarom zou dat dan niet eerder gebeurd zijn? De weduwe Wittenberg kan ook in een vlaag van verstandsverbijstering vermoord zijn. De dader overkwam het, net als het slachtoffer.

Uiteindelijk ontaardt die hele Deventer moordzaak in een bodemloze wellesnieteskwestie. DNA zus, DNA zo, de zogenaamde bewijzen voor en tegen zullen over elkaar heen blijven struikelen. Wat is waar? Je gelooft Ernest Louwes of je gelooft hem niet.

De dood laat een dergelijke keuze niet toe. Zo ben je er en zo ben je er niet meer, zonder aanziens des persoons, ongeacht je leeftijd, hoe mooi je ook schrijft. Ontkennen helpt niet. Het overkomt ons allen vroeg of laat, we kunnen slechts slikken.

Bedankt, Martin.

Ep Meijer 2009.
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Opgeruimd staat netjes

2009-04-14T02:39:00.003+02:00

Alles moet weg. Pas als ik niets meer bezit, zal ik rijk zijn – vraag het na bij de Boeddhist om de hoek. Al jarenlang sleep ik een staart van dozen achter me aan, die ik dan tot de volgende verhuizing ergens in het donker stal. Wat er ook in zit, ik heb het tussentijds nooit gemist. Met die gedachte in mijn achterhoofd ga ik de dozen voor het eerst sinds 1874 openen.

Alles moet weg.

Mijn leven glijdt in extreme slow motion voorbij. Er duiken zwemdiploma's op en schoolschriften met stempels, bekers die ik met schaken won en een melodica, een tennisracket en golfschoenen. Bij alles dat ik vastpak, hoort een verhaal dat alleen ik weet.

Alles moet weg.

Foto's zijn deurtjes naar het verleden. Het haar op mijn kruin keert terug, ik leer fietsen, ik kruip, de liefdes van mijn leven glijden voorbij. Als ik de ogen sluit, beleef ik alles opnieuw, maar dan omgekeerd. Er ontsnapt een lange zucht uit mijn longen. Precies, denk ik, de herinneringen zitten al in mijn hoofd. Waar heb ik die spullen nog voor nodig? De dingen in de dozen hebben alleen voor mij betekenis, niemand anders heeft er iets aan. Als het moet, kan ik ze trouwens verzinnen. Dus wat moet ik met die troep? Hup, volgende doos!

Vroege, soms nog met de hand getypte verhalen kom ik tegen. Tjonge, wat smeet ik zoals iedere beginner met bijvoeglijke naamwoorden! Er zit nog meer in de dozen, manuscripten met name. Alleen al de versies van wat uiteindelijk Het Plato Paradigma zou worden, vormen opgestapeld meer dan een halve meter volgetypte A4-tjes. Ik pak er de oerversie bij, in het Engels, the Solution geheten en ruim driemaal zo dik als het latere boek. Ik hoef de pagina's niet eens open te slaan. Ik kan me de zinnen stuk voor stuk herinneren.

Alles moet weg.

Een multoklapper is het. Met een bruinwit gestreepte kaft die er als saai behang uit zag, maar verrassend ruw aanvoelde als je hem langs je wang haalde. Gekocht van mijn zakgeld bij de V&D in Heerlen, maart 1967. Mijn eerste verhaal staat erin: ridder Jan en de draak, eigenhandig geïllustreerd. Acht was ik en ik wist zeker dat ik schrijver zou worden. En weet u wat? Het liep nog goed af ook!

Alles moet weg? Bij de volgende verhuizing misschien.

Ep Meijer 2009.
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

In tijden van liefde en oorlog is alles toegestaan

2009-03-29T04:41:00.004+02:00

Achter iedere hoofdletter zette ze een sierlijke krul. Uren kon hij ernaar staren.
'Mijn hobby,' las hij voor minstens de duizendste keer, 'jij natuurlijk!'

Daarom giechelde ze zo toen ze hem het vriendenboekje terug had gegeven.
De dag erna hadden ze voor het eerst hand in hand gelopen op het schoolplein. Het was vanzelf gegaan en hij zweefde in plaats van dat hij liep. Het duurde even voor ze door kregen dat de anderen ze aan het uitlachen waren. Toen pas merkten ze dat ze aan elkaar vast zaten.
'O!' riepen ze beiden tegelijk en lieten los alsof ze onder stroom stonden.

Zijn blik dwaalde naar beneden. Daar stonden in zijn eigen handschrift, heel in het klein en in potlood, streepjes. Hij hoefde niet eens te kijken want hij wist het uit het hoofd: 27 kusjes had hij haar nu al gegeven, waarvan 21 op de wang en 6 op de mond (niet met de tong, want daarvoor vonden ze het nog te vroeg). Op de laatste zoen op de mond was hij bijzonder trots. Hij had vals gespeeld bij 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, wie zal ik een kusje geven?

Dat alles was waardeloos. Vorige week was ze ineens heel boos, omdat hij bij andere meisjes iets leuks in hun vriendenboek had geschreven.
'Maar dat was,' sputterde hij nog tegen, 'omdat jij aan een ander verkering had gevraagd!'
Nou, zo was het niet gegaan en wat dacht hij wel? Wat hij had gedaan, was veel erger, als hij dat maar wist.

Hij snapte er niets meer van. Even sloten de vingers van zijn linkerhand om het papier. Hij zou de pagina eruit scheuren en door de wc spoelen. Dat zou haar leren!
Hij sloot de ogen, zuchtte diep en oefende precies zoveel druk uit dat haar bladzijde net niet losliet.

'Nu,' prevelde hij, maar het lukte niet.

Hij beet op de tanden. Het was sterker dan hij, wat het ook was. Hij haalde de schouders op. Zij kan er ook niets aan doen, dacht hij toen, dat ze een meisje is.

Ep Meijer 2009
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Je kunt beter een boek schrijven dan een staatslot kopen

2009-03-26T18:15:00.003+01:00

Heeft u wel eens van Londerzeel gehoord?
Troost u, ik ook niet, tot ik hoorde dat mijn boek Geluk voor gevorderden genomineerd was voor de grote prijs Gerard Walschap – Londerzeel. Het bijbehorende geldbedrag: 7.500 euro. Daar wilde ik best helemaal voor naar Vlaanderen rijden.

Dat het die dag pijpenstelen regende, is een eufemisme. Het kwam met bakken uit de hemel. Een routebeschrijving had ik niet gekregen van de organisatie, wel een gratis parkeerbewijs, zijnde een A-4 met daarop een hele grote P.
Vlaanderen verzoop in grijstinten, maar ik moest zonder tomtom op zoek naar een plaats die ik niet eens kon onthouden.

Kortom, te laat. Maar dat gaf niet, dacht ik, want ik bevond me in literaire kringen. Nochtans kwam mijn redacteur Peter me tegemoet hollen. 'Je weet niet wat je ziet,' hijgde hij, 'als je zo meteen binnenkomt.'
Ik knipperde met de ogen. 'Weet je? Ik heb de afgelopen uren zoveel hemelwater gezien dat er nu eerst heel dringend wat vocht in moet. Biertje?'
Daar zei Peter natuurlijk geen nee tegen.

Ik wilde net aan mijn tweede biertje beginnen toen Peter ineens door drie mannetjes in rokkostuum omsingeld werd. Ze sisten iets in zijn oor. Ik verstond dat men al 25 minuten aan het wachten was. Op mij?! De mannetjes vermeden het mij aan te kijken, viel me nog op. Peter maakte een hulpeloos gebaar. 'Je zult eraan moeten geloven, Ep. Ik heb je gewaarschuwd, hè?'

Een zaaltje, had ik verwacht, een zaaltje met een twintigtal dames van middelbare leeftijd. In plaats daarvan stapte ik een voormalige kerk binnen die met een flinke lik gele verf en wat ornamenten uit het interieur van een onderzeeër tot een cultureel centrum was omgetoverd. Dat was het ergste niet. Er zaten zeker 400 mensen. Toute Londerzeel was erbij en in vol ornaat. Ik zag smokings en avondjurken, colliers en stola's, ja, zelfs een burgemeestersketting. Toute Londerzeel keek boos. Naar mij. Ik kreeg meteen de slappe lach, ik kon er niets aan doen.

Ilya Leonard Pfeiffer won met Rupert. Ik kwam er vanaf met een boek over Gerard Walschap en een setje onderzetters van de gemeente Londerzeel, maar wat had ik me vermaakt.

Inmiddels sta ik met Het Plato Paradigma op de groslijst van de Gouden Strop, de prijs voor het spannendste boek. Met De Regels schopte ik het tot de longlist, maar nu ben ik niet te houden en ga ik voor de shortlist; voor de onderzetters, dat spreekt.

Ep Meijer 2009
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Waarom ik er de volgende keer beslist niet bij zal zijn

2009-03-22T12:46:00.002+01:00

Al mijn ledematen zitten beklemd. De mensenmassa om me heen gaat niet meer voor- of achteruit. Dit begint gevaarlijk te worden, realiseer ik me. Er hoeft maar iemand te struikelen en er ontstaat een lawine van lijven. Mensen proberen zich een weg te banen door elkaar opzij te duwen. Anders gaat het trouwens niet. Vroeg of laat deelt iemand een klap uit. Vervolgens kun je zo vertrapt worden.
Dat alles gaat nog, ware het niet dat ik drie kinderen onder mijn hoede heb, waarvan er één kwijt is. De andere twee heb ik op een relatief veilige plek geparkeerd, ergens tegen de muur van een kroeg. Het is zo lawaaierig dat ik alleen voel hoe mijn mobieltje voor de zoveelste keer binnen een paar minuten rinkelt. Opnemen heeft geen zin; het is absoluut onmogelijk je verstaanbaar te maken.

Hoera, Amersfoort bestaat 750 jaar! Vanavond is de opmaat van de feestelijkheden en er zijn veel teveel toeschouwers toegelaten tot het Onze Lieve Vrouweplein. Niemand kijkt blij. En ik ben een kind kwijt en ik kan niets anders verzinnen dan naar de plaats te gaan waar ik het kwijt ben geraakt, want zo hebben we het afgesproken. Opnieuw voel ik hoe mijn mobieltje af gaat. Ik pak het uit mijn broekzak. Er is een nieuw bericht van de moeder. Zij is op eigen gelegenheid hier naartoe gekomen en zoekt ons.
'sms?' lees ik.
Dat is een idee. Maar ik heb normaal al constant ruzie met de menu's en nu al helemaal. Daarbij komt dat ik een digibeet ben en de letters stuk voor stuk moet intoetsen. Het resultaat hoort in het Nederlands te zijn, foutloos en inclusief correcte interpunctie. Dat is een tic, ik kan er niets aan doen.
'Tineke is kwijt,' sms ik uiteindelijk en dat heeft me zeker vijf minuten gekost, vijf minuten waarin er iedere tel tegen me aan is geduwd, vijf minuten waarin ik constant mijn evenwicht heb moeten verplaatsen om niet om te vallen, vijf minuten waarin er van alles gebeurd kan zijn waar ik niet aan wil denken, niet alleen met het kind dat ik kwijt ben, maar ook met de twee die ik veilig waan.

'Sorry, ik ben een kind kwijt. Mag ik er even langs?'
Eindeloos herhaal ik de vraag, terwijl ik me door de menigte wurm. Ik kom maar centimeters vooruit. Mijn werkelijkheid bestaat uit een stroperige knoop van andermans lijven. Ik werk met de ellebogen, buk me, duik als een rugbyspeler in ieder gat dat ik zie. 'Weg uit deze nachtmerrie!' roept elke vezel in me. Maar ik kan niet weg, ik moet een kind zien te vinden.

Eindelijk ben ik op de plaats delict. Hoe ik mijn nek ook rek of strek, het kind is nergens te bekennen. Wat nu?
Op dat moment zwijgt de openingsact. Het applaus is zo lauw dat ik mijn mobieltje kan horen rinkelen. Ik kan zelfs iets verstaan als ik opgenomen heb. Het is de moeder. Tineke blijkt terecht.

Er ontsnapt een zucht en ik vecht me een weg naar de andere twee. Ze staan er gelukkig nog precies zo bij zoals ik ze achtergelaten heb. We vormen een treintje en slalommen moeizaam door de massa tot we achter het podium terecht komen en weer gewoon kunnen lopen. We zien de moeder en het verloren kind al staan. Nu lopen mijn longen pas echt leeg.

Eind goed, al goed. Maar ik kan u nu alvast verzekeren dat ik het 1500-jarig bestaan van Amersfoort even demonstratief als pontificaal zal boycotten.

Ep Meijer 2009
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Grote schoonmaak

2009-03-19T00:47:00.001+01:00

Vandaag fiets ik
met de wind in mijn haar
en de lente in mijn neus.

Binnen lonkt donker het konijnenhol
waar gedachten zich vertakken
tot de holtes ontploffen.

Buiten blijft de horizon even ver
Misschien ben ik het wel, bedenk ik me,
die de aarde rond draait.

Morgen zal ik schoon zijn, schoon en klaar
Ik duik erin en kom weer terug
om erover te vertellen.

Maar vandaag fiets ik
met de wind in mijn haar
en de lente in mijn neus.

Ep Meijer 2009.
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Serenade of: handig voor de jeugd van tegenwoordig in tijden van liefdesverdriet!

2009-03-11T04:05:00.004+01:00

Misschien moet ik een gedicht vol metaforen schrijven
om tot je door te dringen.

Misschien moet ik 's nachts onder je raam gaan staan
zodat je me eindelijk hoort.

Misschien moet ik zingen, met van tranen verstikte stem
om te zeggen wat ik voor je voel.

Maar ik kan niet dichten en zang lukt evenmin
o, liefste, mag het alsjeblieft per sms?

Ep Meijer 2009
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

De oplossing

2009-03-07T01:25:00.000+01:00

'De mensen zijn zó dom bezig.'
Zoals gewoonlijk spelen de vingers van Sietse met iets. Ditmaal is het een snoeppapiertje. In de trein is het opvallend rustig voor een vrijdagmiddag en ook op de A-2 naast ons hebben we geen files kunnen ontdekken. Zo kwam het gesprek op de crisis.
'De olie raakt op,' vervolgt mijn oudste zoon. 'Over tien jaar is er misschien niets meer. We moeten nu in waterstof investeren, maar ja, daar is dus geen geld meer voor.'
Ik herinner me hoe hij erbij komt. Maanden geleden heb ik hem eens uitgelegd dat er er heel veel geld aan aardolie wordt verdiend. Dat mensen dat liever zo houden, hebzuchtig als ze zijn. Dat waterstof veel beter zou zijn voor het milieu, maar dat het miljarden kost om alles geschikt te maken. En dat niemand bereid is die kosten op te brengen.
Onder ons glijdt de Waal rimpelig voorbij. In de gauwigheid tellen we zeven, nee acht boten. Bart, mijn jongste zoon van zes wijdt zich halverwege alweer aan de game boy. Sietse laat zonder het te merken het snoeppapiertje vallen.
'Op het water is het wel druk,' constateert hij.
'Tja,' zeg ik, 'misschien is ons probleem wel dat we teveel haast hebben. Met een boot kun je veel meer vervoeren dan met een vrachtauto. Het duurt alleen wat langer voor de spullen er zijn.'
'De motor van een boot heeft toch ook olie nodig?'
Ik kijk naar Sietse. Tien jaar jong is het mannetje. Maar op zijn voorhoofd staat de frons van een grijsaard.
'Jawel, maar als alles over het water vervoerd werd, zou dat uiteindelijk veel minder brandstof kosten. Een vrachtwagen verbruikt per kilo lading veel meer dan een boot, zie je?'
Sietse zucht en slaat de armen over elkaar.
'Zo stel je het probleem alleen maar uit. Straks is er echt niets meer. '
Heel even maar hangt Sietses profetie in de lucht. Dan mengt Bart zich plotseling in het gesprek.
'Dan gaan we toch fietsen?'

Ep Meijer 2009
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Broddelklots en warrelpraat

2009-03-02T03:04:00.004+01:00

Het was genoeg. Kabouter Plompzak verschanste zich in zijn paddenstoel en deed de luiken dicht. Hij stak een kaars aan en pakte het deel f tot en met g erbij van de encyclopedie over alle aspecten van het moderne kabouterleven. Het boek was zo zwaar dat hij het aan tafel moest lezen, maar er stond niet in wat hij zocht.

Was hij in slaap gevallen? De kaars flakkerde en hij meende haar stem te horen. Waarschijnlijk was dit geen droom en stond ze buiten het hoogste woord te voeren. Hoe meneer vast nog niet van de zee aan vrije tijd gebruik had gemaakt om eindelijk iets aan het tuinhuisje te doen? Hoe alles, maar dan ook alles op haar neerkwam. En waarvoor? Een grote bek, kon ze krijgen. Als het erop aan kwam, stond ze altijd met lege handen.

'Stop!' riep kabouter Plompzak en legde de handen over de oren. Het hielp niet. Haar gekijf bleef als een mes door zijn gevoel snijden. Er was niets goeds aan hem of het deugde niet, altijd liet hij haar er alleen voor staan.

'Kabouter DD,' prevelde hij. Nog steeds was het alsof de letters van haar naam dansten op zijn tong. Of hij nu wilde of niet, er schoten beelden door zijn wezen, van hoe het was toen ze opgeteld meer waren dan de som der delen. Samen in een bad met beukennootjes, samen lachen om de andere kabouters, samen... Ach, gewoon samen. Wat voelde het goed. Ergens onderweg waren ze elkaar kwijtgeraakt. Hij begreep nog steeds niet hoe en waarom.

Op zijn tenen liep kabouter Plompzak naar het raam en tilde voorzichtig een luik van het haakje. Door het kiertje dat zo ontstond, kon hij zien dat zij het inderdaad was. Het was alsof iemand zijn hart uitperste. Ze leek hem alweer vergeten en draaide met haar kont en pronkte met haar decolleté dat het een lieve lust was. Zo had ze hem ooit verleid. Inmiddels haatte ze van hem. Hij moest de ogen dichtknijpen om de tranen tegen te houden. Aandacht, dacht hij, alles draaide om aandacht.

Kabouter Plompzak deed het luik weer dicht. 'Ik houd van je,' fluisterde hij terwijl hij terugliep naar de tafel. Wat maakte het ook uit? In heel het grote kabouterbos was er toch niemand die het hoorde.

Ep Meijer 2009
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Toefje groen

2009-02-21T02:10:00.003+01:00

Op de heenweg kijkt hij naar wissels en sporen die uiteen wijken. Hij wil niet in de trein zitten. De trein herinnert hem aan haar. Wat niet trouwens? Ieder liedje op de radio gaat over haar, ze verschijnt op zijn netvlies bij alles wat hij ziet. Hij sluit de ogen maar even. De ruiten zijn toch vies. Of wacht, er dansen druppels over het raam, in parallelle banen. Zouden ze elkaar raken? Het lijkt er soms op, maar beide druppels krijgen pas in de sponning contact; dat telt niet. Vanzelf ontsnapt een zucht uit zijn longen.

Hij moet even ingedut zijn. Hij hoort nog net iets over 'Den Bosch' voor hij de ogen opent. Er is iets veranderd. Het is druk op het perron, maar dat is gewoon voor een vrijdagmiddag. Kleur, dat is het! Tussen de grauwe wachtenden zijn paradijsvogels opgedoken. Het duurt een fractie van een seconde voor hij het beseft: dit is geen metafysische trip, maar carnaval.

Naarmate de trein verder onder de grote rivieren doordringt, wint de kleur aan kracht. Als hij eenmaal uitgestapt is, galmen de schlagers hem tegemoet. Het lijkt of er ergens een nest met verklede mensen in de buurt is.

Zelfs zijn jongste zoon blijkt zijn drakenpak aan te hebben, inclusief indrukwekkend hoofddeksel. Eenmaal in de trein maakt hij van de afwezigheid van zijn broer gebruik om eens goed bij te praten.
'Is de ruzie al over?'
'Nee.'
'Gaat de ruzie nog over?'
'Ik hoop van wel, maar ik ben bang van niet,' antwoordt hij naar eer en geweten.
'Jammer,' zegt zoonlief en tovert zijn nieuwste verovering tevoorschijn, een Lego-racer die over een meegeleverde schans kan springen, zelfs op een veel te klein tafeltje in de trein.

Utrecht Centraal. Ook hier ligt de pijn overal op de loer. Uit de intercom klinken doorlopend stremmingen.
'Kijk!' roept zijn jongste zoon en wijst op een videowall, waar een snowboarder van een klif afspringt.
'Zou jij dat durven?'
Zoonlief schudt zijn hoofd resoluut.
'Maar je wilt toch helikopterpiloot worden? Dat is ook gevaarlijk, hoor.'
'Nee joh. Je hebt gewoon een touw en dat takel je dan naar beneden.'
'Juist ja,' zegt hij. Ineens is hij zich ervan bewust dat zijn jongste zoon in zijn drakenpak het enige toefje groen vormt in de immense stationshal. Verder gaat niemand meer verkleed en iedereen heeft haast.
'Niet te vergeten,' zoonlief tilt parmantig zijn rechterwijsvinger op, 'je moet altijd de staartrotor in beweging houden. Anders raakt het toestel onbestuurbaar.'

Ep Meijer 2009
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

'Maar natuurlijk druk ik op het juiste knopje, mevrouw!'

2009-02-12T01:18:00.015+01:00

Hij werkte met schermen of liever, hij schermde met werken, want zijn baan in de meldkamer van een aantal parkeergarages kwam in feite neer op betaald neuspeuteren. Heel af en toe stond hij een klant te woord. Indien nodig drukte hij vervolgens op een knopje zodat er ergens een deur openging. Een chimpansee kon het ook.

Vanavond gebeurde iets dat nog nooit voorgevallen was: drie van de vijf telefoons rinkelden simultaan. Tegelijk kwam zij in beeld, klein weliswaar in het mozaïek van beeldschermen, maar er was iets in haar verschijning dat meteen zijn aandacht trok. Hij weet nog dat het voelbaar was, op een manier die hij nooit zal kunnen uitleggen. Hij dacht het zelfs, woordelijk: 'verdomd, ze is het.' Als om het te bevestigen, leek ze de camera in de gaten te krijgen. Hij wreef zich in de ogen. Het was echt zo, ze deed een dansje en lachte naar hem, alsof ze hem ook kon zien. Hij kon het niet helpen zich af te vragen: zou ze hetzelfde voelen als hij?

Terwijl hij de telefoontjes afwerkte, probeerde hij haar in het oog te houden. Zijn hart dacht dat hij aan het traplopen was. Inmiddels stond ze voor de betaalautomaat. Ze gunde hem een blik op haar fraaie achterste en boog zich voorover, alsof ze verwachtte dat de sleuf vanzelf een uitrijkaart zou produceren. Alsjeblieft, dacht hij, laat het wisselgeld op zijn, mogen alle chipknips in Nederland spontaan onklaar zijn geraakt, maar druk op de intercom, doe het! Hij haalde diep adem, sloot de ogen een moment en vouwde de handen.

Voorwaar, de display van de rinkelende telefoon gaf het bijbehorende nummer aan. Zij was het. In triomf balde hij de vuisten.
'Goedenavond, Parking & co, hoe kan ik u van dienst zijn?'
Ze begon over haar handtas te vertellen die zo'n onvoorstelbare puinhoop was dat je er een complete jungle-expeditie voor zou moeten uitrusten om het kaartje te vinden waarmee ze de garage was binnengekomen. 'Kan ik niet gewoon een paar euro in dit ding duwen en dan wegwezen?'
'Nee,' antwoordde hij, 'dat gaat niet, mevrouw. Maar ik kan u wel op een andere manier eruit helpen.'
'O ja?'
'Het klinkt misschien raar, zo uit een intercom, maar ik weet zeker dat u en ik voor elkaar geschapen zijn. Bent u vanavond nog vrij, als ik vragen mag?'
Met een rukje ging haar hoofd naar achteren. Ze draaide zich naar de camera om. Hij zag hoe haar lippen bewogen. God, wat was ze mooi.
'U moet met het apparaat praten,' zei hij, 'zo kan ik u niet verstaan.'
Ze deed een halve pirouette en vroeg of hij gek geworden was.
'Altijd al geweest. Alstublieft, neemt u de proef op de som en gaat u wat met me drinken. Ik ben om elf uur vrij. Geeft u toe aan een krankzinnige impuls. Als u het niet doet, houdt u uw leven lang spijt. En ik ook.'
Langzaam wipte ze van het ene been op het andere. 'Dat is nog maar een kwartier,' peinsde ze hardop, 'mag ik dan achteraf wel gratis uitrijden?'
Hij zag het al helemaal voor zich. Overmorgen hoefde hij pas weer te werken. Dan zou ze zo'n 30 euro moeten ophoesten. Dat was te gek voor een parkeerplaats, daar waren ze het roerend over eens. Er bestond geen andere optie dan tot die tijd bij elkaar te blijven. Hij moest gewoon een keer op het juiste knopje drukken, dat was alles.
'Natuurlijk, mevrouw!' zei hij op zijn klantvriendelijkst, pakte zijn agenda erbij en trok onder 'februari' een horizontaal streepje door de vier verticale die er al stonden.

Ep Meijer 2009
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd

Normvervaging

2009-02-09T02:10:00.004+01:00

'Ja hoi, met Paul. Ik heb wat ideetjes die ik even tegen het licht wil houden.'
'Sorry?'
'Over bushokjes, je weet wel. Ons bureau is gevraagd om wat nieuwe functionaliteiten te bedenken.'
'Nou weet ik het weer, onze subsidiepot moest op. Brand maar los.'
'Wat dacht je van een grote sudokupuzzle of een megakruiswoordraadsel op één van de wanden, zodat wachtende passagiers zich niet hoeven te vervelen? Je kunt er alleen op schrijven met een stift die vaste reizigers krijgen. Of een soort graffitymuur, waarop jong en oud hun ei kwijt kunnen.'
'Die zou binnen een dag aan diggelen gaan, net als die puzzels van je.'
'Een robuust apparaat dan, waar je met wat drukken op de knop bijvoorbeeld je daghoroscoop te lezen krijgt.'
'Geloof me, ze krijgen alles kapot.'
'Nu je het zo zegt, Karel, waarom maken ze bushokjes tegenwoordig niet meer van steen?'
'Zoals ik al zei, ze krijgen alles kapot. Als je goed oplet, zul je zien dat moderne bushokjes uit modules bestaan. Gesneuvelde panelen kunnen eenvoudig vervangen worden. Daarom wordt glas gebruikt, zie je? Het is een kwestie van arbeidsloon.'
'Ha! Maar ik heb de manier om ieder materiaal bij elkaar te houden. Fleurige plakletters met een ontzettend sterke lijm.'
'Wat wil je met die plakletters dan?'
'Van alles. Denk aan poëzie.'
'Poëzie? Laat me niet lachen. Als er iets als een rode lap op een stier werkt, dan zijn het gedichten wel. Nee, slecht idee. Het is de bedoeling dat de glazen panelen in honderdduizend stukken gaan. Dat is veiliger en voorkomt snijwonden bij de mensen die ze komen vervangen.'
'Als ik het goed begrijp, nemen jullie vandalisme op de koop toe? Dat is iets om over na te denken. En weet je wat? Dat hebben wij gedaan! Wat dacht je van in schutkleur gespoten dispensers die een geur verspreiden die gegarandeerd weldadig stemt?'
'Joh, die dispensers van jou zijn er in de kortste keren af gesloopt.'
'Dus over de knuffelcorner zal ik maar niet beginnen?'
'Tuut-tuut-tuut-tuut-tuut.'

Geschreven naar aanleiding van de februariopdracht op het Fantasierijk.

Ep Meijer 2009
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Bij de bekering van Andries Knevel

2009-02-06T01:59:00.004+01:00

Het is ooit met niets begonnen. Toen werd het niets met een Big Bang plotseling iets: een zich uitdijend heelal, dat nu al zo groot is dat we het eindig oneindig noemen (of vice versa). Het bevat miljarden melkwegstelsels en ieder melkwegstelsel telt op zijn beurt miljarden sterren.

Het heelal gaat ieder voorstellingsvermogen te boven. Waar gaat het heen, wat gebeurde er voor de Big Bang? Hoe komt het dat we er zijn, is het aan een ongelooflijk toeval te danken of zijn er meer zoals wij? Het antwoord op die vragen kan geen levend wezen je geven.

Je kunt je er gemakkelijk vanaf maken, door een God te verzinnen die het geheel in zes werkdagen geschapen heeft. Ook in dat geval lijkt het niet aannemelijk dat de enige, echte waarheid in een boek staat dat pakweg tweeduizend jaar geleden geschreven is op een blauwe speldenprik, onze aarde, in een uithoek van een onopvallend melkwegstelsel. Waar halen we de hoogmoed vandaan om onszelf zo centraal te stellen, waarom denken we toch steeds dat we uitverkoren zijn? Op de schaal van het universum stellen we werkelijk zo goed als niets voor. Op kosmisch niveau is het lachwekkend om een Bijbel of een Koran als bron van de ultieme waarheid te beschouwen.

Noem het geheel voor mijn part God of Allah, maar besef in ieder geval je plaats. Ga geen oorlog voeren om de waarheid, want de waarheid ontgaat ons uit de aard der zaak. We zullen de Big Bang nooit begrijpen. Daar zijn we te nietig voor. Erken dat, neem het gedoe op aarde niet zo serieus en begin met jezelf.

Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Al is de leugen nog zo snel...

2009-02-03T00:19:00.004+01:00

Mijn Duitse aanstaande had me nog zo gewaarschuwd.
'Praat niet met hem over de oorlog.'

Het gebeurde toch. Ik weet nog dat de ondergaande zon juist een bundel strijklicht in de kamer wierp, waardoor een deel van het meubilair oranje oplichtte. Op dat moment nam mijn bijna-schoonvader de woorden in de mond: die Auschwitz Lüge. De Geallieerden hadden Hitler in een kwaad daglicht willen stellen, beweerde hij, ze hadden een excuus nodig voor de oorlogsmisdaden die ze op hun geweten hadden. Nadat Duitsland verslagen was, hadden de Amerikanen even snel wat crematoria in elkaar geknutseld. Hij zei mensen te kennen die aan de bouw hadden meegewerkt.
'Maar waar zijn die zes miljoen Joden dan gebleven?' vroeg ik, terwijl ik voelde hoe mijn vuisten zich balden.
Hij ging iets verzitten en brak daarmee ongewild de bundel zonlicht in stukken.
'Zes miljoen,' sprak hij, 'dat is heel veel. Wil het waar zijn, dan heeft men er een industrieel proces van gemaakt. Ik ben architect, ik weet het nodige van planning. Zes miljoen mensen doden vormt een enorm project, waarvoor de medewerking van tienduizenden personeelsleden noodzakelijk is. Met alleen dwangarbeiders red je het niet. Er zullen ook Duitsers hebben meegeholpen.'
Mijn aanstaande schoonvader zweeg ineens.
'Na und?' vroeg ik.
Hij haalde diep adem en sloot de ogen. Ik zag hoe zijn kaken zich spanden. Toen gingen zijn oogleden opnieuw uiteen en keek hij me recht aan.
'Sowas tut ein Deutscher nicht,' fluisterde hij haast.

Pakweg dertig jaar later is er weer eens herrie in de kerk. De paus heeft de excommunicatie van bisschop Williamson ongedaan gemaakt, terwijl deze het had bestaan om de Holocaust in twijfel te trekken. Onze minister van Buitenlandse Zaken was er als de kippen bij om Benedictus XVI ter verantwoording te roepen.

Op YouTube is het gewraakte interview te zien. Oog in oog met de Zweedse televisie beweert bisschop Williamson kortweg dat er geen sprake kan zijn geweest van fabrieksmatige genocide. Volgens hem zijn er in Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog 300- tot 500.000 Joden om het leven gekomen, maar niet in gaskamers.

Begrijpt u me goed, mij hoort u niet zeggen dat de Holocaust verzonnen is. Het is trouwens bij wet verboden om dat publiekelijk te verkondigen, dus kijk ik wel link uit. Serieus, ik wil het leed dat miljoenen Joden en andere ongewenste bevolkingsgroepen berokkend is, op geen enkele manier bagatelliseren. Persoonlijk ben ik bang dat het echt gebeurd is en dat doet me bijna dagelijks verdriet.

Alleen vraag ik me oprecht af waarom je alles mag zeggen wat je denkt, behalve als het om de Holocaust gaat. Waarom ligt dit onderwerp zo gevoelig dat het wettelijk beschermd moet worden? Er is een heel eenvoudige manier om bisschop Williamson en consorten de mond te snoeren: door hun zogenaamde bewijzen te weerleggen.

Kom maar op met de waarheid.

Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

De ontdekking van de Gamma

2009-01-30T09:23:00.004+01:00

Vier dagen bivakkeerde hij alweer in de schuur. Alle lege verfblikken kende hij uit het hoofd, tot vervelens toe had hij schroefjes en plugjes gesorteerd. Was het nog niet genoeg geweest?

Om naar buiten te kijken, moest hij op de papierkliko klimmen. Sinds die ochtend wist hij wel beter dan de deur te gebruiken. Omdat hij zich eindelijk weer eens had willen douchen, had hij een witte vlag naar buiten gestoken, volgens het boekje aan een bezemsteel gestoken. Daar was op geschoten. Nou ja, ze had er een molotovcocktail naar gegooid. Of nou ja, een lege fles die in een gil van scherven was geëindigd. Dat deed er niets aan af. Het fatsoen was naar de haaien, de oorlog totaal.

Als hij zijn rechterwang tegen het glas van het bovenlicht drukte, kon hij met één oog net een glimp opvangen van de gesneuvelde pizzakoeriers, met op de achtergrond het huis. De gordijnen waren onveranderd dicht en er lagen nog steeds prikkeldraadversperringen in de weg. Zo te zien had ze ook een antitankgracht gegraven. Hij liet zich met een zucht zakken en ging op de kliko zitten, vingerde de trouwring. Is dat nou wat de dominee met tegenspoed had bedoeld?

Ledigheid is des duivels oorkussen, dacht hij, dit kan nog dagen gaan duren, laat ik tenminste iets zinnigs doen. Hij sorteerde nog meer schroefjes en pluggen, pakte ook de moeren, bouten en fietsonderdelen mee. Hij hing steunen op aan de blinde muur, pal onder het plafond, zodat het houtafval er precies in paste. Eronder bevestigde hij haken voor het handgereedschap. Voortaan zou niemand in het huishouden nog hoeven zoeken naar de hamer of de waterpomptang. Zodra je de schuur binnen kwam, zag je ze hangen, op ooghoogte!

Hij was er juist toe overgegaan om de spijkers te polijsten toen haar sms-je kwam, zonder opsmuk zoals gewoonlijk: 'ben ongesteld.' Hij sloot de ogen en verbeterde het wereldrecord opgelucht uitademen. Hij sprong van de kliko af en liep naar de deur. Buiten draaide hij zich nog één keer om. De schuur was een kluspaleisje geworden. Hij sloeg zich op het voorhoofd. Dit, dacht hij, is dus wat al die mannen te zoeken hebben in die vreselijke bouwmarkten.

Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Boerenbedrog

2009-01-21T01:06:00.002+01:00

Er kwamen nauwelijks nog wetenschappers die hij overhoop kon knallen, boer Krelis begon zich te vervelen. Vaak staarde hij maar wat naar het televisietoestel dat hij van zijn moeder had geërfd. Het was krek allemoal meer van 't zelfde, dacht boer Krelis. Toch bleef hij kijken. 'Omdat 't beweegt,' mompelde boer Krelis, 'alles stoat hier blikskaters stil.'

Er was een programma met magie op tv. De deelnemers waren in het zwart en werden mentalisten genoemd. 'Wat nou mentalist'n,' mopperde boer Krelis, 'gewoon goochelaars als je het mij vroagt.' In de pauze pakte hij er een pilsje en een zakje chips bij. Er was hem verteld dat hij er maar eens goed voor moest gaan zitten. Na de reclame zou er iets wonderbaarlijks gedemonstreerd worden.

Een Israëlische meneer vroeg het publiek en de mensen thuis om twee steentjes met beide handen op een centimeter afstand van elkaar te houden. 'Onthoud goed,' legde hij uit, 'dit is het startpunt.' Daarna moesten de stenen op elkaar gedrukt worden, met gekromde vingers, het liefst zo hard dat je het wit van je botten zag, minutenlang. Intussen bleef de Israëlische meneer beloven dat de kijkers op het punt stonden om iets ongelooflijks te beleven. Vervolgens moesten de steentjes terug naar het startpunt, wat natuurlijk niet lukte. In de studio leek iedereen even opgetogen. 'Dit,' kraaide de Israëlische meneer, 'is nou de energie die er wel is, maar die slechts een enkeling kan waarnemen. Nu voelt u het allen. Is het geen wonder?'
'Dit pikk'n ze op de kermis van Hutjegeest nog niet eens,' zei boer Krelis, 'da's geen energie, da's een kwestie van hoe heet dat? Iets met fysionomoatisch of zoiets.' Boer Krelis werd chagrijnig van woorden met meer dan drie lettergrepen. Voor de zekerheid haalde hij zijn Uzi alvast uit de linnenkast. Ook uit Israël, dacht hij nog, dat schietiezer.

Er kwamen meer advertenties, boer Krelis trok nog een flesje pils open en nestelde zich andermaal in de versleten rookstoel, want iemand met een vampieract kreeg het podium. Deze had beter moeten weten dan een bekend dom blondje als vrijwilliger te vragen. Ze moest een prop in een kelk met bloedzuigers laten vallen. In plaats daarvan ging de kelk tegen de grond en brak het ding in stukken. De vampier raapte de restanten op, zocht een bloedzuiger uit en begon deze op te peuzelen. Met het bloed dat hij op zijn tong verzamelde, zette hij een teken op papier.
'Dit is walgelijk,' oordeelde de Israëlische meneer, 'heeft u dan helemaal geen respect voor uw publiek?!'

Boer Krelis spande zijn kaken, zette de tv uit en hees zich haast werktuiglijk in zijn motorjas. De leren motorhelm zat alweer krapper. Daar werd boer Krelis nog chagrijniger van. De Solex leek de weg naar Aalsmeer vanzelf te kunnen vinden. Ook het studiocomplex kende boer Krelis inmiddels als zijn broekzak. Het duurde niet lang of hij bevond zich oog in oog met de Israëlische meneer, in diens kleedkamer.

'Ik kom u ev'n wat respect voor uw publiek bijbreng'n,' zei boer Krelis en sloeg de motorjas open.
'Maar meneer Krelis, er is een wonder verricht, voor me staat het levende bewijs, u bent in beweging gekomen!'

Daar was boer Krelis even stil van. Toen laadde hij zijn Uzi door en haalde hij de trekker over. Onder de kogelregen trok de Israëlische meneer opvallend krom.

Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd.

Apeldoorn

2009-01-13T10:56:00.004+01:00

'In de buurt van de Aleoeten verdwijnt vlucht AZ 454 van de radarschermen. De verkeersleiders staan op het punt om alarm te slaan als het toestel plotseling weer opduikt. Later zal onderzoek leren dat het slechts 58 seconden uit beeld is geweest. Toch blijken alle mannelijke bemanningsleden en passagiers bij aankomst in Anchorage lange baarden te hebben. Vier van de vijf stewardessen en twaalf van de vrouwelijke passagiers aan boord zijn zwanger. De zwarte doos registreert alleen de laatste dertig minuten van een vlucht en kan ons dus niets wijzer maken. Datzelfde geldt helaas voor de bemanning en de passagiers. Zij kunnen zich niets bijzonders herinneren.'

Douwe voelde zijn handpalmen klam worden. Wie er ook voor het bericht verantwoordelijk was geweest, hij of zij had niet de gewone zorgvuldigheid in acht genomen. De boodschap was slechts vluchtig gecodeerd. Gevoegd bij de inhoud kon dat maar één ding betekenen. Hij pakte de ordner met het protocol voor code rood uit de kast.
'Wat u ook doet,' las hij, 'informeer eerst uw superieuren.'
Douwe voegde de daad bij het woord en belde de kapitein.
'Weet je het zeker?' klonk gemelijk aan de andere kant van de lijn.
'Honderd procent. Mannen met lange baarden, duidelijk een verwijzing naar Al Qu'aida. Zwangere vrouwen, er is sprake van een burgerdoelwit.'
Aan de andere kant van de lijn hoorde hij de kapitein gapen.
'Dat is nog niet alles,' vervolgde Douwe. '454, 58, opgeteld 13. Tweemaal, dat is afwijkend en zegt iets over de kennelijke ernst. Vier van de vijf stewardessen en twaalf van de vrouwelijke passagiers, het zal gebeuren op het scheivlak van april en mei. Daarom ook staat Anchorage vermeld. In de buurt van Alaska bevindt zich immers de datumgrens.'
'Okay.' De kapitein leek ineens wel bij de les. 'Wat stond er ook alweer over de zwarte doos?'
'Dat alleen de laatste dertig minuten van een vlucht worden opgenomen.'
Douwe hoorde het ruisen op de lijn.
'Besef je wat dat betekent?' vroeg de kapitein toen.
Douwe slikte en zag het voor zich: de vlaggen, de ballonnen, de slingers, de kinderen. 'Waar gaat ze dit jaar ook alweer naartoe?'

© Ep Meijer 2009

Geschreven naar aanleiding van de januariopdracht op fantasierijk.

Jungle Jane

2009-01-08T01:14:00.006+01:00

Balen. Had ik me nog zo voorgenomen om in 2009 geen humor ten koste van anderen te bedrijven, komt dit bericht voorbij.

Nee, het is niet Rachel Hazes die bij belangrijke keuzes terzijde wordt gestaan door de geest van haar Dre. Hij laat het licht flikkeren en soms valt er zelfs een schilderij van de muur. Luister maar goed naar hem, Rachel, bij leven was het al de vraag of de alcohol nog enige hersencellen intact had gelaten.

Ik wil het ook niet over de Amerikaanse kleuter hebben die op zijn oppas schoot noch over een Britse man die al twee jaar de hik heeft. Iemand zou op het idee kunnen komen om die man eens flink te laten schrikken. Een foto van Rita Verdonk zou wonderen doen.

Dat Frans Bauer weer onder het mes moet? Of hij nou een ingescheurde meniscus heeft of niet, je moet ervan houden. Ik behoor niet tot de categorie van mensen die van Frans Bauer houden, laat dat duidelijk zijn. Sterker nog, als ik ooit president van Nederland word (wat God verhoede), mag hij niet meer zingen anders dan in een (honderd procent geluiddichte) badkamer op straffe van standrechtelijke executie per overtreding.

Uit onderzoek namens de Vara-gids komt Andries Knevel als vrouwonvriendelijkste presentator uit de bus. Wat nou vrouwonvriendelijk, omdat zijn achternaam iets van bondage suggereert? Toevallig is Andries Knevel voor beide seksen een kwelling, sommige onderzoeken zijn zo overbodig, ik ga het er maar niet over hebben.

Bijna liet ik me verleiden. Maar nee, het nieuws dat Georgina Verbaan haar stem aan een poes leent, laat ik ook aan mijn neus voorbij gaan. Mijn meetkundige beschouwingen dienaangaande zouden gratuite zijn en te voor de hand liggend.

Ik zal het maar verklappen, het onderwerp van dit blogje is een vrouw die niet eens bestaat. Ze heeft nooit last van PMS en ze lacht je altijd vriendelijk toe. Je moet haar alleen wel even opblazen voor gebruik. In Australië is er een man die het op haar gemunt heeft. Telkens als hij haar te pakken krijgt, neemt hij haar. Daarna laat hij haar leeglopen en gaat hij op jacht naar het volgende exemplaar. Ik gok erop dat hij hoopt dat er één tussen zit die zich tot leven laat pompen. Waarschijnlijk zal zijn DNA hem voordien verraden. Toch heb ik die van mij veilig opgeborgen onder het matras. Datzelfde raad ik u aan. Je weet maar nooit.

© Ep Meijer 2009

De beste wensen laat je los

2009-01-02T00:28:00.003+01:00

Kredietcrisis of geen kredietcrisis, het Nederlandse volk heeft op 31 december 2008 voor 65 miljoen Euro de lucht in geknald. Ook ik heb een bijdrage geleverd, zij het bescheiden en buiten mijn schuld.

Ziet u, mijn vriendin, haar dochter en ik kregen toen het nieuwe jaar amper een half uur oud was een Chinese lampion in de handen gedrukt. Het was een cadeau van de buren. De bedoeling was om het ding aan te steken en dan een wens te doen op het moment dat je losliet.

Die van de buren was eerder aangestoken en trok tijdens het opstijgen de aandacht van mijn vriendin en haar dochter. Plotseling was ik de enige die de Chinese lampion vasthield. Hij voelde nog steeds te zwaar om het luchtruim te kiezen. Bovendien maakte ik me zorgen over de vlam van de paraffinekaars die af en toe gevaarlijk dichtbij de huid van de lampion kwam. Ik zag voor me hoe de onze jammerlijk verbrandde, op ooghoogte, terwijl die van de buren inmiddels al een eerste Jumbo Jet in de problemen aan het brengen was.

Het lot moet een handje geholpen worden, besloot ik en tilde de lampion voorzichtig zo hoog op als het ging. Het kostte me geen enkele inspanning. Integendeel, het ding begon aan me te trekken.

'Kijk,' riep de dochter van mijn vriendin, 'Ep gaat wegvliegen!'

Alleen met mijn tenen had ik nog contact met de aarde. Ik had nog net de tijd om een wens te doen voor ik losliet. Daar ging onze lampion en schreef een vraagteken in de lucht alvorens koers te zetten naar de hemel boven Leusden. Even ging het lichtje uit, maar dat kwam slechts door een wolk. Minutenlang waren de lampions uit het gezicht aan het verdwijnen tot je ze alleen nog maar kon raden. Die gecrashte Airbus? Ach, dat viel nauwelijks op temidden van het spektakel dat die 65 miljoen aanrichtte. 2009 wordt leuk, besefte ik, nee, voelde ik tot in mijn tenen. Datzelfde gevoel gun ik eenieder die dit leest. Gelukkig nieuwjaar!

(Foto: Christina Kremer)

Een langdurige bevalling

2008-12-22T21:10:00.003+01:00

December 2008. Mijn volgende thriller is klaar. Onwillekeurig dwalen mijn gedachten af naar hoe het begon.

Januari 1992. Op een waterkoude maandagochtend gaat de bel. Pieter staat voor de deur, een vriend van me. Hij heeft een nieuwe baan bij een importeur van Engelstalige boeken. We spreken af dat ik een thriller schrijf. Pieter zal voor een uitgever zorgen.

Juni 1992. Als een bezetene heb ik aan The Solution gewerkt. Nu is het af. Pieter neemt het mee naar de Los Angeles Book Fair. Hij komt terug met briefjes van redacteuren die vol lof zijn over mijn talent en de intelligente plot. Wel vinden ze dat er iets aan het Engels moet gebeuren, want ik ben duidelijk geen native speaker. Het beste nieuws volgt mondeling. BanTam Books heeft interesse, vertelt Pieter. Tijdens de Frankfurter Buchmesse zal vermoedelijk uitsluitsel volgen.

Oktober 1992. Pieter komt net uit Frankfurt. BanTam Books wil mijn thriller uitgeven, waarschijnlijk kan ik een voorschot van 50.000 dollar tegemoet zien. Ik spring een gat in de lucht en begin aan een volgend boek.

Januari 1993. Mijn volgende boek is bijna af. Ik hoor maar niets van Pieter. Dan belt Nicolien, zijn vriendin. Ik moet maar even langs komen want hij heeft me iets te vertellen. Pieter blijkt in Los Angeles verliefd te zijn geworden op een redacteur van BanTam Books en zij op hem. Mijn thriller diende als een soort postiljon d'amour. Er is geen sprake van dat The Solution uitgegeven wordt. Natuurlijk ben ik verbijsterd, woedend en wat al niet meer. Maar ik laat me niet uit het veld slaan en blijf me als schrijver ontwikkelen.

Juni 2008. In de VN-thrillergids word ik vanwege mijn derde boek De Regels vergeleken met Stephen King en Dean Koontz. Ik voel me vereerd. Toch weet ik dat ik nog niet het achterste van mijn tong heb laten zien.

Juli 2008. Er meldt zich een uitgever die met mij voor de Gouden Strop wil gaan. Ik moet voor het eind van dit jaar een thriller leveren. Meteen denk ik aan The Solution, het boek dat ik in de loop der jaren vertaald en misschien wel tien keer in zijn geheel herschreven heb. Er is geen project waarin ik zoveel tijd heb gestoken en het zal altijd mijn liefdesbaby blijven.

December 2008. In de afgelopen maanden en vooral weken heb ik The Solution haast koortsachtig voor minstens de elfde keer herschreven. Het resultaat is een boek dat hier en daar nog herinnert aan The Solution, maar aan alles is te merken dat ik wijzer en beter ben geworden. Nu laat ik wel het achterste van mijn tong zien. Het Plato Paradigma is de vrucht van zeventien jaar literaire zwangerschap. Het heeft zo moeten zijn. Volgend voorjaar ligt alweer mijn vierde boek in de winkel en ik ben apetrots.

De honger van de wolven

2008-12-09T19:54:00.006+01:00

'Woesj,' zeggen de glazen deuren achter me. Niet te geloven, ik ben ontsnapt! Meteen kruipt de kou als een wurgslang langs mijn benen omhoog. Door de sneeuwjacht zie ik geen hand voor ogen, behalve als het flitst. Dan is alles verlicht, maar zo kort dat de werkelijkheid een stroboscoop lijkt. Het beeld beweegt gestreept, er is nergens houvast. Na een paar passen stelt het sanatorium niets meer voor behalve een slechte herinnering. Ik kijk achterom en zie woedend wit. Is dat de wind die zo huilt of is het een roedel wolven? De besneeuwde dennenbomen duiken steeds op het laatste moment op. Ze slaan me in het gezicht met hun takken. Schreeuwend vecht ik me een weg, geholpen door de zwaartekracht, want het gaat almaar omlaag. Ik glijd, struikel, val, terwijl de vlokken naalden in mijn ogen steken. Telkens sta ik weer op, waarna alles weer van voren af aan begint. Ik heb doorlopend ruzie met de ochtendjas en de pantoffels ben ik al kwijt geraakt. Mijn voetzolen, mijn tenen, ze zijn gevoelloos. Ik heb wondjes op mijn benen en mijn armen. Bloed boort gaatjes in de sneeuw, waar ik ga.

Ik zoek troost bij een boomstam, hijg uit. Nu weet ik zeker dat ik door de donderslagen heen wolvengehuil hoor en het komt dichterbij. Ik zie vlijmscherpe tanden voor me, blinkend in het licht van een bliksemschicht. Als de wolven mijn bloed ruiken, ben ik er geweest. Ze zullen me aan stukken rijten.
Peper! Ik moet mijn sporen uitwissen, de wolven voor de gek houden. De bus is warm. Ik heb hem al die tijd in mijn linkerhand gehouden. Toch krijg ik de deksel moeilijk afgeschroefd. Schiet op, Bronstein, het gaat om je dochter! Katja, denk ik, het is onbestaanbaar dat ze niet echt is. Ik doe dit voor haar. Trouwens, die energierekeningen heb ik me toch niet verbeeld? Heel duidelijk hoor ik hoe het huilen overgaat in grommen. De wolven zijn vlakbij. Ik draai me na iedere paar stappen om en strooi wat peper. In films snuiven ze de korrels op en zetten ze het op een janken, omdat ze ineens niets meer kunnen ruiken. In het echt blijven ze me op de hielen zitten. Rennen is zinloos. Wolven zijn sneller dan een mens. Misschien moet ik in een boom klimmen. Laten ze me desnoods omsingelen. Ik zie het tafereel voor me: zeven, acht wolven in een kring om de boom waarin ik gevlucht ben. Wie houdt het langste vol?
Nee, het gaat om actie, anders wordt de film saai. Ik strompel voort. Hoe het kan, weet ik niet, maar ik ben ook de ceintuur van mijn ochtendjas verloren. Het is onmogelijk om tegelijk peper te strooien, in beweging te blijven en mijn ochtendjas dicht te houden.
'Lose the gown,' zegt Bruce Willis, de pijn verbijtend.
Nu ben ik een naakte man met een bijna lege peperbus. Rillingen razen door mijn lijf. Rennen, ik moet rennen. Dan krijg ik het misschien weer warm. Alsjeblieft, laat dit een droom zijn, laat me wakker worden op mijn gewone stoel in de derde rij van de bioscoop.
Ik hol, ik struikel en sla over de kop. Maar ik blijf met mijn benen malen, terwijl ik sneeuw doe opwolken. Ergens daar beneden is de bewoonde wereld, waar Katja gewoon bestaat. Laat het niet waar zijn, ik hoor hijgen, pal achter me. Ik kijk om. Recht in het huig van een wolf. Hij hapt toe en ik hoor zijn kaken op elkaar klappen. Het is niet de enige. Links van me doorkruist een zwarte schim het beeld tussen een paar bomen door. Ze omsingelen me. Plotseling zwenk ik naar rechts. De wolven lijken verrast.
'Yes!' denk ik, maar dan ontdek ik dat ik op een rotsblok terecht ben gekomen. Ik kan geen kant uit behalve naar beneden. Het ziet er diep uit zonder bril, met waarschijnlijk ook. Binnen een paar seconden hebben zich vijf, nee, zes wolven aan mijn voeten verzameld. Twee of drie zetten het op een huilen, bij alle beesten druipt het kwijl uit de bek.
'Af!' roep ik, 'koest!'
Ik mik op wat ik denk dat de alfawolf is met de lege peperbus, maar ik mis. De beesten ontbloten grommend hun gebit. Ready for the kill. Ik moet wel. Met een schreeuw stort ik me in het zwarte gat. Zeker anderhalve tel zweef ik, terwijl de wind om mijn oren huilt. Een klap. Eindeloos rol ik tot ik ergens tot stilstand kom. Sneeuw in mijn mond, mijn neus en mijn oren. Even doet alles zeer, maar ik heb niets gebroken, geloof ik. Het is een hek, zie ik nu, dat mijn val gebroken heeft. Zeker drie meter hoog en stevig. De gaten zijn te klein. Bovendien lopen er boven, als in een waaier, twee rijen prikkeldraad. Alleen een circusartiest komt hier overheen. Het blaffen wordt luider. Daar zijn de wolven en het zijn er meer geworden. Ergens dichtbij slaat de bliksem in. Als de donderslag volgt, trilt de grond en mijn oren suizen. De wolven schrikken ook. Ze zakken een fractie lang door de knieën en zwenken hun koppen als op commando naar achteren. God grijpt in, denk ik. Hij heeft het al eens gedaan, op een dak in Rome en misschien al eerder. Wat als ik Abels mijn Amazon niet had uitgeleend? Van alle kanten sterft de echo van de donderslag uit als de wolven zich hun honger herinneren. Ze beginnen zo laag te grommen dat ik het in mijn buik voel, hun tanden lichten op in het donker.
Ik sta kreunend op en spreid mijn armen en benen als een gekruisigde tegen het metalen vlechtwerk. Weer slaat de bliksem vlakbij in. De ogen van de wolven, hun gebitten, alles is gillend wit. De donderslag smoort het geluid van kaken die op elkaar klappen.
'Cut,' denk ik, 'cut!'

©Ep Meijer 2008

(Dit is een fragment uit mijn volgende thriller.)

Liefdesbrief

2008-12-08T09:31:00.004+01:00

Beste Lotte,

Je hebt me het leven lang genoeg zuur gemaakt, wordt het niet eens tijd dat je oprot?

Ik begrijp dat je er niet voor niets bent. Ooit had ze je heel hard nodig. Maar dat was toen. Dit is nu.

In de praktijk duik je altijd op als ze het moeilijk heeft. Ze kan niet kiezen, ze voelt zich schuldig, ze maakt zich zorgen. Steeds sneller raakt ze in de stress en dan...

Altijd weer onverwacht ben jij er. God weet hoe je binnen bent gekomen. Het duurt altijd even voor ik het besef. O ja, ik heb het niet tegen haar nu, ik heb het tegen jou.

Gisteren vergat ik het. Ik liet me gaan en maakte het uit.

'Wat een opluchting!'

Ik hoor en zie het je nog zeggen. Je deed je best zoveel mogelijk registers van je stem dramaturgisch verantwoord te gebruiken en stak je twee vuisten in de lucht. Je had je zin, je had eindelijk je zin.

Denk je dat, Lotte, denk je dat echt?

Ik geef niet zomaar op. Wat betreft uitmaken stond zij met 2-0 voor en heb ik zojuist de aansluitingstreffer gescoord. Het is weer een wedstrijd, dames en heren.

'Flikker op.'

Dat waren de laatste woorden die je rechtstreeks tot me richtte, je ogen zwart van haat.

Nou beste Lotte, ik flikker niet op, integendeel. Ik houd namelijk van haar, met heel mijn hart en ziel houd ik van haar. Jij zegt dat je dat ook doet, maar dat is niet waar. Jij wilt haar beschermen, jij wilt niet dat ze pijn lijdt. Maar dat is iets anders dan van iemand houden. Wat jij in wezen doet, is haar zelfvertrouwen aantasten. Als jij het stuur op cruciale momenten blijft overnemen, wordt het nooit wat met haar.

Ik daag je uit, Lotte, om eens te laten zien dat het jou werkelijk om het beste voor haar gaat.

Kutwijf.

Franklin wie?!

2008-12-01T15:33:00.003+01:00

Hij is dood.

Het is niet gegaan zoals hij het zich had voorgesteld. Hij verwachtte door een volgeling vermoord te worden. Maar hij stierf als een gewoon mens, door een hartstilstand, op het strand van een afgelegen eilandje in de Stille Zuidzee.

Het ging wel vaker over de dood toen hij leefde. De dood was een eitje, zei hij, niets meer dan een schakel naar een volgend leven. Zijn eigen dood zou de opmaat vormen voor een revolutie. Miljoenen en nog eens miljoenen zouden op bedevaart gaan naar de plaatsen waar hij op aarde had verwijld.

Hij beschouwde de geboorte van zijn ziel in het lichaam dat hij nu verlaten heeft als de grootste gebeurtenis in de spirituele wereldgeschiedenis. Met andere woorden, hij was meer dan Jezus, Mohammed en Boeddha, hij was de enige ware God. De val van de Berlijnse Muur hebben we aan hem te danken, in zijn eentje heeft hij de Derde Wereldoorlog voorkomen.

Hij laat ongeveer een meter boeken na, gevuld met zijn levensbeschouwing, die volgens Wikipedia niet bijzonder afwijkt van die van andere neohindoeïstische goeroebewegingen.

Adi Da Samraj alias Franklin Jones is dood en dat is geen wereldnieuws. Alleen een vergrijzend groepje gelovigen is in rouw gedompeld en maakt zich zorgen over de toekomst, niet alleen die van henzelf, maar vooral die van de mensheid.

Hij is dood, meer niet.

'Think less, fart more.'
Franklin Jones - 1939-2008

De zaak Klaas

2008-11-29T18:10:00.006+01:00

Er is iets helemaal niet pluis in dit land.
Enkele weken geleden begon het. Mijn vriendin ging met haar dochter naar de intocht van ene Sinterklaas kijken. Ik weet nog dat ik specifiek naar de locatie heb gevraagd. In de haven van Amersfoort dus, om 13.00 uur. Tot zover niets aan de hand. Maar nu komt het: op exact het tijdstip dat die Sinterklaas voet aan land zou zetten in Amersfoort, zette ik de televisie aan. Wat zie ik? Een baardaap met een tabberd en een mijter. Alleen is de plaats van handeling niet Amersfoort, o nee. Volgens teletekst ben ik rechtstreeks getuige van de aankomst van Sinterklaas... in Almere. Ik mijn vriendin bellen. Raar maar waar, ook zij was er in levende lijve bij terwijl Sinterklaas Nederlandse bodem betrad...

Het werd nog erger.

Ik deed wat research. Die Sinterklaas kwam die middag niet alleen in Amersfoort en Almere aan, maar ook (en dit is slechts een kleine greep) in Amsterdam, Groningen, Delfzijl, Maasbracht, Deventer, Eindhoven en Nijmegen, niet altijd per boot trouwens, soms arriveerde de man zelfs per trein. De mensen die in Almere bij de intocht waren geweest, hadden er allen blij uitgezien. Ze zongen liedjes en deden dansjes. Dat terwijl ze mogelijk op klaarlichte dag werden bedrogen.

Ik wilde er het fijne van weten en zette mijn schoen, nadat ik een welluidend lied ten gehore had gebracht, aan het adres van een radiator, maar dat scheen zo te horen. De volgende ochtend kwam ik vroeg uit de veren om de inhoud van de gezette schoen te controleren. Helaas, die zogenaamde Sinterklaas had kennelijk geen aanleiding gezien om mijn gezang passend te honoreren.

Ik gaf de moed niet op en bleef het iedere avond proberen. Lauw loenen. Toen kwamen mijn zoontjes op bezoek. Ondanks mijn teleurstellende belevenissen met het ritueel stonden Sietse en Bart erop om hun schoen te zetten.
Wie schetst mijn verbazing dat zij de volgende ochtend wel iets bij de radiator vonden? Navraag bij Tineke, de dochter van mijn vriendin, leerde dat ook zij iets van die Sinterklaas in haar schoen had gekregen.
Wat mij betreft is dit een duidelijk geval van discriminatie, op leeftijd weliswaar, maar het blijft discriminatie. Van mijn moeder heb ik trouwens geleerd dat ik nooit snoep mag aannemen van vreemden. Daarbij is het nog huisvredebreuk ook wat die Sinterklaas flikt. Wordt over die cadeaus eigenlijk wel BTW betaald?

Gisteren was ik met mijn vriendin in de Jordaan. Normaal vindt ze het heerlijk om me aan haar zijde te hebben. Nu moest ik ineens vaak buiten wachten. Als ik wel naar binnen mocht, deden de verkoopjuffrouwen heel geheimzinnig.

De maat is vol. Ik zal niet rusten voor ik de onderste steen boven heb in deze zaak. Volgende week waarschijnlijk een onthulling waarvan Peter R. de Vries alleen maar kan dromen!

© Ep Meijer 2008

Gemis heb je in zoet en zout

2008-11-26T13:12:00.009+01:00

Afgelopen weekeinde verongelukte een gezin uit Hilversum. Vader, moeder en dochter kwamen om. De zoon van elf werd in kritieke toestand opgenomen.

Als ik het nieuws hoor, kan ik het niet helpen me af te vragen. Wat als hij het overleeft, wat wacht hem dan voor een soort bestaan? Hij is elf, hij kan nog niet op eigen benen staan.

Wacht, mijn vriendinnetje belt. Ze is nu bijna een week weg, maar het voelt als een maand. Haar stem, zo dichtbij mijn oor, is zo vertrouwd. We hebben onze eigen bubble, alleen wij weten het deurtje te vinden. Maar waarom kan ik haar niet vastpakken, nu? Ik vertel over de sneeuw in de tuin, dat die eigenlijk gevallen is opdat wij er samen naar kijken, het liefst vanuit de slaapkamer. Ik vertel ook dat ik me vreemd incompleet voel zonder haar, alsof een lichaamsdeel waarvan ik me niet bewust was, geamputeerd is.
'Nog drie nachtjes slapen,' zucht ze.

Als we na uren ophangen, kijk ik nog snel even op teletekst. Het jongetje van elf is nog steeds in levensgevaar. Ik zie mijn oudste zoon voor me in bleek ziekenhuislicht, geblutst en gedeukt, slangetjes die overal in zijn lijf steken. Zit er iemand naast zijn bed, wie vertelt hem dat zijn pappa, mamma en zus dood zijn? En dan, wie gaat voor de opvang zorgen?

De volgende ochtend. Teletekst meldt geen nieuws over het jongetje van elf. Wel is er een mailtje van mijn lief. Diepe zuchten slakend lees ik het ongeveer zeventien keer door voor ik terugschrijf dat ik ook heel erg naar haar verlang. Anders vliegen de dagen altijd voorbij, waarom duurt het nu zo lang?

Gelukkig heb ik afleiding. Ik maak de kattenbak schoon, draai een was, doe boodschappen, schrijf wat. Niets helpt, niet echt. 'Een sms,' prevel ik, 'een koninkrijk voor je sms.'

Half zes. De telefoon gaat. Hoera, het is mijn godin! Ik vertel dat ze gewoon bij me moet zijn, dat er anders geen lol aan is. Dat vindt zij ook. Maar dan hebben we het ineens over het jongetje van elf dat eenzaam voor zijn leven vecht, de leegte die hem wacht als hij de strijd wint. Staande het gesprek ga ik naar nu.nl.
'O,' zeg ik, 'hij is overleden.'
'Misschien maar beter zo,' verwoordt mijn vriendin ook mijn gedachten, 'hij zou geen leven hebben gehad.'

Apocrief

2008-11-22T12:37:00.009+01:00

Woorden. Je kunt ze lezen, je kunt ze verslinden. Je kunt er bruggen mee slaan, je kunt er oorlogen om voeren. Woorden kunnen loos zijn of juist veelbetekenend. Je kunt ze ergens opplakken, je kunt met ze gooien en je kunt ze met voeten treden.
Dat laatste doet choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui met zijn voorstelling Apocrifu, letterlijk.

We schrijven vijf minuten voor elf op een waterige zaterdagavond, in een tot danstheater omgebouwde tramremise in Düsseldorf. Eindelijk zwaaien de gordijnen open. Op het toneel zeven zangers, drie dansers, een pop en boeken, heel veel boeken.

Wikipedia: Apocrief is een term waarmee bepaalde boeken worden aangeduid die aanspraak maakten om als onderdeel van de Bijbel te worden beschouwd, maar niet in de canon van de Bijbel zijn opgenomen. Er bestaat echter ook een alledaagse betekenis. Het woord 'apocrief' komt van het Griekse apokruphos dat "geheim", "verborgen" betekent.

Op de planken ontbrandt een heftige strijd om de (verborgen) waarheid. De dansers kronkelen door het stof, ze wervelen zich in het zweet om met elkaar in contact te komen. Ze rollebollen, ze stampvoeten ritmisch, ze vechten om hun gelijk. Ze kunnen het niet eens worden. Natuurlijk niet. De boeken die eerst nog een pad naar een andere enkeling effenden, worden als projectielen gebruikt. Wee degene die de waarheid spreekt, zelfs al is hij van hout. Dan komt de blanke sabel eraan te pas. Boeken worden doorstoken. Iedereen met een mening moet dood. Is het zwaard toch machtiger dan de pen?

Applaus.

Wacht, het verhaal is niet compleet. Het bijbehorende geluid zijn we vergeten. Genadeloos registreren je oren de klappen waarmee de dansers met hun voeten, maar soms ook met hun knieën pijnlijk hard op de vloer belanden. Maar vooral hoor je de schellen om hun benen waarvan ze zich proberen te bevrijden. Eén danser wil het maar niet lukken. Hij snikt het uit en hijgt. Zijn pijn is bijna voelbaar. Juist hij moet het als eerste ontgelden in de survival of the fittest die volgt.

Staande ovatie.

We hebben nog iets overgeslagen. De schitterende muziek. Die wordt live verzorgd door de zeven zangers van A Filetta. De polyfonische zang van dit Corsicaanse gezelschap zorgt niet alleen in een kerk of een circustent voor kippenvel. In het Tanztheater in Düsseldorf wordt treffend gedemonstreerd waarom de vermaarde filmcomponist Bruno Coulais al vele malen met A Filetta de studio is ingedoken. De intensiteit van de zang past naadloos bij beelden die hoe dan ook al emoties oproepen. Zo resulteert de samenwerking tussen Sidi Larbi Cherkaoui en A Filetta in een ongekende synergie, vooral ook omdat de zeven zangers als reuzenschaakstukken bijdragen aan de uitgekiende choreografie van Apocrifu.

Buiging.

Uiteindelijk rest de schaamtevolle aftocht van de laatste overlevende, de trap op. Boven aangekomen bedenkt hij zich geen seconde en stort zich op de al uitstervende, klaaglijke klanken van A Filetta in de diepte. Je kunt de anderen wel uitmoorden, maar je schiet er niets mee op, want alleen was je toch al. Ieder voor zich zitten we opgesloten in de isoleercel van onze eigen perceptie. Over de waarheid zullen we het nooit eens worden. Alsof de waarheid bereikbaar is voor gewone stervelingen.

Doek.

©Ep Meijer 2008

Cyclus

2008-11-14T01:22:00.003+01:00

Ze lacht
ze fladdert
ze walst
ze raast

Mijn lief is vier seizoenen op een dag

Ze zucht
ze steunt
ze snikt
ze huilt

Mijn lief is vier seizoenen op een dag

Ze kust
ze krabt
ze bijt
ze lijdt

Mijn lief is vier seizoenen op een dag

Ze denkt
ze doet
ze speelt
ze is

Mijn lief is vier seizoenen op een dag

Ze koopt
ze spaart
ze neemt
ze geeft

Mijn lief is vier seizoenen op een dag

Ze smacht
ze haat
ze bevriest
ze smelt

O, was ik maar Erwin Krol!

Verkiezingskoorts

2008-11-05T16:37:00.004+01:00

'Wat zullen we erbij eten,' vraagt mijn vriendin, 'pizza?'
We hebben zojuist besloten dat we een soort pakjesavond van de Amerikaanse verkiezingen maken. We gaan nog net niet malle petjes opzetten en met vlaggetjes zwaaien.
'Hamburgers en popcorn natuurlijk,' suggereer ik.
'Yes, we can!' roept mijn vriendin.

Onderweg naar de buurtsuper praten we over het was, toen in Florida. Al Gore, de democratische kandidaat, kwam een paar stemmen tekort om er de man die nu al bekend staat als de slechtste president ooit, George Bush junior, te verslaan. Die stemmen kreeg hij niet. Hoewel Al Gore landelijk gezien de meeste wist te vergaren, verloor hij de race naar het Witte Huis, omdat zijn rivaal meer kiesmannen aan zich wist te binden. Dat noemen ze dan democratie in het machtigste land ter wereld.

'Als Gore had gewonnen, zou de wereld er nu anders uit hebben gezien,' beweer ik.
Mijn vriendin is dat via een aantal bijzinnen waarin Irak, 9-11 en orkaan Kathrina moeiteloos voorkomen, helemaal met me eens. 'Heerlijk toch, die spanning?' besluit ze. Ik beaam het volmondig.

In de buurtsuper tiert de voorpret welig en de hamburgers blijken warempel in de bonus. Omdat we beiden niet van cola houden, gaan we voor bier erbij. 't Is immers maar één keer in de vier jaar presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten van Amerika.

Kwart over tien. Het is nog een uur en drie kwartier wachten op de eerste uitslagen. We volstaan met Nova en toosten met onze tweede Budweiser op de goede afloop. We nemen een slok en dan...

Mijn vriendin voelt zich ineens misselijk. Buikpijn heeft ze ook, zo erg dat ik zelfs even overweeg om een dokter te bellen. Het lijken wel weeën, steunt ze, maar ze wil geen polonaise aan haar lijf. Ik leg haar maar op bed. Ze vervalt meteen in subcomateuze toestand, maar ze ademt nog wel. Met de rug van mijn vingers voel ik aan haar voorhoofd. Gloeiend heet.

Bedankt nog hè, John en Barack!

©Ep Meijer 2008

De virtuele valstrik

2008-11-01T16:37:00.004+01:00

Een moreel dilemma: een kinderlokker zit in de gevangenis en meet zich uit verveling diverse alter ego's op een vriendennetwerk aan. Hij verschuilt zich achter plaatjes van striphelden. Iedereen kan zien dat hij iets te verbergen heeft. Toch weet de kinderlokker een ongekende populariteit op te bouwen. Wat moeten we nu met zo iemand?

Onlangs heeft een rechter een paar jongetjes veroordeeld voor virtuele diefstal; ze hadden een klasgenootje onder druk gezet om zijn verdiende punten uit een computerspel af te staan. Maar een rechter zal het nooit kunnen verbieden als iemand zich onder aliassen op Internet begeeft. Je kunt je, in Second Life, op Hyves, op Facebook, op forums, ongestraft en naar hartelust als een ander persoon voordoen dan je in werkelijkheid bent.

Onze kinderlokker heeft geen leven in de gevangenis. Hij moet altijd in zijn eentje luchten. Anders wordt hij bespuugd en, als zijn medegevangenen de kans krijgen, verkracht of anderszins vernederd. Hij vlucht meer en meer naar het vriendennetwerk. Dat moet ook wel, want al die alter ego's vergen een boel onderhoud, zoveel onderhoud dat de kinderlokker er al gauw een dagtaak aan heeft. Gaandeweg raakt de wereld buiten de gevangenismuren zo ver weg dat werkelijkheid en virtualiteit door elkaar beginnen te lopen. Stukje bij beetje glipt zijn wezen in zijn vele alter ego's. Onze kinderlokker verdringt Real Life. Soms vergeet hij helemaal dat hij in de cel zit. In zijn hoofd is hij meerdere mensen tegelijk en die zijn allen even gerespecteerd en geliefd.

Na een aantal jaren in het cachot mag onze kinderlokker wegens goed gedrag een weekeinde op verlof in de echte wereld. Hij laat er geen gras over groeien en betast een meisje onzedelijk met wie hij via één van zijn vele alter ego's een afspraak heeft gemaakt.

Na afloop, terug in het gevang, mag hij voor straf een tijdje niet meer op de computer. Na een paar weken in de hel kan hij eindelijk weer aan zijn verslaving toegeven. Alles moet hetzelfde zijn als eerst. Dus ontkent of liever, verdraait onze kinderlokker de gebeurtenissen categorisch. Het is niet zijn schuld, het meisje vroeg er zelf om. En zie, de vlieger gaat op. De steunbetuigingen zijn zo massaal dat onze kinderlokker de realiteit uit het oog verliest en zelf in zijn onschuld begint te geloven. Het slachtoffer en de getuigen beschuldigt hij ervan dat zij het zijn die de waarheid verdraaien, dat ze hem kapot willen maken.

Terug naar het dilemma. Wat vindt u nu, verdient onze leugenachtige kinderlokker een plaats op het virtuele schoolplein? Zo op het oog doet hij er niemand kwaad, want hij heeft voor al zijn aanhangers een vriendelijk woord over. Nou, wat wordt het, wetende dat we het over een schijnwerkelijkheid hebben? Als het aan mij ligt moet hij met de billen bloot, want, ik kan het niet genoeg benadrukken, eerlijk duurt het langst.

Wat hebben kinderen toch met McDonald's?

2008-10-26T22:03:00.003+01:00

Er zijn van die data die het verdienen om bij te worden geschreven in de rijke annalen van ons Dietsche volk. Men neme het jaar 754, Bonifacius wordt bij Dokkum vermoord. Of 1600, de slag bij Nieuwpoort. En we hebben het jaar 1987, toen de opening van 's lands eerste drive through-restaurant het verkeer in de provincie Utrecht volledig ontwrichtte.

We staan in de rij en ik heb wederom gebruik gemaakt van mijn feilloze talent om altijd de verkeerde te kiezen. Voor ons een man met een megabestelling. Intussen moet ik niet alleen mijn twee zoons in het gareel zien te houden, maar ook Tineke, de dochter van mijn vriendin, en dat is een notoire anarchist. Oude tijden herleven in Huis ter Heide. Voor iedere kassa staat een rij die de circulatie belemmert. De stemmen van al die ongeduldige mensen ketsen schetterend tegen de muren en tegen het plafond. Je moet schreeuwen om je verstaanbaar te maken. Ik probeer maar even niet aan kinderlokkers te denken en concentreer me op de bestelling. Een Happy Meal bevat vier gangen met keuzemogelijkheden en de drie koters die ik onder mijn hoede heb, lusten vooral veel niet. Zelf moet ik trouwens ook iets eten, maar wat? Ik besluit tot een Big Mac-menu. De dood of de gladiolen.

Stelt u zich voor dat u een maaltijd nuttigt in het F-vak van de Arena tijdens Ajax-Feijenoord. Zo ongeveer klinkt het geroezemoes op de bovenste verdieping van het eerste hamburgerrestaurant in Nederland met een McDrive. Niet qua volkswoede (nog niet), maar qua kabaal dus, hè. Tegen die achtergrond blijkt onze bestelling niet helemaal goed te zijn gegaan. Bart heeft geen chocolade-, maar een bananenmilkshake gekregen en hij houdt blote benen niet eens van bananen. Ik weet het goed gemaakt. Bart krijgt mijn large chocolademilkshake en ik neem die small van hem, terwijl ik niet van bananenmilkshake houd, maar dat zeg ik er niet bij, want ik offer me graag op als pappa.
Bart plengt dikke tranen.
'Wat is er?' vraag ik, veel geïrriteerder dan ik zou willen.
'Ik wil er eentje voor meze-helf,' huilt mijn jongste zoon.
'Maar deze is voor jezelf. Wat je niet meer lust, drink ik op.'
Dat laat Bart zich geen twee keer zeggen. Hij en het rietje worden één. Ad fundum, is zijn motto. Aan hem heb ik dus geen kind meer.
'Ik vind deze mayonaise vies,' merkt Tineke op.
Tegelijk tettert Sietse in mijn rechteroor dat hij graag bereid is de bananenmilkshake te gaan ruilen. Haast in één adem vertel ik Tineke dat smaken verschillen en dat Sietse zich de moeite kan besparen.
'Dan kom je weer in de rij te staan.'
Mijn tienjarige zoon vindt dat voorkruipen in dit geval toegestaan is. Ik wil best met hem over dit soort grensgevallen in discussie gaan, maar nu even niet. Nu ben ik druk bezig gek te worden, sorry.

'Kijk wat hier staat,' zegt Sietse en wijst op de place mat. 'Welkom in het restaurant met de eerste McDrive van Nederland. Dit moet dus wel de beste McDonald's van Nederland zijn.'
'Geloof me,' zucht ik uit de grond van mijn hart, 'ze zijn allemaal even erg.'

© Ep Meijer 2008

Gang Bang

2008-10-20T19:12:00.004+02:00

(Lees dit eerst)

Bavianen doen niet zo moeilijk. Vandaag, in de dierentuin, heb ik hun gedrag een uur lang bestudeerd. De begeleidende plaquette vertelde me dat seks een voorrecht is. Alleen de opperbaviaan mag met de wijfjes paren. Soms proberen de andere mannetjes het ook, maar dat is niet toegestaan.

Is het omdat de bavianenkolonie in dierenpark Amersfoort een mannenoverschot heeft? In ieder geval lijkt het me dat de begeleidende tekst aan vervanging toe is. Alsof het bonobo’s zijn, doen de bavianenmannen het namelijk aan de lopende band, terwijl de opperbaviaan het veel te druk heeft met indruk maken op de gehoornde hoefachtigen waarmee het eiland gedeeld wordt.

Willige bavianenwijfjes zijn gemakkelijk te herkennen. A puilt hun achterwerk nog roder uit dan dat van de rest. B bieden ze zich aan ieder mannetje aan, gewoon door hem op het idee te brengen. Anders gezegd, men kere de man het achterwerk toe.

Hoppa!

Reeds bestijgt het mannetje het wijfje – achteloos, alsof hij een vlieg wegveegt -en pompt met zijn vuurrode geval zaad in haar. Meer dan tien seconden beslaat de handeling niet. Hij kamt nog net zijn haar niet onderwijl.

Dat is nog tot daaraan toe. Ook als bavianenman kan je zomaar een kerel over je heen krijgen, maakt niet uit hoe jong je bent. Waar je ook kijkt, altijd wordt wel ergens een aap besprongen. Misschien wil dierenpark Amersfoort de jongere bezoeker niet choqueren, maar de waarheid is dat het in de bavianenkolonie één grote gang bang is.

Laat ons medelijden hebben met de man die gearresteerd werd wegens ontucht met een stofzuiger. Wie komt er nou ook op het onzalige idee om de slang rood te verven?

© Ep Meijer 2008

Babytaal

2008-10-15T08:12:00.004+02:00

(Lees dit eerst)

Okay, babytaal bekort het leven van ouderen. Voortaan weet ik wat me te doen staat als er een bejaarde voor me in de rij staat. ‘O, gaan we vandaag vrij reizen en de betalende reizigers voor de voeten lopen? Dat verklaart waarom we doen alsof ik alle tijd heb.’ Het onderzoek maakt gewag van een verschil dat kan oplopen tot 7,5 jaar. Met een beetje geluk vallen de senioren dood om en heb ik toch nog een zitplaats in de trein.

Even serieus. Babytaal is niet alleen fataal voor ouderen. Babytaal is fataal voor iedereen. Ga maar na. Hoe wordt er tegen je gepraat als je nog maar net op de aarde beland bent? Juist. Alsof je debiel bent. Logisch dat we terminaal zijn vanaf onze geboorte.

Zo gaat het maar door. Neem school. Wat leren ze je er nou helemaal? 1 + 1 = 2. Ja, duh!

Babytaal. We worden er als ganzen mee volgepropt. Een citaat uit een reclamespotje van vanavond: ‘soms is het niet moeilijk om binnen de lijntjes te blijven. Kotex Mini. Nu met extra antisliplaagje.’ Een glunderende Wouter Bos in het acht uurjournaal: ‘uw spaarcentjes zijn veilig.’

Geert Wilders, Rita Verdonk, Jan-Peter Balkenende en de rest van de Haagse kliek. Meesters zijn het in babytaal, in het simplificeren van zaken die zo complex liggen dat ze het zelf niet doorzien. Ze moeten ermee ophouden, want we zijn volwassen mensen die recht hebben op de onversneden waarheid. Nu blijkt bovendien dat we korter leven dankzij babytaal.

Het is niet Al Qu’Aida dat ons bestaan bedreigt noch hoeft de kredietcrisis ons te deren. Er is maar één ding dat ons werkelijk zorgen zou moeten baren: de terreur van de betutteling.

© Ep Meijer 2008

Van hoge verwachtingen en de kille werkelijkheid

2008-10-11T01:20:00.003+02:00

‘De AEX sloot vandaag wederom diep in het rood.’

Ho eens even. Taalkundig mag de AEX het onderwerp van de zin zijn, maar in het echt kan een beursindex natuurlijk nooit zelfstandig iets ondernemen, laat staan diep in het rood sluiten.

Waarom is dat zo, waarom maken we die hele beurshandel tot iets wat ons kennelijk overkomt?

De AEX is geen persoon. De AEX is het gevolg van personen.

U moet het kapitalisme als een wolkenkrabber zien. Om te functioneren moeten er constant verdiepingen bij. Er is echter geen geld voor nieuwe verdiepingen. Dus zeggen de bedrijven die aan de extra verdiepingen willen verdienen dat ze heel gezond zijn en dat ze grootse bouwplannen hebben. Dan worden er aandelen uitgegeven. Dat zijn papiertjes die een bepaald eigendomspercentage van het bedrijf vertegenwoordigen. In die aandelen kun je handelen en je hoopt natuurlijk dat er meer mensen zijn die de mooie cijfers en de mooie verhalen geloven, zodat de aandelen meer waard worden.

Op Wall Street en op het Damrak verkoopt men hoop, zo simpel is het. Intussen maakt niemand zich er druk over dat de fundamenten van de wolkenkrabber die almaar hoger moet worden, uit lucht bestaan, want lucht? Ha, de lucht vormt het plafond van de groei!

Meer, meer, meer.

In 1929, aan de vooravond van de monetaire crisis die indirect tot de opkomst van Adolf Hitler en het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zou leiden, sprongen de speculanten bij bosjes uit het raam toen hun aandelen ineens niets meer waard bleken. Tijdens de huidige kredietcrisis zeggen de speculanten dat we ons geen zorgen hoeven te maken, terwijl ze in het geniep alvast wat opties hebben genomen op het dalen van de financiële fondsen.

‘Ik vind het eigenlijk wel spannend,’ bekende een anonieme beurshandelaar afgelopen vrijdag in de Metro, ‘beweging is altijd goed voor de handel.’

Wat geeft het als Wouter Bos er nu al 40 miljard overheidsgeld tegenaan heeft gegooid? De speculanten verlaten als ratten het zinkende schip. Reken maar dat ze er nog aan verdienen ook. Wat nou vertrouwen opbouwen, wat nou beseffen dat ze bijna iedereen armer maken, dat ze huizenbezitters duperen, dat ze ook een verantwoordelijkheid hebben. Wat nou zich realiseren dat ze de wereld misschien in een diepe recessie storten? Handel is handel.

De AEX sluit wederom diep in het rood?

Sorry hoor, maar zo zit het niet. De werkelijkheid is dat we, in plaats van eens tevreden te zijn met wat er is, onze welvaart moedwillig in handen van een stelletje pessimistische beroepsgokkers hebben gelegd.

Meer, meer, meer. We willen het allemaal, maar als het om geld gaat nog het meest.

Hadden we het vorig jaar, toen onze koopkracht 2 procent minder was, werkelijk zoveel slechter?

© Ep Meijer 2008